Wat nou als we het onszelf stopte alles zo moeilijk te maken?

Waar het ook over gaat in het leven, wat we ook doen of van anderen verwachten, waarom maken we het onszelf zo verrekte moeilijk?

Hoe zou alles zijn als we dat niet meer zouden doen?

Ik praat over mezelf, ik praat over mijn diepe zielconnectie, ik praat over alle mensen die nog gigantisch in hun hoofd leven, mensen die op zoek naar liefde zijn, de vrouw of man van hun dromen. Als het over dit soort dingen gaat, mijn god, wat zit iedereen zichzelf in de weg.

 

 

 

De weg naar eenvoud

Ik wijs naar jouw, ja jij die dit leest. Wie je ook bent en waar je ook vandaan komt, ook jij wil een fijn leven toch?

We kunnen het onszelf zo moeilijk maken door onze gedachten, doordat we denken dat dingen op een bepaalde manier dient plaats te vinden, door iets te verwachten wat nooit komt. Dat heet zelfsabotage en is zelfgericht, het ego wil iets en alles mag daarvoor wijken, vooral omdat het op jouw manier moet. Je doet het al automatisch want je hebt geleerd controle te hebben over je eigen leven, je huisje, boompje en beestje en dat idee van controle geeft je een comfortabel gevoel omdat je dat gewend bent. Maar er wel eens aan gedacht om buiten de gebaande paden te gaan en zelf op zoek naar nieuwe wegen te gaan?

Door los te laten wat je voorheen altijd deed, hoe je het deed en waarom je het deed. Want juist dat 'altijd zo doen' zonder te weten waarom je doet wat je doet, dat ingesleten gedragspatroon houdt je in je comfort. Juist eroverheen stappen en iets doen wat je nooit doet, of bedenken waarom je doet wat je doet maken je bewust.

 

We denken als mensen veel te moeilijk en veel te veel in vaste patronen, die vaste patronen daarin creeren we steeds weer opnieuw ons eigen karmische pad.  Als je deze patronen gaat herkennen dan ga je ook zien waar je meer dingen kan en mag loslaten om beter te gedijen in deze wereld. Op jouw manier, niet die van je ouders of je leraar, nee jouw weg.

Je zult simpeler naar dingen gaan kijken als je het grotere geheel van je eigen pad begint te zien en dat is nodig, want dan herken je op welke punten dingen misgaan. Dan kan je anders handelen, zodat het niet weer misgaat. Dit is een manier om je eigen negatieve karmische patronen te herkennen en aan te pakken. Maar dat is zo simpel nog niet,omdat jij van jezelf niet ziet wat een ander misschien wel ziet omdat een ander een meer objectief beeld van jouw heeft.

 

Tunnelvisie

De dingen die je van jezelf niet ziet, omdat ze jou zo gewoon zijn waarvan je denkt dat ze goed zijn. Kan iemand anders als kwetsend ervaren, dan kan je zeggen dat het hun eigen probleem is. Maar waar twee honden vechten, hebben er twee schuld, schuld wordt meestal niet als zodanig erkend, want 'ik handelde toch goed?'.

 

De meeste mensen zien maar een klein stukje van zichzelf, iedereen heeft een blinde vlek. Die blinde vlek zie je niet, het is een schaduw in je bewustzijn waar je dus niet bewust van bent. De enige manier hoe je erachter komt is door het vermogen door aan te nemen wat anderen zeggen van jou wat ze zien. Dus een vorm van open staan voor kritiek, opmerkingen van anderen gebruiken om jezelf te leren kennen. Naarmate je bewuster van je eigen gedrag wordt ga je steeds meer beetje bij beetje je eigen gedragingen tegen het licht houden. Dit wordt ook wel zelfreflectie genoemd en is essentieel om diep en goed te transformeren. Zonder dit aspect is er geen tot weinig groei.

Alles wat jij van andere mensen terug gekoppeld krijgt, positief en negatief mag je zien als jou karmische lessen. Als mensen altijd boos op je worden of je laten vallen, waar laat jij die mensen vallen? Als je toxische mensen tegen komt, wat laten die zien over jou? welk toxisch deel van jou wordt weerspiegelt? Het is de bedoeling dat je er iets van leert. Je kunt koppig doen maar uiteindelijk ben jij zelf op een ander gebied net zo 'fout' als de ander.

En in feite is niets fout, alles is een les en daar leer je iets van en daardoor kan je spiritueel enorm groeien, maar je moet wel bereid zijn door die stront te gaan anders is de les zinloos geweest. Dan komt het meestal terug, net zo lang tot je wel bereid bent jouw schaduwen in het licht te brengen.

 

De meeste mensen hebben een doel voor ogen, bijvoorbeeld 'jezelf vinden', terug naar de bron of welke naam je er maar aan wil geven. Ja, het is een lange reis, ja het is een proces. Het hele leven is een proces.

Mijn hele leven de afgelopen vijf jaar was zo gericht op 'die ware liefde krijgen', daarvoor mezelf helen en ik liep letterlijk in de tunnelvisie, 'als ik klaar ben, komt hij'. Ook al zei hij het ook zelf, het is een zelf gecreerde ilussie.

 

De illusie en het zelfbedrog tegen het licht gehouden

Dingen gaan nooit zoals wij denken dat ze gaan, het loopt altijd anders. Het is altijd goed alle scenarios te overwegen. Ik zeg niet dat 'de ware' perse een illusie is, dat is het niet. Wel is het een illusie welk beeld wij er zelf aan geven, wij denken dat alles mooi is en je uit de problemen bent, aan het einde van het proces ga je samen trouwen en leefde ze nog lang en gelukkig. Dat is een sprookje, want er is nog steeds het leven en er gebeuren dingen en niets gaat zoals je hebt bedacht. Dat is een harde smak op de grond als je nog steeds denkt samen als twee engeltjes verder te gaan.

 

Realistisch zijn, dat is iets wat mij nu heel hard is geleerd en elke keer weer. Ware liefde gaat ook niet over rozen, echt niet. De reden dat wij het zoeken is omdat we iets van onszelf kwijt zijn wat we terug dienen te vinden. En ja, als we dat stukje hebben, bestaat er een kans om met 'de ware' verder te gaan, maar zonder gelijkwaardige bereidwilligheid van twee kanten is er niks mee te beginnen.

Het is ten eerste van levensbelang dat jij alles wat jij ziet aan de ander, ook de blinde vlekken niet meer veroordeeld, gewoon niets. De ander nemen zoals hij is, dat betekend overigens niet dat je al het gedrag (zeker niet als toxisch is!) maar hoeft te tolereren.

Het gaat erom, om elkaar in gelijke waarden te ontmoeten. De levenswaarden mogen gelijk zijn, dat gebeurd door middel van het proces en de ervaring die beiden op doen.

Het kan zijn dat eentje verder is dan de ander in tweelingziel en soulmate relaties, maar ook in dat stukje zit een stukje illusie wat de ongelijkwaardige relatie in stand houdt. Uiteindelijk verschilt het inzicht nooit heel erg veel, mannen doen alles alleen op een andere manier voor komen, gebruiken andere woorden voor dezelfde dingen als vrouwen en praten nu eenmaal wat minder.

 

Gelijk over de brug komen

Wat belangrijk is in diepe soulmate relaties en tweelingzielrelaties is uiteindelijk de wil van beiden om wel tot een compromis te komen, niet ten omwille van slecht gedrag! Maar wel ten omwille van heling van beide kanten.

Je mag als je wel in je kracht staat er best boven staan en ergens wat van zeggen, maar wees dan ook bereid om je meteen weer terug te trekken. Je moet wel weten wat je zegt en met welke intentie je het doet, verpest niet iets wat heel is of goed is, tenzij noodzakelijk. (als dat nieuwe lessen en inzichten teweeg brengt en als het ware aangestuurd wordt)

 

In tweelingzielrelaties is het heel belangrijk om je vooral een klein beetje aan te passen, wanneer de conflicten ten einde mogen zijn mag je je wel een beetje inschikken. Grote kans dat beide partijen het doen en op een bepaald punt samen komen omdat het denken wat altijd al op een gelijke lijn lag nu tot meer eenheid mag en kan uitbloeien, wat ook nodig is voor de missies. Ik en mijn tweelingziel hebben dat punt bereikt, maar ik heb zelf daarvoor ook een andere afslag moeten nemen in mijn gedrag. Eerst was ik volledig van slag omdat ik dacht dat hij boos was (mijn gedachten) en dat bleek helemaal niet zo te zijn (faalangst). Daarna hebben we het bijgelegd en ik heb nu weer door hoe mij houding goed is ten aanzien van hem. En eigenlijk is dat een gemoedstoestand die voor mij heel fijn voelt, omdat de liefde er gewoon is, altijd. We zijn altijd dikke maatjes geweest en nu mag dat tot uiting komen, het kan nu. De issues zijn uitgespeeld, maar veelal omdat ik in mijn hoofd van alles maakte wat er niet was. Angst ook dat dingen mis zouden lopen, of niet zoals ik had gezien. Achteraf gezien, druktemakerij om niks. Ik ben altijd heel paranoide geweest. In mijn transformatie leer ik dat algeheel loslaten en dat het ongegrond is.

 

Met mijn soulmate voel ik nu hoe we juist nu in dit keerpunt komen tot gelijk denken, hetzelfde moment hetzelfde doen. Ik denk dat het heel belangrijk is om gelijk op te gaan. Het gelijk oversteken, het is een punt wat gaandeweg het proces ontstaat. Maar daarvoor moet eerst de oude cyclus die al velen levens speelt doorbroken worden. En dat is meestal een heel toxisch patroon, gericht op eigen gewin; ' De ander voor jezelf willen', het op; 'jou manier doen'.

Juist dat zorgt voor conflicten, juist in dit soort oude zielsrelaties is het heel belangrijk om die cyclus karmisch gezien goed uit te spelen. Dat kan je alleen maar doen door beide de keuze te maken om eruit te stappen. Als dat op hetzelfde moment of al dan niet vlak na elkaar gebeurd, dan zit het erop.

Mocht het voorbestemd zijn dat het nog even samen doorgaat, dan gebeurd dat. Maar wel in een andere en nieuwe context zonder al die oude toxische gedragingen die in negatief karma berusten en meer schade aanrichten dan dat ze goed doen. Dat is belangrijk om te herkennen en ook voor jezelf te erkennen. Waar handel jij nog toxisch naar de ander?

Ik kwam zelf tot de constatering dat ik op mijn manier ook niet heel gezond handel en op een andere manier weer manipuleer, heel pijnlijk om in te zien. Dan breekt je hart, want je ziet wat je met de ander doet en dat je het samen in stand houdt. Juist dat moet je niet meer willen. En als het echt liefde is, ben je in staat om die ander te laten gaan of juist te besluiten om in een andere energie weer bij elkaar te komen zonder de toxische bijwerkingen. Na de transformatie kan je in principe vrij van toxisch gedrag zijn en samen een schone lei hebben, mocht dat het zielscontract ook met die persoon zijn.

 

Gelijkwaardigheid en spiritualiteit

Alles in deze verbindingen draait om spiritualiteit van beide partijen, dat is een eigenschap die in principe iets is wat is aangeboren. Daarom kan er nooit veel verschil zijn in deze connecties. Het is wel een keuze hoeveel men ermee verkiest te doen.

Ik weet dat mijn soulmate dezelfde mate zielkracht en magie bezit als mij, maar het is maar net hoeveel erkenning hij er zelf aan geeft, hij is mega helderziend en ziet de zielen van mensen, hun kracht (net als ik). Ik zet hem, zonder op een voetstuk te zetten in een gelijkwaardige positie met mij neer, de vraag is alleen of iemand het herkend als dat gebeurd. Want je kunt veel liefde geven en iemand liefdevol toespreken, maar iemand die nog ongeheeld is en in een constante overlevingsstand zit door veel ongeheeld trauma, reageert fel op jou liefde. Liefde trilt boosheid en verdriet los en dat geeft verzet, maar het is goed dat dat los komt in een verbinding als dit omdat het de kans krijgt om te helen. Ieder op zijn eigen manier.

Iemand die niet in staat is de boodschap te ontvangen zal het als een aanval op zijn ego zien, zijn status en net verworven vertrouwen. Wat feitelijk alleen maar een muurtje is om het pijn deel te verbergen. Je kunt dan geen blijvende gelijkwaardige relatie opbouwen met elkaar.

Spiritueel is juist de ander zelf die ruimte geven om te ontdekken en om zelf een weg te laten zoeken in zijn heling, spiritueel is ook als diegene echt de bereidheid heeft om dit op te ruimen en een beter leven willen. Maar dat is vrije wil en het is ook liefde om dat te laten voor wat het is.

 

Ik geloof niet dat er ondanks dat vele trauma minder spiritualiteit in die man zit, het zit alleen diep verborgen en dat mag juist tot uiting komen

Ik denk dat het heel belangrijk is om elkaar te vertrouwen ondanks de vele pijn die er in de connectie los wordt getrild en ja beide doe je veel dingen 'fout' en dan doe je ook dingen die je zelf eigenlijk niet wil doen.

Ik denk nu ook dat het proces waar je naartoe werkt niet specifiek is wat jij denkt, niet het punt is waar jij denkt klaar te zijn je dan samen komt want dan ben je met de uitkomst bezig. Het gaat vooral om de weg die je af legt, maar als je 'weet' op een punt te zijn en het blijkt tegen te vallen. Toch weer verder...

Maar dan kan je je hele leven wel zeggen; 'ja het is nu nog niet goed genoeg, we kunnen pas samen komen als ik of hij dit of dat of dat heeft gedaan'. Ik denk niet dat het zo werkt.

 

Loslaten en simpelheid

Het zit hem hier in de 'mindset' die de hele spirituele wereld in de spirituele connecties belichaamd, de hele mindset klopt van geen kant. Wat samen komen is, dat is ook maar een relatief begrip. Soms is samen komen vriendschap en beste maatjes, gewoon leuk, soms is het een relatie, soms volgt het ene het andere op. Het is niet helder te zeggen, we plakken er zelf een bepaalde verwachting op doelstelling op en als het dan niet zo loopt zijn we meteen teleurgesteld of zelfs wanhopig. Maar hier vergeet je te leven, voor jezelf te denken!
Of liever, denk helemaal niet!

 

Een hoofd die ter dienste van het hart staat krijgt constant ingevingen, ziet beelden en voelt dingen en legt op die manier logische verbanden. Dat hoofd is ondanks denken meditatief en maakt onderscheid tussen de reeele werkelijkheid en de angsten, die niet reeele gedachten (die ontstaan door emoties/angst/verdriet/boosheid/triggers dus) die maken ons helemaal gek.

Ik spreek uit ervaring en veel van mijn vaste clienten spiegelen ook precies weer die ingewikkelde mindset, die mindset waarmee we onszelf nooit goed genoeg vinden, of vinden dat de ander nog 'eerst iets moet doen' voor die bij ons kan komen.

Zo lang  wij dat denken, is dat ook zo...en dat doet pijn, pijn die we gewend zijn, pijn die we onszelf aan doen en soms zelfs verslaafd aan zijn. Mensen vinden het moeilijk om afscheid te nemen van de pijn die ze altijd voelen en om in volledige lichtheid te stappen. Dat is ook eng! Want alle zekerheid valt weg onder je voeten en het voelt een beetje als doodgaan. En dat ga je ook een beetje want je laat je eigen toxische persoonlijkheid achter je. Dat doet pijn, want er sterft iets in je, letterlijk. Dat is eng en doet pijn, maar brengt je wel naar verlichting, uiteindelijk.

Dan maar dood, toch?

 

Je gaat dat loslaten, je moet wel. Anders kom je niet verder, niet hoger in frequentie. Het is zo belangrijk je eigen mindset te bekijken als dingen niet lukken. Het is allemaal enorm psychologisch en logisch.

En natuurlijk, daar heb je soms wel wat hulp bij nodig, soms moet je hele eigen energie door een schoonmaak en een fikse mangel, dan moet je je eigen energie letterlijk leren keren. Ik doe dat met onder andere medicijnwielsessies maar ook, door heling op de onderliggende trauma's te geven, juist alle angsten belemmeren die mindset los te laten. Je schiet in je mind omdat je bang bent om echt gelukkig te worden want dat kan weleens betekenen dat je iets moet achter laten. Pas los uit die angsten en het inzicht in je eigen cyclus wordt je simpeler in denken. Eerlijkheid hierin naar jezelf is essentieel, ook naar die schaduwen, de dingen die ik misschien van je zie die je zelf nooit durfde aan te kijken. Daar moet je doorheen, maar dan kom je er wel.

Er zijn ook energetische virussen zoals de Archont (in google veel over te vinden) en ook demonen en entiteiten kunnen je denken enorm beinvloeden dat je nooit tot bepaalde actie komt. Dus als het niet lukt te veranderen ook al wil je heel graag en je blijft heel erg boos en negatief denken is het wellicht een optie om je daarop na te laten kijken. Ik zal er hier niet verder over uitwijden, ik deel onderin blogs voor die details.

 

Je gaat dus eenvoudiger denken, je komt los van die alles vernietigende mindset.

Ik begrijp nu vanuit dat standpunt dat de weg zo moeilijk is als we het zelf maken, het is maar net waar je in geloofd. Als je "perfecte" partner eerst perfect moet zijn (geheeld of dat of dat inzicht hebben) mis je het vermogen om in het nu te zien wat er nu wel is. En dat is precies waarom we elkaar allemaal zo'n pijn doen in tweelingziel/soulmate land en het is niet nodig! Het zijn aangeleerde patronen, karmische 'foutjes' die we zelf maken en zelf mogen herstellen. En dat is precies de les die we leren en dat gaat vooral over onszelf.

 

En mijn god, ik ben daar ook enorm schuldig aan. Nu ik dit inzie voel ik zelf zo'n rust, je hoeft namelijk nergens naartoe om iemand binnen te laten. Je bent er al!

Alleen vindt je jezelf niet goed genoeg of dat de ander niet goed genoeg is, dat is geen liefde! Daar gaat juist de liefde verloren in een oordeel en een mening hoe iets moet zijn in jou ogen.

Als je dat kan loslaten, blijvend, dan kunnen de mooiste cadeautjes op je pad komen. Maar je moet het wel durven doen en volledig ja tegen willen zeggen.

 

'Niets is wat het lijkt en alles is wat we denken'

 

Gerelateerde blogs

Kenmerken entiteiten meedragen

Over entiteiten wat niemand je vertelt

 

Transformatie 1

Transformatie 2

Transformatiehealing

 

Tweelingzielen; alle varianten op een rij

Wat is een tweelingziel?

Verschil tussen tweelingziel en soulmate

 

Zelfsabotage, misleiding en ego

Karmische fouten maken en herkennen

 

Hartkracht; ontwaking tot het ware zelf

Als het ego sterft

De eigen visie en het thuiskomen

 

Lees meer over alles via de blogpagina

Of ga terug naar de hoofdpagina