De pijn van het oordeel - Een reflectieverslag

Ik moet dit even van me af schrijven.

Iedereen mag weten dat ik op dit moment in een rustfase verkeer, waarmee ik wil zeggen dat ik de tijd neem om mijn leven te herzien en op het verleden terug te kijken waar dingen fout zijn gegaan. Ik heb de 13e rite van het transformatie proces in november gekregen en daarmee een nieuwe kans om mijn leven opnieuw op te bouwen vanuit min of meer niets. Dat betekend dat ik op dit moment in een proces van terug kijken verkeer. En ik wil even mijn eigen reflectie met jullie delen wat ik op dit moment ervaar. Om mensen bewust te maken wat ze in andere mensen kunnen aanrichten en hoe ongemerkt mensen elkaars leven soms kunnen verwoesten.

Ik vind dit onderdeel belangrijk om te noemen, want ook mijn leven is ooit bewust of onbewust verwoest door mensen die niet wisten wat ze deden. En daarmee ook, wat mijn drijfveer is om anderen te helpen.

 

Ook ik was ooit naief

Ook ik was ooit een heel naief, wel goed welwillend meisje met een enorm ego. Met een prestatiedrang en een drift om in de paardensport op zijn minst Grand Prix te worden. Ik wist altijd alles beter en kreeg altijd een enorme laag stront over me heen. Het vervelende is dat ik wel degelijk veel inzicht heb in de paarden, over de technieken etc alleen kreeg ik altijd commentaar van nog grotere betweters dan mij.

Ik wil zojuist op marktplaats een advertentie neerzetten om gewoon mijn fiets te verkopen en kom erachter, dat terwijl ik alles opnieuw wil beginnen, ik geen oude recensies kan wissen, geen account kan wissen en alles gewoon een reset te geven.

Ik had geen enkel idee meer van recensies van toen of uberhaupt waarover ze gingen. Ik heb vroeger in mijn tienertijd de ambitie opgevat om mensen les te geven, ook op mijn eigen pony en om ze te ondersteunen in de basis en dan wedstrijdgericht. Want dat kon ik wel.

Echter, zijn er mensen geweest die het toen der tijd nodig vonden om mij op marktplaats volledig af te bekken en de grond in te stampen, de woorden die gebruikt worden zijn onder andere; Ze heeft grootsheidswaanzin, ze heeft mijn paard kapot maakt (een paard wat al nooit 100% goed was waarop ik veelvuldig had aangedrongen op verder onderzoek, maar dat doet niet ter zake?), ik was scheef (de zadels waarop gereden werd, maar dat doet niet ter zake) en ik dacht op zijn minst dat ik Anky was.

 

Oke, even vanuit reflectie gezien. Ja ik had grootheidswaanzin, maar ik zag zo veel! Maar ik kon niet uit de voeten met mensen die niet zagen wat ik zag. Ik ben gestrafd voor wie ik was!

Mensen als dat en dat waren er veel meer dan op marktplaats, want we zwijgen over wie mij ooit op de manege in elkaar had geschopt omdat ik ooit iets gezegd bleek te hebben wat zij verkeerd had begrepen (maar ook dat doet niet ter zake).

De stront die over mij heen werd gegooit was niet van de lucht, de pijn is diep.

 

Door oude recensies, zou mijn leven op marktplaats nooit meer fatsoenlijk kunnen worden? Omdat een paar oude "bekenden"het op mij gemunt hebben twintig jaar geleden. Daardoor kan ik niet meer op marktplaats verschijnen met mijn eigen persoonlijke e-mail adres, daardoor kan ik niet meer als mezelf, op de eerlijke manier hoe ik ben uberhaupt ooit nog iets verkopen. Dit klopt toch niet?

Bovendien als ik nog eens een paard via marktplaats zou willen kopen maak ik geen schijn van kans.

 

En nu is dat natuurlijk allemaal niet echt het probleem. De pijn binnenin, van woorden van mensen die iets vinden, een oordeel hebben, die snijdt diep door de ziel.

En dat is wel een probleem, want hierdoor ontstaat soms onherstelbare schade aan iemand. Onzichtbare schade, die vaak tot hele ernstige problemen kan leiden.

 

Woorden verwoesten hele levens

Een oordeel van twintig jaar geleden wat op internet blijft staan, maar ook woorden die gezegd zijn achter iemands rug om, (want meestal niet in het gezicht). Richten meer schade aan dan oppervlakkige wonden.

Een schaafwond geneest, een gebroken been wordt weer normaal, maar woorden die gezegd zijn om jou als persoon te schaden doen pijn. Mensen die niet verder dan de oppervlakte kijken, mensen die jou alleen maar horen praten maar niet werkelijk zien werken, mensen die vooral alleen maar hun eigen oordeel klaar hebben en niet naar zichzelf kijken. Mensen die het lef hebben een keihard oordeel over jou te hebben, in elkaar te slaan en dat niet eens in hun eentje doen en alleen als het stil is. Mensen die jouw ziel voorgoed kerven en een litteken achter laten, omdat ze het blijkbaar op je gemunt hebben.

Dit soort pijn is die van de diepste soort, de pijn waardoor mensen hun hart voor de wereld sluiten, waardoor mensen vergeten willen worden, depressief worden en zich nooit meer geaccepteerd voelen.

Voor de dader is het een enkel moment, waar geen sorry vanaf kan, soms zelfs gepaard met black outs van agressie en onwetendheid, niet willen luisteren naar de ander en volledig doorslaan in 'het eigen verhaal', de waan van hunzelf, hun ilussie.

 

Mijn pijn gaat diep om dit terug te zien, het raakt me. Mijn hart is opener dan het ooit geweest is en het erge is dat ik nu opeens ook zie wie die mensen waren. Alsof het nooit eerder tot me doorgedrongen is wie die recensies daadwerkelijk hebben neergezet.

Mensen waarvoor ik werkelijk alles deed, hart en ziel voor heb gegeven, waagde het gewoonweg om me zo zwart te maken en niets in mijn gezicht te zeggen!

Ik vind dat buiten laf ook enorm achterbaks.

 

Ik heb namelijk altijd het beste voor elk dier gewild, nooit iets kwaads in de zin gehad. Ja een groot ego, maar wie had dat niet?

Ik kom er tenminste voor uit.

 

Maar het is geweest, het is voorbij. Maar de pijn blijft je altijd achtervolgen. Voor hun zijn het slechts eenmalige woorden en ze gaan verder met hun leven. Maar voor een slachtoffer kan het blijvende schade geven.

 

 

Ik ben niet perfect

Ik ben niet perfect, ik maak nu eenmaal fouten. Mensen maken fouten in het leven, ik geef toe dat ik ze maak. Er zijn mensen die nooit maar een haar zouden toegeven dat ze iets verkeerd hebben gedaan.

Mijn attitude, dat was mijn probleem.

 

Nu terug kijkende op mijn verleden, het plaatje zien. Weet ik dat ik veel te grote verwachtingen had, van mezelf, maar ook de wereld om me heen en van andere mensen ook. Verwachtingen die nooit waargemaakt werden, omdat ze soms te ver doorsloegen, maar ook omdat ik dacht dat ik de wereld in mijn handen had.

Ja, natuurlijk heb ik de wereld in mijn handen ik geloof in mezelf en dat heb ik altijd gedaan. Maar niet op die manier, het ging ten koste van alles.

 

Hoe zoiets ontstaat?

Doordat mensen je afmaken, keer op keer, op keer, op keer. Dan krijg je vanzelf een drang en hang naar het halen van hoge prestaties, je legt jezelf enorme druk op en alles moet daar voor wijken.

Maar ook echt alles, je partner en alles moet zich aanpassen omdat jij denkt dat je op zijn minst de top moet halen.

 

Omdat je bent gepest, gekleineerd, in elkaar geslagen bent, niemand je ziet staan, niemand je begrijpt en niemand ooit maar eens een goed woord voor je over heeft.

Dan wordt je vanzelf zo.

 

Dan ga je je overwerken, dan ren je maar door tot je niet meer kan. Dan druk je je gevoel weg met bijvoorbeeld drugs, of in mijn geval altijd iets te doen te hebben. Dan ga je vanzelf wel aan de alcohol en kom je aan de verslavingen, daardoor wil je weg uit jezelf en daardoor wil je ook vaak niet meer leven. Je komt er dan niet doorheen, niet meer je gevoel in en je hart sluit zich af voor de wereld om je heen.

Je wordt vanzelf kil en ijzig omdat de wereld jou ook zo behandeld, je wordt gevoelloos en je gaat helemaal op in je eigen droomwereld en wil de rest vergeten.

Misschien wil je ook vergeten worden, dat mensen je nooit meer zien. Je wilt er los van.

 

Toen ik in de leer ging als sjamaan, heb ik de eerste twee tot drie jaar elke keer als ik een telefoontje kreeg van mijn lerares, of iemand anders of dat ze zei dat ze me wilde spreken, enorme angst gehad. Ik dacht altijd dat ik iets verkeerds had gedaan en de gevolgen heel ernstig waren. Soms was dat ook zo, maar meestal niet. En als het zo was, dan was het een lesje om mij op de gevolgen van mijn ontwikkelde attitude te wijzen en leerde ik er alleen maar van. Ik was zo bang om fout te doen en te falen.

Nu begrijp ik dat ik in mijn jeugd, al beginnend op school en daarna in de paarden nooit een compliment heb gehad. Dat heeft me angstig en gevoelloos gemaakt.

 

Toen ik eenmaal wel op mijn stages bij een manege en een draversstal hele fijne complimenten kreeg, voelde ik me heel anders. Alleen jammer dat het zo weinig gebeurde en dat zo ongeveer de enige momenten zijn geweest.

Later op een professionele dressuurstal in Duitsland, bleek mijn rijden en mijn manier van werken volledig aansluitend te zijn aan die van haar, ik werd puur alleen door taalbarriere niet aangenomen. Maar in principe was ik goed genoeg.

Dit waren de enige complimenten, de pijn heeft me gemaakt wie ik was voor ik mijn tweelingziel ontmoette, voor mijn gesloten hart weer open ging.

 

Het was bikkelen voor de mensen die mij ondersteund hebben, nu de laatste dingentjes kan ik me zelf prima mee redden.

Ik begrijp nu hoe deze gevoelloze kille wereld, gevoelloze kille mensen maakt. Zo moeilijk is het niet, je laat je pesten, in elkaar slaan en vernietigen door de wereld om je heen. Het erge is dat je niet meer in jezelf geloofd als iedereen wel iets van jou vind, ik geloofde niet meer in mezelf.

Ik geloofde niet eens dat ik het in me had, ik geloofde niet in dat er mensen waren die mij konden zien zoals ik werkelijk ben. En als er mensen waren, konden ze het niet met woorden uitdrukken.

Niet veel heb ik ooit gehoord; "Ik hou van je" , meestal ben ik het die het zegt.

 

Ik heb er werk van gemaakt om mensen het wel te zeggen. Omdat ik sinds de dag dat ik mijn eerste trauma heb opgelopen op mijn vijftiende levensjaar, naast dat ik niet meer in toeval geloof, ook weet, dat elke dag iemands laatste kan zijn.

Omdat ik dat besef heb ik mijn beste vriendin bijvoorbeeld vorig jaar nog echt gezegd dat ik echt om haar geef, soms moet je dat gewoon doen en je er niet voor schamen.

Mensen worden gesterkt door woorden van liefde, mensen weten dan weer wie je voor ze bent. Door de rush van alledag vergeet men vaak te zeggen wat men werkelijk voor iemand voelt.

 

Ik vind dat een gemiste kans, iemand kan morgen onder een auto lopen, aangereden worden, opslag dood zijn. Ik weet dat die gedachten cru is, maar iedereen weet dat je niet eeuwig hebt te leven.

Je mag elke dag dat je leeft zegenen, dankbaar zijn dat je er bent en je gezond bent. Zo vanzelfsprekend is dat namelijk niet, mensen staan niet genoeg stil bij wat er werkelijk toe doet.

 

Door werk, door geleefd worden door anderen. Dat is niet hoe het werkt.

Gelukkig dankzij deze crisis ligt iedereen min of meer stil, gelukkig hebben mensen nu wel de mogelijkheid om dit inzicht te verwerven.

Je beseft namelijk niet wat je hebt, tot je het echt kwijt bent.

 

Om tot de kern te komen

Ik ben mijn opa en oma verloren, ik heb een aantal grote paarden van anderen zien dood gaan, ik heb mijn eigen pony moeten laten gaan, mijn eigen leven was een enorme run. Tot hier en nu.

Alles ging altijd snel, ik kende al vroeg de pijn van verlies, ik kende al vroeg de hardheid en blindheid van de mensen om me heen. Ik ben al vroeg, op moment dat ik eindelijk begon te leven, flink de grond in getrapt. Ik heb veel stof gehapt mijn hele leven, dat maakte me hard. Mijn harde attitude redde mijn leven. Ik was altijd alleen maar aan het overleven.

 

Ik weet wat het is om alles te verliezen, om niet gezien te worden door mensen. Ik weet meer dan ooit hoeveel een steek onder water met je kan doen, voor mij kan je de waarheid niet verbergen. Dat kon niemand ooit, ook al zei ik niets.

Verlaten door degene waar ik het meeste van hou, zonder enige zekerheid en slechts hoop. Ik geef toe, ik ben alles kwijt.

 

En dat is fijn, want ik krijg door de transformatie een nieuwe kans. Een nieuw leven.

Maar realiseer je, dat ook dat niet vanzelfsprekend is, de meeste mensen komen hier nooit uit. Springen voor een trein, moeten eeuwig in therapie. Het soort depressie wat gewoonlijk geen genezing kent, de pijn die mensen tot de diepste vernietiging laten overgaan. Zelf vernietiging, was ook mijn thema. Wat ik uiteindelijk door de spiegel van mijn soulmate, wel moest toegeven. De duisternis waarin een hart onbewust kan verkeren is pijnlijk diep. Ik krijg nu die kans, maar dat is niet iedere ziel gegeven, helaas.

 

 Ik heb mijn attitude in de prullenbak gedaan. Ik kan mijn verleden niet meer herstellen, daarom gooi ik mijn marktplaats account in de prullenbak en begin opnieuw.

 

De pijn van verlies van mijn liefste is groot, de pijn van het verleden hoe mensen mij zagen ook en het verlies van mijn grote kleine vriendje blijft me ook altijd bij. Het zit zo diep.

Tegenover mijn liefste wil ik zeggen; wat verwacht je van mij uit? waar kan ik je tegemoet komen?

Ik moet me leren aanpassen, het verleden is voorbij en veel dingen kan ik niet meer herstellen. Ik kan het alleen maar beter doen nu, de rest ben ik kwijt.  Hem ook nog kwijt zijn, raakt me dieper dan ooit.

Mijn attitude zat me ook zo in de weg, de spijt is groot.

 

Veel dingen kan ik niet meer terug draaien, veel dingen zullen nooit meer zijn.

Mijn ervaringen hebben mij nederig gemaakt, hier ben ik dan.

 

Ik weet dat ik het niet beter weet. En hoe meer ik weet, hoe minder ik weet. Hoe meer inzicht, hoe meer vragen.

Ik kan alleen maar doen wat goed voelt, verbeteren waar nodig. Ik ben niet perfect, ik ben een mens en ik maak nu eenmaal ook fouten.

Ik aanvaard deze en ga door, sommige pijn zal altijd blijven.

 

Om de pijn te verzachten kan ik slechts voorkomen dat mijn kinderen niet hetzelfde overkomt, hoewel je ook die niet kan beschermen.

Ik kan slechts andere helpen die hetzelfde hebben meegemaakt, hetzelfde ervaren.

Het enige wat ik nog kan doen, is de liefde geven aan anderen die het net als mij ook misgelopen hebben aan dit soort misverstanden. Ik kan alleen maar een beter voorbeeld geven, zorgen dat niet dezelfde kilheid weer opnieuw tentoon gespreid wordt.

 

Ik kan niet toe kijken hoe mensen waar ik van hou hetzelfde vernederd worden, soms moet ik al toezien hoe ze dezelfde fouten maken als mij. Dat is al erg genoeg.

Teveel zien kan een vloek zijn en een zegen, mits iemand ook uit deze stront wil transformeren.

 

Ik wilde alleen maar weten wie ik was, mijn proces dwong me tot inzicht, ik moest, ik had geen keuze meer.

Nu na vijf jaar ben ik dankbaar.

 

Ik ben heel dankbaar dat ik niet meer ben wie ik was, niet meer die attitude heb. Mensen vol lof over mijn werk zijn (en ik kan de complimenten echt nog steeds niet bevatten, dankjewel), ook al vind ik dat ook niet altijd makkelijk. Ik doe mijn best en ben zelf vaak ook verbaasd over de resultaten die ik met iemand bereik.

Het zal niet de eerste keer zijn dat ik denk; owjeej kan ik dit wel? En elke keer weer blijkt dat ik het dus wel kan.

 

Ik voel me gestreeld door het leven, ook al heb ik nog veel te leren.

Ik ben blij dat het tij gekeerd is en ik een tweede kans krijg, zonder dit proces was dat ondenkbaar geweest.

Ik dank zeer diep, dat ik nu kan zeggen dat ik alles op orde heb en vertrouwen heb in mezelf, dat ik mijn jonge jeugddroom als nog kan waarmaken.

Ik weet ik kan dat, alleen het hoeft niet meer zo nodig.

Als ik maar gelukkig ben.

 

:)

 

Bedankt voor het lezen.

Ik hoop dat het iets aan jouw leven mag toevoegen.

 

Als liedje voeg ik toe aan deze tekst;

Loreena Mckennit- Dante's Prayer

hierdoor kwam ik tot inspiratie tot dit schrijven.

Als ik het niet zeggen kan, dan muziek wel.

 

 

Meer informatie over de transformatie riten

 

 

Terug naar blog

 

 

 

Dante's Prayer by Loreena McKennit.

Lyrics:

When the dark wood fell before me

And all the paths were overgrown

When the priests of pride say there is no other way

I tilled the sorrows of stone

I did not believe because I could not see

 

Though you came to me in the night

When the dawn seemed forever lost

You showed me your love in the light of the stars

Cast your eyes on the ocean

Cast your soul to the sea

When the dark night seems endless

Please remember me

 

Then the mountain rose before me

By the deep well of desire

From the fountain of forgiveness

Beyond the ice and fire

Cast your eyes on the ocean

Cast your soul to the sea

 When the dark night seems endless

Please remember me

 

Though we share this humble path, alone

How fragile is the heart

Oh give these clay feet wings to fly

To touch the face of the stars

 Breathe life into this feeble heart

Lift this mortal veil of fear

Take these crumbled hopes, etched with tears

We'll rise above these earthly cares

 

Cast your eyes on the ocean

Cast your soul to the sea

When the dark night seems endless

Please remember me

Please remember me