Zelfreflectie


 

Het rijkdom wat zelfreflectie heet, een persoonlijk verslag.

Dit keer geen standaard opzet artikel. Ik wil de waarde van zelfreflectie even doorgrondend neerleggen. Ik begin gewoon met schrijven, geen idee wat ik precies ga neerzetten. Zet je schrap, dit kan confronterend zijn ook al is dit een persoonlijke ondervinding.

 

In den beginnen

Ik ben heel erg goed in mensen vertellen hoe ze hun leven kunnen verrijken, kan weliswaar zeggen dat ik mij er nu gezegend mee voel dat ik er mijn beroep van heb gemaakt. Mijn inzichten en ervaringen zijn voor vele dingen die meer behoren in een 'ver van mijn bed show'. Ervaringen met geesten, doorzien vorige levens, uitstapjes naar het hiernamaals om mijn oma te bezoeken, het is niet niks.

Het is echter wel een beloning die je kunt ontvangen na lang hard werk en reflecteren.

 

Ondanks het advies verschaffen, het doorzien en helen van andermans levens, ben ik zelf ook een lekker figuur. Ik hield nooit van verandering, hield mensen vast in mijn leven, claimde ze juist als ik wat in ze zag wilde ik ze zo dichtbij mogelijk houden. Ik was geen lieverdje, ben soms heel sluw geweest achter de rug om van anderen als ik iets voor elkaar probeerde te krijgen. Misschien een pure eigenschap van de vrouw, ik denk anderszins dat er ook mannen zijn die deze zeer nuttige eigenschap bezitten. Het is soms nuttig, niet erg strokend met 'leer van de ziel' maar ja goed, wie niet leert zal vroeg of laat ondervinden.

Ik ben in mijn leven altijd goed onder dingen uit gekomen, met een slap excuus of gewoon goed geluk, maar goed geluk had ik wel erg veel. Ik had een politieboete voor stalken op mijn bordje kunnen krijgen, omdat ik de betweter was en iemand wel even zou vertellen dat ze haar leven anders moest invullen. Ik heb brieven geschreven, een paar die niet voor herhaling vatbaar waren. Stalken was mijn specialiteit, ik was er goed in. Ik wist slinks dingen van mensen te achterhalen die mij meer informatie verschafte, ik deed hier overigens verder niets ergs mee. Ik probeerde alleen de personen in kwestie te doorgronden. Nee, dit verdiend geen schoonheidsprijs. Tegenwoordig doe ik het gelukkig met helderzien, weten en horen en dat is de zuivere weg. Alleen als het nodig is, echt nodig is.

Ik schaam me diep hiervoor dat ik dit gedaan heb, sluw was het wel. Ik deed het overigens niet bij mensen waar ik zielsveel om gaf, die vertelde ik gewoon wat ik wilde vertellen en als dat te moeilijk was schreef ik gewoon een brief of tegenwoordig een berichtje.

 

Ik ben zelf geconfronteerd hoe irritant mensen kunnen zijn als je geen zin in ze heb, recentelijk probeerde iemand steeds mijn aandacht te krijgen via whats-app. Iemand waar ik verder totaal geen binding mee heb en ook nooit verder zal hebben, ik kan me vergissen want ook ik maak fouten. Maar na mij genoeg geërgerd te hebben toch een blokkade erop gegooid. Ik kon hem niet meer uitstaan. Ook had ik eens dat iemand mij heel leuk vond blijkbaar, een klein meisje op de manege weet niet eens meer wie het was. Liep de hele tijd met mee, overal heen. Ik begreep het; ik deed het zelf ook bij een vriendin. Op moment dat ik dit overigens in zag, stopte het.

 

Gelukkig ik heb een grote vriendenclub, heel erg groot op dit moment. Waar haal ik de tijd vandaan ze allemaal aandacht te geven? De ene spreek ik elke dag, de ander sporadisch en zo gaat het ook met de afspraken. Ik heb veel tijd voor mezelf nodig, voor mijn ontwikkeling, voor het kijken naar mezelf. Toch sla ik ook weleens de plank mis.

 

Ik heb het tijdenlang moeilijk gehad met loslaten, nog steeds niet mijn sterkste punt maar ik dwing mezelf er toe. Ik ben er nog steeds niet goed in, maar ik voel hier door de liefde in mijn hart groeien en dat is de beste motivatie die ik hier voor heb op dit moment.

Ik erken mijn tekortkomingen, ik ben niet perfect. Ik ben gepest om mijn naam, waar tegenwoordig iedereen van zegt dat ze het een bijzondere en mooie naam vinden. Ik ben gepest en viel buiten de boot omdat ik anders was, stil was en verlegen en nooit voor mezelf op durfde te komen. Ik heb mijn uiterlijk niet geaccepteerd, mijn lichaam niet geaccepteerd, ik accepteerde alleen mijn zielen- zijn, ik ben er laatst toe gedwongen meer te accepteren. En ik moet zeggen, ben mezelf meer gaan begrijpen en accepteer nu zowel uiterlijk als innerlijk. Ik ben slank, heb een gewoon gemiddeld lichaam, ben niet moeders mooiste maar ik doe het er mee. Toch heeft een permanentje in mijn haar en een mooie jurk mij vorig jaar doen opleven. Als ik naar die foto's kijk ben ik trots op mezelf, mezelf verzorgen heb ik lang niet gedaan. Niet goed, vooral als ik mij niet goed voelde.

 

Als ik mij nu niet goed voel erken ik de reden meestal wel, ik heb een zware taak te doen en veel verantwoordelijkheid te dragen. Als ik niet goed eet, niet goed voor mezelf zorg, mijn huis verwaarloos, gaat alles mis en stort het kaartenhuis in elkaar. Ik moet voor mezelf en niet alleen voor mezelf zorgen maar ook voor alles en iedereen die in verbinding met mij staan. Dit is confronterend en soms heel erg moeilijk. Mijn zorgeloze kindertijd was sowieso al vroeg voorbij.

 

Op mijn twaalfde werkte ik al aan mijn eerste krantenwijk, later een dagelijkse krantenwijk een periode zelfs in de ochtend en avond. De reden was simpel. Ik had dromen.

Heb altijd veel gewerkt en ben ook veel op mijn bek gegaan, de reden nu is helder. Toen was het dat niet.

 

Ik ben vaak en veel op mijn ziel getrapt, gekleineerd, angst aan gejaagd. Zelfs door leraren die mij niet begrepen en niet eens door hadden wat ze mij aan deden.

Ik deed wat ieder wijs persoon zou doen; stil laten liggen, negeren, geen moeite doen iets uit te leggen wat iemand toch niet begrijpt.

 

Ik begreep al vroeg dat ik hier was met een bepaalde reden, alleen niet welke reden. Het afgelopen jaar is mijn verantwoording ten opzichte van dit leven, de mensen om mij heen die een band met mij voelen gestegen van een klein beetje naar alles. Dit is mooi, maar ook veel werk elke dag. Ik heb nooit vrij, ook nooit gehad. Ik ben druk met het vervullen van leven.

 

Mijn eigen leven bestond altijd alleen maar uit paarden, maar die hebben mij wel geconfronteerd met mezelf. Met mijn ongeduld, mijn zorgelijkheid voor andere, mijn mate van 'afraffelen' ik maakte nooit iets af, nooit netjes wilde altijd te snel. Een paard weigert gewoon, een mens gaat tegen je te keer of erger, keert je de rug toe. Ik ben een ongeduldig persoon wat altijd veel te snel wil gaan, ook als het niet werkt. Juist dan gaat het ten koste van alles.

 

Nu heb ik daarnaast ook nog eens de pech mijn ontwikkeling en die van anderen in globale lijnen van jaren, maanden, soms weken te doorzien. Dat is leuk, maar ik loop altijd op de feiten vooruit puur door het te 'weten' heel moeilijk. Want hoe meer je erin gelooft, dat doe ik want ik heb tot nu toe gezien dat al deze dingen zoals ik ze zie ook werkelijk altijd kloppen met de fysieke werkelijkheid, schrikbarend goed voorspellingsvermogen dus.

 

Mijn hele leven ligt op zijn gat als ik vergeet dat ik zelf ook nog een eigen weg te lopen heb. Maar ik krijg gelukkig nu redelijke discipline in het voor mezelf werken. Ik ontwikkel nieuwe methodes om mijn projecten nu in voortgang te houden, zonder steeds naar al die paden te kijken die bewandeld dienen te worden. Ik moet wel anders ligt mijn eigen leven op zijn gat en dat is net zo belangrijk om voort te zetten.

Ik heb altijd ontzettend veel zelfdiscipline en beheersing gehad in alle aspecten van het leven, maar in enthousiasme verloor ik vaak het 'nu' uit het oog. Ik keek vooruit en verloor soms de realiteit ook nog eens. Iedereen vond mij te hard van stapel lopen, ik liep altijd vele stappen vooruit en nu nog. Wat ik nu wel kan en toen niet, is terugkeren naar het 'nu' in het 'nu' leven en tevreden zijn met wat je nu hebt.

 

Ondanks mijn onvrede om waar ik nu leef en woon, weet ik dat mijn geen andere keuze rest. Ik heb het met mijn volle wezen geaccepteerd en ik kan zeggen dat ik alweer redelijk gelukkig ben met wat ik nu heb. Ik zeg redelijk, omdat ik mij realiseer dat alles nog beter gaat worden in de loop van dit jaar. Ik weet, loop weer vooruit. Maar neemt niet weg, ik weet dat ik hier in deze omgeving meerdere taken en een hele grote heb af te ronden voor ik weg mag. Prima, ik weet waar ik het voor doe. Ik leef voor mezelf en moet dat balanceren met het er voor anderen zijn die mij nodig hebben, er is niets moeilijker.

 

Acceptatie bracht vooruitgang, mijn dromen zijn heel anders uitgepakt maar ik voel dat dit het is en dat dit nog veel groter gaat worden.

Ik heb hier voor veel verlies moeten lijden, mijn grootste vriend, mijn pony die ik 11,5 jaar heb gehad heb ik moeten laten inslapen. Mijn relatie is verbroken.

En dat in twee opeenvolgende dagen afgelopen jaar.

 

Met mijn relatie heb ik vrede, ik wist allang dat het niet meer ging werken. Dat ik mijn pony in moest laten slapen wist ik al een jaar voor het werkelijk zo ver was. Ik had mij hierop voorbereid, maar ik heb nooit zoveel pijn om een verlies gehad.

Echter heb ik nu gevoeld wat het is om verdriet van eeuwen pijn te voelen, dit is nog erger. Maar het ene was er om mij sterker te maken voor het andere. Zonder het ene verdriet te voelen, kun je niet het volgende herkennen en erkennen en zeker niet begrijpen.

Ik voel vaak ook het verdriet van andere, dit is niet erg, daar door kan ik ze helpen. Verdriet is een zwaar iets, voor ik mijn pony in moest laten slapen heb ik afscheid van een opa en een oma moeten nemen en veel cavia's, ik had er toen acht geloof ik, zijn er veel achter elkaar gegaan. Alles is in een paar korte jaren overleden aan soms onverklaarbare ziektes die vanuit het niets leken op te doemen.

 

Ik heb van mensen gehouden, ik heb mensen los gelaten. Van andere wist ik niet of ik echt van ze hield en ik merk dat nu ik verander, de selectie personen om mij heen enerzijds verschrikkelijk uit dunt, anderzijds krijg ik veel nieuwe kennissen en vrienden die mijn proces van leven nu wel begrijpen. Ik vindt dit prima, wat niet meer bij je past verdwijnt toch wel.

 

Ik moet eerlijk zeggen, verlichting verkrijgen en behouden is een groot goed. Naar volledige verlichting mogen gaan betekend veel pijn lijden, heel erg veel pijn. Levens doorzien en begrijpen, verdriet van voorgaande eeuwen verwerken wat er uiteraard teveel zijn. Het is zwaar.

Ik begrijp niet hoe ik afgelopen maand ben doorgekomen, ik weet ook ik groei per inzicht, ik groei per dag en soms per uur. Mijn ontwikkeling gaat snel, toch val ik vaak stil. Wou ik dat ik al klaar was, ik heb mijn eindstation al waargenomen.

 

Ik doe mezelf pijn door stil te hangen, soms is werken geen optie. Dan ga ik lopen, fietsen, naar het IJsselmeer of ergens naar een bos, net waar ik met de trein heen kan of hier in de buurt. Maar dan voel ik weer onvrede, ik wil dat het bos dichtbij is. Waar na ik mij weer neerleg bij het feit; 'het is zo omdat...' en accepteer het weer.

Mijn taak nu voor mezelf is workshops en cursussen maken en uitvoeren, schrijven, artikelen of mijn boek, doet er niet toe. Maar het transcendentie proces zoals dat met een mooi duur woord heet is een trigger. Het stil vallen op een pad waar je nog niet bent, je valt niet voor niets stil. Dat is nu mijn probleem, ik moet meer in het nu blijven en zelfreflectie blijven toepassen, ondanks wat mij ook gebeurd. Mijn leerproces is zwaar en zeer confronterend, maar zonder dit kan ik andere niets vertellen, niet zonder het zelf niet mee te maken.

 

Gelukkig hebben mensen muziek uitgevonden, ik vindt dat de mooiste uitvinding. Stilte ervaar ik in stilte maar ook door mijn favoriete muziek, wat uiteenloopt van Ludovico Einaudi waar ik lekker van in trance kan raken en heerlijk op schrijf, van tachtige jaren muziek, soul, klassiek, keltische muziek, Coldplay is een favoriet vanwege de variatie in muziek en de geweldige teksten die zeker ook over de liefde des leven gaan. Zachtmoedige muziek met liefde, geen hardcore of house.

Ik kan huilen om muziek, herinneringen verenigen, gedachten verzetten en juist activeren. Ik schrijf op heerlijke muziek dit artikel, ik krijg er flow door in mijn gedichten en in mijn teksten. Wat ik ook schrijf.

Ik krijg er nooit genoeg van, de trance van het schrijven, de verbinding met mijn gids die mij zeker leidt door elke tekst heen dat ik wel iets neerzet wat klopt met de werkelijkheid. Het is fantastisch eigenlijk. Hier door komt werklust weer terug, de kracht om door te gaan met al die moeilijke dingen die mijn dagelijkse leven nu beheersen. Het loslaten in wat ik moet loslaten, het vast pakken wat even nu belangrijk is. Wat mijn doel met dit artikel was, was mij niet helemaal duidelijk toen ik begon. Ik begrijp nu; mag mijn eigen reflectie een spiegel voor jou als lezer zijn. Wat herken je er in? Wat leer je hier van? Wat kan je op jezelf betrekken?

 

Ik moet zo gaan eten en weet niet wat. Dit artikel inspireert mij tot meer. Ik doe dit voor jou als lezer, misschien voor iemand in het bijzonder, misschien ook niet. Ik plaats het wel, mogen het jullie ook inspireren.

Ik ben ook maar een mens, ook ik heb veel meegemaakt. Heel veel in de bijna dertig jaar dat ik leef, ik wilde snel, ik zal snel gaan. Snel ondervinden, snel leren, snel ontwikkelen zodat er genoeg tijd over blijft als ik wel krijg wat ik heb gezien wat ik krijg. Het maakt mij nu niet uit, want ik leef nu in het nu. Ik geniet van het schrijven van deze tekst, ik zal niemand meer stalken, niet bang daar voor zijn.

 

Ik heb trouwens veel angst gekend, voor geesten vooral. Voor mensen met een enge blik in hun ogen, voor mensen met energie waar ik misselijk van werd, soms zelfs letterlijk. Ik heb angst gekend voor mijn partners waar mee ik leefde. Angst voor andere kinderen dat ze mij gingen pesten, angst voor het zetten van grote nieuwe stappen in het leven.

 

Ik heb geleerd energie te sturen en te buigen naar behoeven, de richting op die wel goed is. Mensen niet aan te kijken als ze eng zijn, mij groter te voelen dan die geesten die mij lastig vielen. Boven mijn partners te staan als ze mij manipuleerde door mij angst aan te jagen, ik bleef standvastig. Ik heb geleerd mezelf en andere te beschermen. Ik heb geleerd wat je met energie kunt doen, de kracht en het geloof in mezelf is nu zodanig groot omdat ik nu ondervind en geloof in de grootsheid van het universum waarmee ik verbonden ben. Ik kan levens veranderen en opnieuw vormgeven als dat de bedoeling is, ook die van mezelf. Ik voel me sterk, groot en gezegend. Ik laat mij hierin leiden, want de verantwoording hierin is groot.

 

Ik verkoop mezelf niet graag, ik hou niet van commercieel gedoe. Ik wil alleen maar eerlijk zijn en het beste voor iedereen.

Als er morgen een brief op de mat valt dat ik mijn huis uit moet, zal het lot mij leiden naar onderdak binnen een korte tijd. Ik weet dat ik beschermt zal worden, zorgen en angst zijn verleden tijd. Mijn werk is mijn leven, mijn leven is mijn werk en ook mijn passie. Het leven is passie. Zonder 'toevallige' ontmoetingen, zonder het inzien en doorzien van leven, zonder reflectie was dit nooit duidelijk geworden.

 

In de titel noemde ik het rijkdom. Ik voel rijkdom, ik heb geen geldzorgen meer, er word van mij gehouden, ik ben vrij en mag een vrij leven leiden. Ik laat iedereen vrij die het nodig heeft, pak vast wie ik vast moet pakken. Ik laat los. Wie ik het hardste laat vallen, wil ik het liefste bij mij hebben. Ik ga weer verder met mijn eigen leven, ik ga van de week naar het strand, ik ga naar Artis, ik ga binnenkort een klooster in, een klein weekje. Ik ga dromen vervullen en rust op zoeken voor nog meer zelfreflectie, ik wil namelijk meer rijkdom ontvangen vanuit het universum.

Vele vinden mij misschien gek, maar zonder deze gekte is er geen vrijheid in de mens, geen ruimte voor het zelf. Ik doe alles alleen, ik ben niet alleen. Nooit geweest ook, ik ken geen angst meer. Ik spring gewoon in het diepe. Ik spring, want mijn parachute opent zich vroeg of laat, in ieder geval voor ik werkelijk gevallen ben. Ik vertrouw op het hogere goddelijke plan, misschien ben ik daarom wel zo sterk. Ik weet namelijk wat ze met mij van plan zijn. Als jij het ook weet, waarom spring je dan niet?

Een beetje lef en vertrouwen kun je wel gebruiken, Maar dat krijg je gaandeweg de rit, zodra je het ondervind. Hoeveel pijn je ook lijdt, je parachute gaat open en je valt zachtjes op een wolkje. Op dat wolkje zal het rijkdom je tegemoet komen.

Dus kijk naar jezelf, accepteer jezelf en dan is het jou tijd ook. Spring! Val! En je zult zweven op gouden bergen van geluk.

 

Dankjewel voor het lezen, het brengt jou mijn geluk en een stukje van mij en mijn kracht. Want dat is mijn intentie. Gebruik het in wijsheid.

 

Lieve Groet Nuria

 

<<< Terug naar artikelen pagina


Workshop Ware Zelf