Over 'Het leven' en leven met "De liefde"

Het leven is als een stromende rivier, wie flowt stroomt mee met de rivier en alles lijkt vanzelf te gaan. De rivier is de 'ziel' waaraan we ons durven over te geven, het water stroomt, ons leven stroomt dan.

Mensen zonder flow blijven graag in het verleden hangen en roeien met hun levensbootje meestal tegen de stroming in, daarom lukken dan ook veel dingen die ze willen en verwachten niet. Omdat de rivier je vraagt de andere kant op te kijken.

Ik neem je mee vandaag op mijn visie op 'het leven', gewoon heel algemeen voor iedereen toegankelijk. Mijn ervaring is dat er diverse mensen, vooral vaak ook op wat oudere leefijd graag luisteren naar mijn verhalen. Ik vind dat mooi, ik voel me daarin gesterkt. Ik voel me ook heel oud en wijs. Ondanks mijn jonge voorkomen.

 

 

Toeval bestaat niet,

ook al wil je dat soms liever wel.

Ik zit net een beetje op youtube te scrollen om te kijken of ik nog iets leuks kon vinden. Kom ik uit bij een nieuw album van Ludivico Einaudi uitgegeven in 2020.

Ik denk 'goh leuk, eens aanzetten' en hier zit ik dan, te schrijven.

 

Het leven is een cyclus, deze muziek was de eerste muziek (vanwege zijn bezieling, die zo voelbaar is) dat het me hielp door het begin van mijn tweelingzielproces. Zo is mijn eerste gedichtenbundel In Licht bijvoorbeeld op razend tempo tot stand gekomen. Ik barstte van de inspiratie en het leek wel een bom die ontplofde. Op dit moment ben me al een paar maanden rustig een beetje terug aan het trekken en mijn leven aan het herzien en te kijken hoe ik dingen anders wil doen. Ik wil niet weer herhalen wat ooit was en werk er hard aan om negatieve dingen voortaan 'niet meer nodig te hebben' en dat gebeurd, de dingen worden ook positiever en beter tot ik alle lessen zie die ik nodig heb om dat niet nog een keer te hoeven meemaken. De healingen van Het transformatie proces  

hakken er diep in maar geven een garantie op lichter leven. Het is zwaar, het was zwaar maar er is licht aan de horizon.

 

Het is niet toevallig dat ik erop terug kom en opnieuw mag herinneren wat ik allemaal heb meegemaakt de afgelopen vijf jaar, het was veel, het is veel en als je je eigen toekomst uit kan lezen en die van de mensen in je leven, is het evengoed nog best wel spannend.

Maar het is goed zo.

 

We komen mensen tegen en sommige daarvan zijn "toevallige" passanten, anderen blijven levenslang en andere komen slechts je leven zuur maken. Van al die mensen hebben we iets te leren, iemand tegen komen is nooit toevallig, je komt iemand tegen omdat je iets met die persoon te leren hebt. Soms is dat iets positiefs, soms iets negatiefs bij anderen zelfs allebei. Je hebt zielen die elkaar misbruiken om te leren waar jouw innerlijke grenzen liggen en waar een spiegeling op de eigenwaarde wordt getoond (dus wat vind jij jezelf waard?) en anderen komen te dicht in je ruimte om je te roven van jouw eigenwaarde. Andere willen juist het beste uit jouw halen (zoals soulmates) en weer anderen willen je het liefste dood hebben omdat dat in een vorig leven ook de "oplossing" was om van jou af te komen.

Het meeste van vorige levens wordt herhaald in het huidige leven omdat toen de les niet geleerd was, dan moet je het over doen.

Karma is niet iets heel eenvoudigs als er veel vorige levens in betrokken zijn, want je herinnerd je meestal niet meer wat er toen gebeurd is, omdat je dat vergeet zodra je geboren wordt. Tenzij je de gave hebt (zoals ik), dat je bijvoorbeeld in een trancereis of gewoon puur door het te vragen het antwoord al te zien krijgt.

 

Karma kan ook heel simpel zijn, sommige dingen zijn al zo lang voorbestemd dat je ze niet kan ontwijken. Dit is bijvoorbeeld bij 'Karmische relaties' het geval, dat zijn altijd tijdelijke aangelegenheden, momenteel ongeveer anderhalf tot maximaal drie tot vijf jaar, afhankelijk van wat er ingezien dient te worden. Ik zelf heb nu bijvoorbeeld te maken met veel eindes van relaties, van vooral  "vriendinnen" waarmee ik verwantschap had en dacht veel mee te gaan doen, wat niet zo bleek. Ik weet ook niet hoeveel ik er zelf heb, dat weet je niet van jezelf, dat zou te makkelijk zijn. Maar ik had het totaal niet aan zien komen. En dat is het, dat eindigt vaak zo abrupt en dan heb je er nog een schuldgevoel bij ook. Terwijl dat vaak niet eens echt terecht is en de ander meer in de reflectie had mogen gaan, dat is echt bizar om mee te maken hoe kil je aan de kant wordt gezet. Meestal alsof er niets geweest is van enige vorm van liefde, vaak is dat ook zo en ben je meer "gebruikt" dan dat er echt iets vruchtbaars aanwezig was in de relatie. Wanneer de lessen zijn geleerd, is zo'n relatie gewoon plots ten einde en is er geen terugkeer meer.

 

Liefde

Want wat liefde is, dat weet je dan eigenlijk nog niet. Een karmische relatie toont je vooral wat je niet moet willen en waarom niet. Het is geen liefde, het heeft niets met liefde van doen.

Ware liefde bestaat wel, echt!

Alleen moeten beiden in staat zijn dit te aanvangen en bereid zijn alles los te laten wat zich in de oude relatievormen verhoud, dus dat wat er in een karmische relatie gebeurd is de les hoe het niet moet. Dus alles wat ego-based, zelfzucht en voor wat hoort wat - mentaliteit is, mag van de baan. En ook jij en je ware man/vrouw kunnen enorm van interesses en meningen verschillen en volkomen anders in de wereld staan. En toch is dan de les om dat stukje wat je wel samen deelt ook samen uit te dragen en samen te werken aan een goede relatie, het blijft een werkwoord. Zonder echter je eigenwaarde in te leveren, zonder dat wat jouw ook jouw maakt weg te zetten omdat de ander je dan geen geschikt persoon vindt. Dat is geen liefde.

Liefde is onvoorwaardelijk, dus ongeacht wat de ander vindt of denkt, je houdt van elkaar, juist om de eigenheid en zonder de ander ook maar ergens in te beperken. De meeste "reguliere" relaties beperken elkaars spirituele groei en psychologische groei, daarom ontgroeien mensen elkaar ook meestal. Omdat eentje zich ontwikkeld en de ander totaal niet, dat gaat botsen na enkele jaren, zo werkt dat gewoon.

In een spirituele zuivere onvoorwaardelijke relatie, stimuleer je elkaars groei, karma van soulmates en tweelingzielen berust ook precies in die groei en dat gaat net zo lang door tot beide partijen alles van elkaar geleerd en aan elkaar overgedragen hebben, dat is dan de les en dat zijn vele lessen. Dat kan dus wel een leven lang zijn, soms iets korter. Sommige tweelingzielen ontwaken slechts eentje en de ander groeit weer verder op zijn/haar eigen weg, dat is dan een "passant" alleen maar om jou wakker te krijgen. Ook dat kan en dan is de liefde die je leert vooral ook respect hebben voor de keuze van de ziel van de ander om die zelf te laten beslissen om verder wakker te worden of niet. Liefde heeft dus vele betekenissen en vormen.

 

Verlichting

Ik was ongeveer zeventien, misschien iets jonger toen ik mijn eerste verlichtende ervaring had. Gewoon verliefd op het leven was, de eerste cyclussen in mijn eigen leven begon waar te nemen door een leven wat ik had op de manege in de buurt. Ik was daar altijd en daar gebeurde regelmatig vrij heftige dingen en ook dat ik zomaar aan de kant werd gezet door iemand waar ik het paard van bijreed. Gewoon zonder pardon ook en niet een enkele keer.  Ik voelde het vaak al aan komen, vooral ook omdat er werd geroddeld en mensen niet naar mij wilde luisteren wat er echt gebeurd was. Ik had vaak te maken met onterecht beschuldigen terwijl ik me van geen schuld bewust was. Toch kon ik daar doorheen kijken, ik werd wel boos maar wist vaak allang dat het kwam. Ik heb goede tijden gekend en wist bijvoorbeeld als alles al "vrij lang" veel te goed leek te gaan dat er wel weer wat kwam. En dan kwam ook echt alles achter elkaar en altijd een beetje in dezelfde maanden van het jaar, heel typerend. Maar dat is dan jouw eigen persoonlijke karmische cyclus.

Ik begon licht te zien in het donker als het donker was, maar ik wist ook dat ik door donker heen moest om te begrijpen waar het allemaal om ging. Ik aanvaarde mijn verlies altijd omdat ik wist dat het zinloos was om ertegen te vechten. (want een ander vindt toch iets anders als jij)

 

Verlichting voelde ik altijd buiten, met het zonnetje op mijn gezicht. Ik was mij al vroeg bewust van mijn taak hier op aarde en dat ik hier niet was om een beetje thee te drinken. Ik zag mijn proces wat zou starten op mijn 28e levensjaar (wat dus mijn tweelingzielproces bleek te zijn) en dat het tot ongeveer nu 32/33 jaar zou duren. En jahoor daar zijn we. Ik kijk met gemak globaal naar mijn komende 10/20 levensjaar. Ik vind het fijn te weten waar ik aan toe ben en met wie ik verder mag leven. Al weet ik natuurlijk niet alles, het moet ook nog een verrassing blijven. Deze gaven stellen mij in staat me mentaal voor te bereiden op heftige dingen maar ook om anderen te helpen en richting te kunnen geven. Het kan een vloek zijn (als je weet hoelang iemand nog te leven heeft bijvoorbeeld), van mijn opa wist ik het tien jaar vooraf dat hij nog tien jaar had, ik had gelijk. En zo nog wel meer dingen.

 

Sommige dingen zijn zwaar om te weten, verlichting is de andere kant. Je weet waarom dingen zijn, je kunt ermee omgaan en soms ook niet. En soms zijn dingen heel anders, karma heeft ook te maken met welke keuzes er wanneer gemaakt worden. Dat is dan ook niet voor mezelf zichtbaar, wel vaak dat ik een keuze heb gemaakt die dan ineens leidt tot datgeen wat ik had gezien wat ging gebeuren. Dat is best wel grappig soms. Andersom kan ik bijvoorbeeld van zielen die zeer dichtbij me staan zien welke keuzes ze hebben en hoelang het duurt, als ze niet kiezen voor het heftiger wordt, omdat ze dus niet geluisterd hebben. Dan was die heftigheid nodig om ze die les te leren. En ik leerde dat het geen zin had om te waarschuwen, dan moet het gewoon op die manier ondervonden worden. Juist om die deur te kunnen sluiten voor die personen.

 

Keuzes

Al vroeg in mijn leven had ik dat inzicht, dat het leven wel geijkde momenten kent die moeten gebeuren, momenten die gevolgen zijn van die geijkde momenten. Maar ook dat er daartussenin afhankelijk van welke keuzes jij maakt de gevolgen er zijn voor jouw, keuzes kunnen als je tussen twee dingen kiest op een gelijk punt eindigen. Bijvoorbeeld als jij er voor kiest een chocoladetaart te eten als je ook voor een appeltaart kan kiezen, maar je neemt die chocoladetaart. Maar de kok heeft per ongeluk zijn kroon in de taart laten vallen en jij bijt erop, dat jij daarna je eigen kroon kan gaan vervangen, dat is dan het gevolg. Dan kan je denken dat de appeltaart nemen dat had voorkomen, maar dat weet je niet, want daar had bijvoorbeeld een steentje in kunnen zitten dat je daarop had gebeten en alsnog een nieuwe kroon kon gaan halen.

Ook kan het zijn dat de appeltaart wel goed was, dat je daarom volgende keer dan toch die appeltaart neemt maar dan spijt hebt dat je de chocoladetaart niet genomen hebt.

En spijt hebben, dat willen we niet. We willen een zo goed mogelijke keuze maken, maar soms maakt het niet uit welke keuze er gemaakt wordt de uitkomst is dan hetzelfde.

Of niet, ook dat kan. Dan is het soort van opnieuw naar start, geen tweehonderd euro en geen jackpot. Dan mag je opnieuw hetzelfde rondje lopen, net zo lang totdat je begrijpt dat je helemaal geen taart moet eten, om bij de taart te blijven.

Maar je blijft maar die taart pakken en er blijven maar dingen gebeuren steeds als jij die taart besteld, dan moeten er belletjes gaan rinkelen dat je die taart niet moet nemen.

Na meerdere incidenten besluit je een keer geen taart meer te nemen maar je weet niet waarom, je krijgt er nu een echt slecht gevoel bij. Dus je hebt geleerd en neemt die taart niet, maar eigenlijk ben je te laat en er gebeurd iets anders, in diezelfde eetgelegenheid wordt nu je tas met geld gestolen. Je besluit naar het politiebureau te gaan voor aangifte, maar je komt daar nooit aan omdat je halverwege bent gevallen op straat. Je wordt door een ambulance opgehaald.

Eenmaal in het ziekenhuis wordt suikerziekte ontdekt, dus je baalt. Niet om die taart meer, nu begrijp je waarom je die taart beter niet kon nemen maar omdat je niet luisterde zegt je lichaam nu dat je ermee moet stoppen. (ook gezondheid is een les in dit soort situaties!!, niet altijd alleen maar een fysieke oorzaak!)

Dus je kunt boos op de dief zijn, maar zonder die dief was je dit nooit te weten gekomen (en daarom bestaat toeval dus echt niet en heeft alles een reden).

En zeker, wanneer je thuis komt en de politie belt dat ze dan opeens je tas gevonden hebben en het opgehaald kan worden. Dan weet je dat dit een goddelijk ingrijpen is geweest.

 

Door een soortgelijke situatie in mijn leven, maar totaal andere context geloof ik sinds mijn 15e al niet meer in toeval. Dat ging net zo.

Maar keuzes zijn vrij, tot je erachter komt dat alles je tot iets probeert te leiden wat er in eerste instantie totaal los van lijkt te staan. In het begin snap je het vaak niet, tot je achteraf terug kijkt en denkt; 'Wow!"

Bepaalde keuzes zijn vrij, maar zelfs dat ligt op zekere hoogte al vast dat je het gaat doen en dat weet jij niet, maar veel dingen zijn boven allang bepaald. Of je wil of niet, jij hebt voor je hier kwam allang gezegd wat je wilde leren, dus dat leer je ook.

En hoe eigenwijzer je bent, hoe harder die lessen duidelijk worden gemaakt en dan worden situaties zoals bovenstaande soort van dwingend, je moet dan wel toegeven.

 

Spiritueel proces

Iedere ziel heeft een spiritueel proces te ondergaan, afhankelijk van waar zij is in haar ziel evolutie, dus hoe jong of hoe oud zij is bepaald wat je te leren krijgt. Een jonge ziel krijgt nooit psychisch hele ingewikkelde processen te verwerken, een jonge ziel is als een peuter of kleuter die de taal nog niet spreekt, misschien zelfs nog moet leren lopen. Deze zielen krijgen vaak een leven wat eenvoudig is, die leren misschien een enkele spirituele les in een leven, of misschien niet eens een spirituele les maar bijvoorbeeld alleen maar een inzicht, zoals dat er meer is tussen hemel en aarde. En dat is het dan, dan gaan ze naar het volgende leven en dan leren ze daar bijvoorbeeld dat ze ook geesten kunnen zien, om maar een dwarsstraat te noemen. Maar ze zijn er bang voor en dat was het dan. Etc.

 

Oudere zielen, zoals ik. Krijgen voortdurend dingen te zien en mee te maken. Mijn lessen begonnen al vroeg en mijn vragen die meestal zeer sceptisch waren over veel spirituele dingen, die kwamen gewoon tot me. Maar ook over mezelf, over wie ik was en in eerste instantie vooral wie ik niet was. Mijn leven ging altijd al snel, ik leek altijd tijd tekort te komen. Ik zat nooit lang in een bepaalde levenssituatie. De langste levenssituatie die zeer constant was en niets eens zo heel constant, duurde zes jaar achtereen. Het was wel een hel van zes jaar, maar goed dat laten we even buiten beschouwing. Ik was altijd jaloers op mensen die heel lang samen woonde en een vaste baan hadden, nu begrijp ik dat het veel beter is steeds weer opnieuw anders te leven. Mensen trokken vroeger rond, bleven nooit heel lang op een enkele plek, mensen zijn eigenlijk nomaden.

Als je je natuur volgt zal je ook merken dat je regelmatig aan vernieuwing toe bent, dus vernieuwing in die zin dat je dingen gewoon anders wil hebben. Niet omdat de huidige situatie verkeerd is, maar je ontgroeit dingen.

Als dat niet het geval is moet je je ernstig af gaan vragen of je wel spiritueel groeit of uberhaupt psychologisch groeit? Want als je spiritueel groeit openen er steeds weer nieuwe deuren en kom je in nieuwe situaties terecht.

 

Dat heeft te maken met een karmisch stukje ofwel les die je dan afsluit, die deur gaat dan dicht en dan heb je weer ruimte voor een nieuwe ervaring. Zo werkt het niet alleen met de mensen die in het leven voorbij komen, maar ook met de dingen die je in jezelf en met jezelf beleefd.

Je kunt bijvoorbeeld heel vaak verhuizen omdat je ervaart dat je niet goed kan gronden. Maar goed gronden heeft niets te maken met de plek waar je leeft, natuurlijk kan dat meespelen, maar dat is nooit het hele verhaal. Het feit dat je zo vaak verhuist vertelt dus over onvrede in jezelf, de les ligt hem dan in het 'thuis vinden' in jezelf. Je dient jezelf goed te gronden en je huis energetisch zo in te richten dat je je er wel fijn voelt.

Ik zeg energetisch inrichten, dat heeft niets te maken met meubels, uiteraard speelt ook dat mee, maar misschien mag je dan wel leren dat je geprikkeld wordt door de energie van vorige bewoners. Omdat ze bijvoorbeeld met ruzie uit elkaar zijn gegaan. Maar het kan ook zijn dat jouw ouders ook al vaak verhuisde omdat ze nergens echt het gevoel hadden dat ze thuis waren. Dat neem je dan mee als aangeleerde conditioneringen. Aan jouw om daar dieper in te kijken. Als je dat weet op te lossen en je huis tot een thuis kan maken door in jezelf de juiste delen aan te raken die daaraan ten grondslag liggen. Dan krijg je inzicht, vanuit dat inzicht leer je dan de les.

Eenmaal deze les geleerd krijg je bijvoorbeeld brand in je huis en raak je alles kwijt, van daaruit ontdek je je ware ik in je leegte en realiseer je je dat het huis er helemaal niet meer toe doet. Die nederigheid. Je vindt ineens een enorme rust in jezelf en beseft dat jij zelf je thuis bent en de plek er niet toe doet.

Die les geleerd krijg je je droomhuis aangeboden bijvoorbeeld, wat weer deuren opent naar een totaal nieuw leven wat je nooit had verwacht.

 

Je ziet dus, en dit kan dus echt zo werken en is zeker geen illusie!

Je leert iets en een nieuwe deur gaat open! En dat is omdat je dan je les hebt geleerd!

Je kunt volledig knock out gaan en juist vanuit de diepste ellende het mooiste ooit krijgen. Het heeft puur te maken met weten wat goed voor jezelf is en waar jouw natuur ligt. Juist daar vindt je alle antwoorden.

Het leven is een cadeautje, maar daarvoor moet je door het stof. Maar dan moet je wel begrjipen waarom je op dat moment door het stof gaat, wat de achterliggende les is van die situatie.

Vaak moet je gewoon een ego-dood doorleven, de meeste mensen meerdere malen om echt te weten wat goed voor ze is. Dan wordt die koppigheid vanzelf minder en de overgave groter en hoe groter die overgave hoe meer de flow de overhand neemt. Als je jezelf maar toestaat om van jezelf te houden en echt beter te doen. Dat is eigenlijk de essentie van ieder karma waar we doorheen gaan. Dat is heel zwaar, maar heel erg nodig om tot onze eigen kern te komen.

 

De rivier,

van het leven. Met fierljeppen naar de overkant kom je nergens, je moet bereid zijn mee te varen. Ik roeide ook ooit tegen de richting in, ik liep tegen muren aan alles wat ik organiseerde belandde in de vuilnisbak. Dat heeft niet altijd met eigen geloof en geluk te maken, soms is iets gewoon jouw weg niet. Dan gaan er geen nieuwe deuren open, dan is het misschien wijs om een keer de andere kant op te kijken. Waarom lukt het niet? Meestal doen mensen al jarenlang hetzelfde en blijven vechten, dus tegen de stroming in roeien. Waarom? omdat ze willen bewijzen dat het wel de richting is. Als ze stoppen met vechten, die roeispaan eens opheffen en die boot gewoon zijn gang laten gaan, zien ze ineens dingen die ze onmogelijk achtte. Hoe kan dat dan? Ze zaten hun eigen geluk in de weg! Ze hebben dat bos vol voedsel waar ze de rug naar keerde nooit eerder gezien. (voedsel voor hun ziel en geest bijvoorbeeld) En het grappige is ook, het is vaak zo voor de hand liggend simpel, dat het moeilijke denkpatroon dat niet eens meer kon zien, want je dacht dat 'het zo moest'.

Meestal is dat een enorme verademing voor de ziel en de geest en er valt dan een enorme last van je af.

Door tegen de stroom in te roeien, zie je dat je enorm veel energie verspilt hebt. Op dat moment worden mensen vaak pas echt "wakker".

 

Het leven is echt als een rivier, soms stroomt het snel, soms traag. Soms moeten we ons door rotsen werken of zelfs de boot optillen, een stuk lopen zonder te weten hoelang nog. Die obstakels laten ons dan zien waarin we misschien tekort schieten naar het leven, onszelf, herhaling na herhaling, nog meer rotsen, wat heb je gemist? hoeveel kilometer je moet lopen hangt dan af van je staat van onbewust zijn. Hoe langer en zwaarder de tocht, geen uitweg meer zien, niet weten wanneer het stopt, dat ligt allemaal aan jezelf. Dat wat mensen nooit willen zien, tot ze opgeven. Ze leggen zich erbij neer, laten het gestructureerde denken los, geven het op (ego-dood) het besef dat je je eigen leven niet in de hand hebt. Ze geven op, rusten uit.

 

En dan ineens, de zon schijnt en de rivier licht weer op in het zonlicht. Je kunt weer gaan varen, gaan vissen, eten en leven. Je hebt het opgegeven en je overgegeven aan wat is. Je vaart weer mee op de stroom.

Tot je bij die waterval komt, owjeej die waterval. Maar nee, je besluit het nu anders aan te pakken, je besluit vanuit jezelf om bij de waterval zelf rustig naar beneden te lopen met je boot. En je legt hem weer in het water en vaart weer rustig mee. Je kunt er beter me omgaan.

 

Denk altijd aan die rivier, deze brengt je namelijk thuis. Het is de essentie van jouw leven. En ieders rivier heeft andere obstakels en andere donkere momenten, momenten zonder stroming. Maar weet, er is altijd licht.

Je komt daar wel door je soms om te draaien en te stoppen tegen de stroming in te roeien (in het verleden blijven hangen of in bewijsdrang of ontkenning).

 

Blijf vooral varen, sta open voor wat er mogelijk is en volg je eigen natuur. Dan kom je vanzelf een keer in die bewuste flow terecht. Dat hoeft niet simpel te zijn. Kijk vooruit en leef in het nu, laat je meenemen door het leven zelf. En doe geen dingen waar je spijt van krijgt en zelfs dat is op te lossen door gewoon eens een keer toe te geven en te stoppen met koppigheid, overgave brengt overvloed. LEEF!

 

 

Gerelateerde blogs en genoemde pagina's;

Mijn gedichtenbundels

Mijn hele verhaal

Het transformatie proces wat mij eruit getrokken heeft en ook bij mij te volgen is

 

Wat ik voor je kan betekenen

Wat sjamanistische heling precies is

Over karmische relaties

 

Over tweelingzielen en soulmates, de essentie

Wezenlijke verschil tussen tweelingzielen en soulmates

 

Wat is een tweelingziel?

De kracht van de eigen visie en het thuiskomen

 

Verder naar de BLOGPAGINA

HOME