· 

Hoe het loslaten van mijn tweelingziel en mijn soulmate, mij tot 2e ingewijd sjamaan bracht. Mijn ervaringen op een rijtje.

(leesduur; lang - pak thee en koekjes of chips ;-) )

Ach je hebt de foto vast al voorbij zien komen, dit blije ei direct na de inwijdingsceremonie zes juni j.l.

Dit blije ei is nu al steeds langere tijd blij ei, regelmatig merk ik nog dat ik getest wordt als bepaalde dingen erop aan komen. Maar mijn reacties zijn snel hersteld omdat ik al snel weer 'terug bij mezelf' ben. Ik schrijf dit blog, omdat ik heel blij ben. Maar ook om te laten zien wat vijf jaar transformeren met een mens kan doen, hoe het is om vrij te zijn van de zwaarte van het leven. Om te laten zien hoe je je dient te voelen, wanneer jij "los" bent van je tweelingziel of eventuele andere "divine partner" je moet het tenslotte eerst allemaal zelf op een rijtje hebben voor ook op dat vlak de wonderen kunnen wederkeren. Wonderen der liefde, maar ook overvloed en rijkdom in jezelf. Mijn smile is onbreekbaar, na vijf jaar keihard werken aan mezelf elke dag. Het proces met de "mannen" ben ik zo goed als overstegen, nu begint een nieuw hoofdstuk. Maar daarom des te belangrijker om even terug te gaan in de tijd en wat ik vooral nodig heb gehad en heb geleerd voor ik hier kon komen. Ik wil hierin graag een voorbeeld zijn en anderen de weg een beetje tonen. Wat kan je verwachten op je pad? Wat heb je nodig? 

 

Ten eerste; goede begeleiding op je pad

Een must voor iedereen die door de transformatie loopt, in welke vorm ook. Iedereen heeft iemand nodig die vanaf een objectief punt naar jouw ervaringen kijkt, zonder oordeel. Die onafhankelijk van jou advies kan geven en los genoeg van jou staat om op een spirituele zuivere manier jou te leiden. Leiden is iets anders als antwoorden geven, ik geef aan mensen meestal stukjes. Net zoals mijn elder, die mij door het grootste deel van deze hel geleid heeft, ze gaf me tips, uitgangspunten, de rest moest ik zelf uit zoeken. Samen met mijn gidsen moest ik een weg zien te vinden en gaan leren vertrouwen op het grote plan en mijn eigen kleine plan wat daarin thuis hoort. Dat is het engste en moeilijkste wat er is, omdat je er niets van ziet moet je soms blind vertrouwen hebben. Maar ook niet te veel! Altijd goed blijven vragen of een boodschap van het licht afkomstig is! Dat kan je een heleboel ellende besparen op voorhand, nooit zo maar alles doen wat je gevraagd wordt, voor je het weet heb je je ziel aan de duivel verkocht!

Je moet dus leren luisteren naar jou zuivere leiding, dit betekend je hogere gidsen. Iedereen heeft ze, ze horen en voelen is een tweede les. Ik geef daarom zo nu en dan een beetje les in het ontdekken van je gids, het is onmisbaar om je weg in deze wereld te vinden.

 

Een stukje uit mijn verleden:

Alles begon met mijn tweelingziel in 2016, toen ik na een jaar dat hij door me heen begon te prikken en porren met zijn woorden eindelijk zelf ook mocht ontwaken. Ik was behoorlijk in de war en werd feitelijk in een soort positie gezet dat ik me wel verder spiritueel moest ontwikkelen, het was geen vraag, meer een eis van het universum.

Alles begon met een mediumcursus maart 2016 waar ik de healer Maria Henkes ontmoette, het voelde meteen heel goed. Van die mediumcursus bakte ik weleenswaar niks, dit kwam door dat ik de hele tijd mijn tweelingziel ertussen voelde,ik hoorde dus ook veel dingen die niet klopte. Ik kon nooit rustig  'luisteren' omdat ik hem (toen al) de hele tijd hoorde denken plus mijn eigen gedachten werd het al gauw een puinzooi.

Ik vroeg haar na de cursusavond of ik bij haar misschien een healing kon krijgen, ik voelde gewoon dat ik bij haar moest zijn, alles voelde heel goed aan. Ik heb het eerste half jaar van 2016 tot ik niets meer van haar healingen voelde bij haar bijna elke maand healingen gedaan. Ze vertelde mij veel; bijvoorbeeld dat ik ook in de nieuwste tijd purmerend zou gaan werken (was een jaar er voor) om daar workshops te geven (daar voelde ik zeker wat voor), dat ik ook een healer was en hele bijzondere dingen zou gaan doen en nog wat dingen over mijn tweelingziel en mij samen waar het nu bijna ook tijd voor is. Allemaal heel bijzonder, maar ik kon al niet eens bevatten dat wij zo sterk telepatisch contact hadden, het was overweldigend, heel 2016 was voor mij overweldigend en ik blaakte van de energie. Toen ik alles verloor in augustus 2016, eerst mijn pony in laten slapen en toen de dag er na ging mijn ex weg en in verband met zijn dochter heb ik hem in mijn huis gelaten met een tijdslimiet en ik ging naar mijn moeder voor drie maanden. Ik ben ook een beetje soort van "dakloos" geweest. In september 2016 kwam mijn elder op mijn pad, via een kennis van mijn oma en zo is mijn sjamanistische balletje gaan rollen. Ik had geen enkele zekerheid, behalve dat ik wist dat alles zou gaan veranderen.

Ik luisterde al naar de spirits, maar mijn "gids" was een oma die mij niet kon loslaten. Ik zat zelf vol met negatieve entiteiten, nieuwe en oude en mijn hele leven was echt een puinbak eigenlijk. Niks lukte ooit, alles ging fout en ik bleef tegen muren op lopen. En ik was zo onrustig, ik zocht afleiding in werk, eten, tv, games en als dat niet kon schreef ik gedichten, ik was wel enorm creatief, een soort overload. Dat is meestal niet zo raar op moment dat je alles kwijt bent, dan voel je het leven. Mijn verlangen naar mijn tweelingziel was enorm dat hele jaar en de aantrekkingskracht was heftig, heel heftig.

Ik kon me nergens op focussen ook, door hem maar hij is natuurlijk een spiegel, ik deed zelf net zo als hij, alleen zo ver was ik nog niet dat ik dat exact kon benoemen. Veel was voor mij nieuw, ondanks dat ik me rond mijn 17e al verlicht had gevoeld, dat zegt niks als je opnieuw alles gaat ontdekken.

 

Voor ik mijn tweelingziel ontmoette sprak ik aan mijn ex uit dat ik mezelf had gevonden. Daarop gaf het universum het antwoord;  o ja dacht je dat? dus kwam hij op mijn pad. Door mijn ex was ik wel hersteld van de ex er voor, daar zijn was ook een hel voor mij  (hij was psychopaat + het huis was een spookhuis waar ik me de hele dag bekeken voelde en toen nog niets aan kon doen). Ik voelde me weer meer mezelf dan ooit, dat klopte. Ik was in 2015 heel depressief en had een burn-out kan ik wel stellen en ook niet voor de eerste keer in mijn leven trouwens.

 

2016 was nog maar een binnenkomertje in dit hele verhaal. (goh misschien eens een boek schrijven? ja inderdaad, ook mee bezig)

 

 

Ten tweede; Altijd heling zoeken en weer dieper kijken

De grootste fout die je als mens kan maken is steeds weer concluderen; 'ja nu ben ik er!!', dat heel enthousiast uit roepen en dan vervolgens concluderen dat je "weer" een miscalculatie hebt gemaakt.

Veel mensen met tweelingzielen heb ik al vaak horen zeggen; 'ik ben in union' (ui ;-) :-P , sorry hihi) om dan vervolgens een jaar later weer op dat "punt te staan".

Ten eerste moet je weten als je met je tweelingziel samen een pad loopt of los ofwel samen, dat de samenkomst niks te maken heeft met in deze hoedanigheid (in elkaars energie zwemmend) de eindstreep te behalen. Een tweelingziel zit vast in de 5e/6e/7e/8e dimensie en voelt daarmee als jou andere helft, maar je voelt door de andere persoon jou diepte in de dimensies 5/6/7/8 niet omdat diegene het eerste is wat je voelt als jij toevallig naar een andere dimensie groeit (als dat al lukt op deze manier). De grootste fabel is dat je aangekoppeld weer samen kan komen, je houdt elkaar namelijk vast in een (lage) frequentie. Iedereen roept maar heel hard omhoog te gaan naar de 5e, dat is onzin, we groeien zo hoog als voor ons persoonlijk mogelijk is. Die 5e dimensie nieuwe wereld is gewoon puur en zuiver in ieders hoogst haalbare frequentie. Kortom tweelingzielen houden elkaar te laag, want de 5e dimensie is niks anders dan nog steeds ons mensenwereldje. Wil je echt tot goddelijk niveau stijgen zal je minstens tot de 8e moeten kunnen komen. En niet iedereen kan dat, ook niet elke tweelingziel. Maar die kans is sowieso verkeken wanneer eentje van de twee niet spiritueel is en niet zo ver kan groeien in dit leven (want ook dit kan). Daarom is het nodig elkaar te laten gaan, elkaar de mogelijkheid te geven dieper te groeien (en ik kan het niet vaak genoeg benoemen) te ontkoppelen. Heel veel mensen schrikken vaak als ik dit noem (behalve de mensen die de ander al gruwelijk zat zijn) en zijn bang de ander te verliezen. Maar een ontkoppeling is niets anders als de energie van de ander los te maken van jouw energie, daarmee gaan jou diepere lagen en het "gat" wat daarin ontstaat van daaruit kan jij zelf als individu naar een hogere dimensie groeien.(wat je dus gaandeweg gaat opvullen met de dingen van jezelf die je onderweg verloren bent, zodat je "heel" in je eigen energie kan worden) En de ander krijgt de gelegenheid om ook zichzelf te ontwikkelen. Je gunt de ander een eigen weg, eigen vrijheid en eigen tempo om te groeien en ook jij kan verder, je blijft zielverwant, de hartverbinding en de eventuele karma's (dus de weg samen, mits die er is) blijft altijd bestaan.

 

Dat is dan een specifiek tweelingziel stukje, maar voor niemand geld een uitzondering natuurlijk. Denk nooit dat je er bent, je bent er pas als je dood gaat en het allemaal goed hebt gedaan en jezelf in dit leven niet in de nesten hebt gewerkt, je karma netjes hebt uitgwerkt en je lessen geleerd hebt die je dit leven diende te leren. Wel kan je een voleinding van een fase ervaren, maar dan komt er meestal alweer iets anders op je pad. Wanneer een hoofdstuk van je leven is afgesloten begint er vrijwel meteen een nieuwe, rust is er niet echt, je bent aan het transformeren. Maar daarin ga je wel de cyclus van je leven eens beter bekijken. En blijf dat altijd doen, blijf altijd leren van dingen die mensen tegen je zeggen. Sta open voor kritiek of misschien ook wel voor wat mensen zeggen die niet spiritueel zijn, die kunnen je toch dingen meegeven vanuit spirit vaak zelfs zonder dat je het door hebt. Vaak merk je het ook aan wat voor mensen je op je pad krijgt en hoe deze verschillen met eerder in je leven, daarin zie je een spiegeling van jouw innerlijk. Als jij meer mensen leert kennen die ook spiritueel zijn, sjamaan zijn of goed voor je zijn, dan laat dat wat over jezelf zien.

Mocht er niets veranderen is er ook geen groei, pak dus alles aan om op jezelf te reflecteren, zoek heling in alles wat in je leven fout loopt. Want daar liggen lessen in en wees bereid ook onbekende paden te gaan, hoe eng ook, alleen zo bereik je je einddoel.

 

Je zal zien hoe meer geheeld je bent, hoe dieper je kan kijken, hoe verder je kunt zien en je gaat jezelf zien. Je kracht, je kwaliteiten, je liefde, voor jezelf en anderen. Ook wat je jezelf tekort hebt gedaan, wat je anderen tekort hebt gedaan, er valt zo veel te leren als je maar de tijd neemt dieper te lijden en daar ook de tijd voor neemt om echt door je lijden te gaan. Dingen van jezelf te bekijken, hoe walgelijk soms ook, je moet er doorheen, zo lang je dat niet doet zit je nog steeds in het donker. Zelfs ik heb een tijdje in grijs gebied geleefd.

 

2017, ik dacht dat ik klaar was.

Ja, in 2017 was alles behoorlijk vaag inderdaad. Ik begon mijn praktijk na een half jaartje sjamanistische les in het huis van mijn oma. Ik begon de facebookgroep en mijn pagina en binnen de kortste keren stroomde mijn leven vol met mensen die ik allemaal vond dat ik moest helpen, ik hielp vooral gratis over de chat en via daar kwamen mensen mijn praktijk binnen. Ik ontmoette mijn eerste lotgenoten en ik dacht echt; wow dit is het, ik ben er! (ja alweer)

 

Na intens innerlijk contact met mijn tweelingziel (kundalini en stuff, je weet wel, meest krachtige energie tussen twee zielen) hij kon er wat van :P  heb ik hem losgelaten. Ik zei dat hij verder moest, maar ik kon maar niet los. Er zat weer een entiteit tussen. Wat ik eigenlijk ontdekte doordat hij opeens zei; 'leef je nog, je bent zo stil'? (telepathisch) dus ik antwoord; 'hoezo, ik praat de hele dag tegen je'. Bleek ik tegen een fake tweelingziel te praten. Want ja, de hele boel lag open tussen ons na die ervaringen. En ik bleef maar aan hem vast zitten en kon me niet focussen.

Ik kreeg vervolgens opdracht een aantal medicijnwielen op de dimensies te lopen om het karma op te lossen/in te zien en dat was ook een proces van nog vier maanden dik, alles bij elkaar. Daarna werd hij losgemaakt. Dus ik dacht weer; Jeej het zit erop (jahoor echt). Ik (mijn ego dus) zei; (en ik weet dat nog als de dag van gisteren); he he eindelijk klaar, nu kan ik op de bank en samen komen en alles en het is goed. Ik voelde me de hemel te rijk. Toch wel ergens een stil onderbuik gevoel dat ik er nog niet was. En jahoor...

 

Een week na het los zijn begon het volgende feestje; mijn soulmate kwam op mijn pad. Eigenlijk veel eerder al, maar had geen oog voor hem. Ik had hem al afgewezen omdat ik overtuigd was dat mijn tweelingziel mijn "ware" was (ach iedereen maakt wel eens een foutje) ik zag het eenvoudigweg echt niet door mijn oogkleppen visie. Achteraf gezien was mijn tweelingzielproces in die zin een peuleschilletje. Nu kwam het hoor, ik had hem uitgenodigd op de koffie om het eigenlijk een beetje goed te maken betreft mijn eerdere afwijzingen. Mijn leegte was ook nog leeg hier (mijn eerder omschreven "gat"), we bleven maar praten. De avond werd laat, hij wilde vertrekken, we gaven elkaar een knuffel en hij zat meteen in mijn ziel, intens en diep en heel fijn.

 

Zes weken volgde waarin ons beide was verteld dat we tweelingzielen waren, niet omdat we het waren, maar omdat we beide erin geloofde en het aan zouden gaan. Maar hij is echt een soulmate en dat is echt wel het betere werk, de ultieme liefde dieper dan een tweelingziel is echt de soulmate (ja veel mensen niet mee eens, maar het is waar maar dat weet je pas als je het verschil gevoeld hebt met beide zielsconnecties, het is echt heel anders. Ze ontstaan beide ook heel anders, maar dat vertel ik in mijn boek hoe dat zit.)

Maar goed ik ben hier niet om te overtuigen, dat is aan iedereen zelf om te doen.

 

Na deze zes weken heftigheid en elkaar geiintieerd te hebben in een nieuw proces voor beiden, verdween hij uit mijn leven. Niet helemaal althans, steeds als het goed ging voor mijn gevoel bleef ik terug komen bij hem, een harde les, dat had ik nooit moeten doen want ik weet dat ik hem (bewust of onbewust) daarmee van me af heb geduwd.

 

Ten derde; kom de diepste angsten en duisternis in

Door de connectie met hem en zijn "demonen" en zijn eniteiten ben ik helemaal gek gemaakt, wat feitelijk al meteen begon toen hij "op de vlucht geslagen was". Naast een prachtig ontzettend pijnlijk proces richting mijn pure vrouwelijkheid, had hij een hel in mijn huis ontketend. Ik had wel hints laten vallen daarover, maar die werden niet echt begrepen had ik het idee. Maar meer kon ik toen niet, zelf ook te bang voor confrontatie.

 

Ik had allemaal ellende in huis en werd net als vroeger getergd door entiteiten en demonen, was echt niet leuk. Buiten dat enorm veel hartpijn, ik was verscheurd, mijn maatje was weg. Daarom wou ik hem terug halen, maar ik heb gefaald, toen zag ik dat zo. Ik hield altijd hoop, maar ik kreeg hem nooit terug, altijd maar een beetje, half, niks. Hij gaf niks terug, tot hij echt niks meer gaf.

 

Ik moest leren onafhankelijk worden, op eigen benen staan en ja alle bestaande duister, lucifer, ik moest hem onder ogen komen. Toen mij werd verteld over het lot van mijn soulmate 'als hij nu bepaalde dingen niet leerde zien', werd ik bang, hij zei nuchter; 'dan maar naar de hel'. Dat ik echt dacht nee! Je weet niet wat je zegt!

Ik bleef bang want ik zag hem weg lopen van de juiste richting, ik werd banger en banger en ik ben helemaal gek gemaakt, als je niet beter wist zou je zeggen dat ik tegen een soort psychose aan liep.

De liefde was/is zo diep dat ik gewoon niet anders kon dan alles opgeven, overgeven, heel 2018 was een hel en ik kan dit alleen maar vanuit mijn eigen ervaring omschrijven. Ik heb wel clienten die door soort gelijke vorm van de hel gaan, maar niet dit, althans, niet veel.

Mijn ex bleek er ook nog een vloek tegenaan gegooit te hebben (gunde me geen nieuwe man, geen geld, geen voorspoed etc) en dat was te merken ook. Wederom had ik niks, ik ontdekte zeer diepe stukken pijn, heel diep diep down, hele oude rommel van eeuwenoud en leerde ondertussen mijn soulmate retediep en goed kennen.

Maar ook mezelf, want ik ging steeds meer onze gelijke in duisternis zien, wat hij deed uitvergroot naar mij, deed ik naar hem. Innerlijk werd er veel spijt uitgesproken en vergeving, want ja ook deze knakker kon/kan ik telepathisch mee praten. En dat was nodig, alleen wij doen/deden het alleen bij noodzakelijkheden, als het echt moest. Daar konden maanden tussen zitten soms.

 

Ik ben onder ogen gekomen hoe mijn gedrag naar anderen is geweest, wat ik allemaal voor ego shit meedroeg die nergens op sloeg, tjonge. Kan ik ook een boek over schrijven.

En ik leerde tevens omgaan met pure duisternis, de echte "slechte" duisternis. Dit is er altijd om ons iets te leren over ons zelf, heel veel mensen lopen met entiteiten, ik kwam ook zo binnen. Het leert ons iets over onze negativiteit in onszelf en over onszelf. Wanneer deze lessen zijn geleerd, zal je geen entiteiten meer nodig hebben,  geen enge dingen meer mee hoeven maken. Op een bepaald punt overstijg je het, daar kan je dan ook los van. Dan hoeft het niet meer.

Niet veel mensen schoppen het zo ver, het vraagt ontzettend veel nuchterheid, aardse energie en weten wat ze wel en niet kunnen doen. Op een dag vrij recent vervloekte iemand mij weer, maar ik had het door toen het binnen kwam en wist het af te ketsen. Vanaf dat moment wist ik dat ik eruit kon. Ik kreeg een doodswens, terwijl ik net de dood in de ogen had gezien, ik was niet meer bang, ongrijpbaar.

 

Mijn 2018

Dus dat is een noodzakelijkheid om vrij van duister te komen, daarmee heb ik 2018 ook direct meteen verteld, want dat was vrijwel alleen maar dit soort ellende. Plus dat ik met hem in een cyclus bleef draaien die op niets af liep. Eind 2018 voelde ik opeens dat in 2019 hij zou verhuizen met of zonder de vriendin die ik al zag dat zou komen. Ik wist dat de cyclus tussen ons hoe dan ook in 2019 werd verbroken. Ik wist ook dat het onze tijd nog wel zou duren voor alles hersteld zou worden. Ook kreeg ik van de spirits meer dan een tiental keren de vraag voor wie ik zou gaan, mijn tweelingziel of mijn soulmate. Vanwege onze diepte samen, liet het lot me weinig keuze. Ik kon wel voor mijn tweelingziel kiezen maar ik wist dat het nooit zo avontuurlijk en actief zou worden, hoeveel ik ook van hem houdt. Deze keuze had te maken met een oud karma waarin ik was vreemd gegaan met eentje in een ander leven waarin ze samen ook met mij geincarneerd waren. Ik mocht niemand meer pijn doen dus moest helder achter mijn keuze staan. Uiteindelijk mondde mijn keuze uit in een vorm van daadkracht, 'het zeker weten'. Natuurlijk had mijn elder ook wat geholpen door een paar dingen helder duidelijk te maken hoe ze nu zaten, want ik was echt heel erg onzeker. Ook heel bang om hem nooit meer te zien, of uberhaupt nog te spreken. Ik kende die angst met mijn tweelingziel ook wel, maar in 2018 betreft mijn soulmate was dat nog tien keer erger. Ik moest echt leren om mijn gevoel te leren vertrouwen, wat ik zie in de toekomst (alles met hem komt altijd uit en kwam toen ook al steeds uit allemaal) dat het echt zo is. En hoe onlogisch dingen soms op een bepaald moment lijken, dat ze toch echt waar kunnen zijn. Het universum is niet logisch voor het verstand, ik moest dat echt loslaten (ja soms nog hoor). Eerst maar eens gaan geloven dat het goede leven ook echt voor mij bestemd was, dat was groots voor mij. Die aanvaarding in het ontvangen van liefde en geld, ik vond het heel erg moeilijk. Ik was paranoide eigenlijk, zo bang om los te laten van alles wat ik lief had, altijd al.

Dat kreeg ik echt wel duidelijk onder mijn neus gewreven, elke dag opnieuw en dat ging snachts ook gewoon door met onder andere bedreigingen vanuit de onderwereld. Dat soort dingen verdwijnen pas als je om ze kan lachen en kan negeren en onderscheiden. It was a long long way...geen dag hield het gespuis op en ik was intussen dood en doodmoe.(spanningen en korte nachten/ stress) Maar ik leerde wel over een kostbare parralelle tijdlijn en alles wat naar nu doorwerkte. (true)

 

Ten vierde; Groeien naar een positieve cyclus

Wanneer je stapgsewijs (want snel gaat dat niet), je eigen angsten onder ogen komt en de duisternis soort van voorbij groeit ga je langzaam dingen zien die je jouw eigenheid gaan tonen. Je gaat ervaren wat het is om vrij te zijn van de duisternis, je gaat ervaren wat het doet met je leven als de zwaarte van je af valt. Je hebt soms zomaar ineens blije dagen om niks, en dat komt langzaam tot stand. Je zal je nog steeds zwaar voelen want je bent nog steeds genoodzaakt dieper te gaan. Toch ga je meer licht zien en ervaren in je leven. Je vriendengroep veranderd, je neemt misschien afscheid van familie die niet meer te harden is, je laat vrienden los waarvan je merkt dat ze je alleen maar gebruiken en alles wat toxisch is of ego voedend verlaat je leven langzaam. Je gaat steeds iets meer vertrouwen op het grote goed en jouw plan in het geheel. Ook ga je merken dat je best op eigen benen kan staan, ook al is het niet eenvoudig. Je leert steeds efficienter om jezelf te helen en dingen aan te pakken die je echt nodig hebt en de onzin laat je steeds meer links liggen. Je gaat jezelf steeds meer vragen stellen of je bepaalde dingen in je leven nog wel wilt, je kan ook nog behoorlijk in de war zijn en je ego kan je ook nog flink in de weg zitten. Maar het gaat er om, dat ook al zitten dingen tegen, je toch jezelf die schop onder je kont kan verkopen om door te gaan en om aan te pakken wat je moet doen.  Ik bleef ook tegen steeds zwaardere stukken lopen, steeds diepere pijn kwam omhoog, maar ik ging hoe dan ook door en weigerde op te geven. Een keerpunt kan minimaal een jaar duren, denk ook hier dat je er niet zo maar doorheen komt, vaak is daar veel innerlijk werk voor nodig. Omdat je nog steeds dieper en dieper blijft gaan.

 

Mijn 2019; ik voelde wel al ergens die hemel, maar was "in between"

In 2019 koesterde en voelde ik al een zeer diepe hoop dat alles goed zou komen tussen ons, maar het was wederom een illusie, alles werd voor mij zeer pijnlijk en weer een hel eigenlijk. Alleen nu op een andere manier. Ik zag dingen van hem waarvan ik mij afvroeg waarom ik dat toch wilde zien, mijn voorspelling kwam inderdaad ook uit. Ik had vooraf instructies gekregen over hoe met die situatie om te gaan, maar ik kon er niet uit los komen. Ik heb ook een tijdje het karma wat ik met zijn vriendin had ontkent. Want ik voelde niks, maar ik kon of wilde er gewoon niet bij. In de zomer was ik vast besloten om mijn eigen antwoorden daarin te vinden en mijzelf hoe dan ook te helen. Mijn clienten waren getuige van een (bijna)wanhopige vrouw die zich wederom begon af te vragen waarom dit allemaal zo lang moest door sudderen. Ik had het heel moeilijk, maar ik heb geleerd mijn perspectieven over wat liefde precies inhoud bij te stellen, ik werd gedwongen ook te kijken naar wat trouwen precies betekend en wat mijn eigen grondwaarden daarover waren. Ik heb geleerd dat niets een garantie is voor een levenslange relatie met iemand, ik heb geleerd dat karma relatief niet betekend met iemand samen zijn. Ik heb alles zonder verder contact met beide voor mezelf uit moeten werken. Ik leerde ook mijn scheppingskracht zien, ik kan mensen nog verliefder op elkaar maken als ze willen, ik kan ze zelfs laten trouwen als ik dat wil (tenzij het universum het echt niet wil). Ik heb veel parralelle tijdlijnen gezien en de eindeloze mogelijkheden die er zijn als mensen vrijheid in keuzes hebben. Alles in energie doorleeft, alle "verhalen" gezien die een leven kunnen maken of breken. Ik heb geleerd dat het leven relatief is en dat ik in een idealistische droomwereld heb geleefd. Ik heb ingezien dat keuzes paden kunnen wijzigen, dat ik in verleden en toekomst kan zien en dingen kan wijzigen. Maar alleen maar door daarin fouten te maken, alleen maar door anderen naar mijn handen te zien bewegen. En dan zelf bang worden voor wat er gebeurd, terwijl ik het zelf allemaal creeerde. Dat was een harde les.

Ik leerde mijn fouten zien door ze te maken, ik leerde nederig worden en raakte die zomer weer alles kwijt en nog denderde ik door alles heen. En toch ontwikkelde ik stapsgewijs vertrouwen. Mijn clienten toonde ook steeds meer wie ik was en spiegelde alleen maar positieve dingen aan me terug, ook ontdekte ik de kracht achter mijn soms ondoordachte reageren, dat er altijd een kern van waarheid in lag omdat het in mijn hart lag of mijn gids was. Ik leerde ook mezelf zien staan en werd met de dag nuchterder, vrolijker ook. Zelfs toen ik even "straf" had en tijdelijk uit de stam was gegooit, zag ik waarom en welk nut het mij zou dienen. Ik had voor de derde keer een fout gemaakt door onwetendheid, dat heb ik vaak gedaan. Ik leerde vooral goed luisteren naar de spirits maar zag ook heel goed mijn eigen onhebbelijkheden en probeerde elke dag de verbetering aan te gaan met mezelf om los te komen uit alle patronen. Ik dacht ook eind dit jaar dat ik er al was. Dit keer kwam ik aardig in de buurt. Ook begon ik met het ontvangen van het transformatieproces wat mijn elder heeft gemaakt om uit je cyclussen te komen. Dat heeft toen ook al enorm geholpen om verder te komen. Eindelijk aan het einde van het jaar merkte ik echt goede, standvastigere vormen van naar de posiviteit gaan. Eind 2019 had ik alle verloren zieldelen compleet die te maken hadden met mijn soulmate proces, ik kreeg letterlijk te horen dat het klaar was en hij op mijn pad gebracht zou worden. En inderdaad dat gebeurde precies in de periode die ik had voorzien. 

 

Ten vierde;  Afronding van zaken en klaarmaken voor je nieuwe reis

Ik wist nu (voor de verandering) dat ik niet klaar was, zou dat nooit meer beamen en integer met mezelf gaan als het om het leven gaat. Wanneer je voelt dat bepaalde fases in je leven aan het afronden zijn heb je vaak het gevoel van 'ja ik ga nu echt alles doen'. Iets wat soms in de uitvoer dan nog wel de wensen over laat. Je moet echt leren je eigen woorden na te komen maar ook goed weten welke richting je in moet gaan. Je moet een plan hebben. Je kan je wel alleen maar door spirit laten leiden, alles doen wat ze zeggen als je connectie dan wel zuiver is, maar je hebt zelf ook nog een hand in je eigen leven. Ook naar spirits grenzen stellen, maar ook naar mensen toe die dingen doen die jij niet fijn vindt. In een afrondfase loop je zelf vaak ook nog tegen dingen aan die het nog net niet helemaal zijn voor je. Je zal merken dat je steeds weer testjes krijgt en dingen op je bord om op te lossen waarvan je handen in je haren belanden. En toch weer doorzetten.

Ik moest bijvoorbeeld mijn financiele fouten herstellen en dat was een opgave, bepaalde gewoonten waren er zo in geslopen en waren nadelig voor ooit uberhaupt een positieve cashflow, altijd was alles op aan het einde. Ik wurmde mezelf in contracten en kwam er niet meer uit, allemaal gedoe.

Ook loop je tegen dingen aan als bepaald gedrag tegenover je geliefde die nog niet perfect is, maar ik heb ook geleerd dat perfectie niet bestaat. Je moet wel jezelf kunnen zijn, maar zeker ook geen onmogelijkheden van een ander verwachten. Meer de situatie vanuit een ander benaderen, nuchter en neutraal blijven. Maar ook waar grenzen van jezelf liggen als het gaat om anderen te helpen, meer de dingen in eigen handen nemen als je het er niet mee eens bent. Je letterlijk uitspreken over je gevoel naar anderen als je dingen niet prettig vindt.

Bij mij kwamen er ook weer mensen uit het verleden terug waar ik geen contact meer mee had, daar bleek dan nog iets uit in te zien of te leren. Dat soort dingen allemaal, kleine dingen die ook zo werden opgelost hoorde daarbij. Ik kreeg ook nog een lesje over narcisme ondervinden in levende lijve bij iemand uit mijn verleden waar ik duidelijk dus ook al heel oud karma mee had. Alles ging maar door. Maar een kenmerk van deze fase is ook steeds zelfverzekerder zijn over je woorden en daden, je fouten nederig herstellen en weten wat je eigen grenzen zijn is ook heel belangrijk. In deze fase kan het wederom zijn dat je weer niks hebt, of niks meer kan of iets heftigs doormaakt. Dat heb je dan nodig om bij je kern te komen, ook al ben je er "bijna" kan het nog steeds zijn dat je dingen met jezelf moet uitwerken. Voor dat je echt vol in je licht mag en kan gaan staan, heb je vaak nog wel een duwtje omlaag je diepste hel in nodig om even de laatste rommel los te laten.

Voor je er vol in kan gaan staan, hou je je eigen gemaakte regels al in acht tegenover andere mensen (waar je aanzienlijk minder trek in hebt dan ooit). Je weet ook dat sommige mensen gewoon niet te helpen zijn. Het gaat vooral weer om loslaten om jezelf vrij te maken van de laatste resten angsten en ongemakken. Ik moest vooral geduld leren hebben, dingen die ik het liefste wilde daar moest ik naargelang de omstandigheden een half jaar op wachten tot ze plaats konden vinden. Het was niet makkelijk. Al was ik wel al steeds meer blij en blij, zelfs als ik me super klote voelde en lag dood te gaan.

 

Mijn laatste fase, ik voelde me heel klote en toch ook niet meer.

Ik had namelijk Corona opgelopen, maar ik was al een half jaar tijdens het sporten gewoon heel benauwd. Alles sloeg dus met een klap op mijn longen. Ik had in februari mijn soulmate gezien, dat was heel positief en alle noodzakelijke bewetenswaardigheden waren uitgepraat. Alles wat ons tegenhield naar elkaar was weg (in energie op dat moment zo goed als) , ik was zelf ook nuchter en heel blij om hem te zien. Ik had spijt dat ik niet om een afspraak had gevraagd, maar ergens voelde ik ook; nee, het kan nog niet. Maar liet het toen verder. Achteraf verviel ik echt in een soort wanhoop weer en spijt en begon in te zien dat ik naar hem ook lekker slecht gecommuniceerd had. Niet alleen naar hem maar ook naar mijn tweelingziel, ik was dom geweest, foolish. Ik zag door het ziek thuis zitten ineens wat ik had laten liggen!! Ik leek wel gek!!

Toch weer van die inzichten die je dan weer echt helemaal gek maken, weer dat hoofd, weer dat ego, weer die angst dat alles voor niks was geweest.

Ik moest mijn huis op gaan ruimen, mijn administratie volledig ordenen en zorgen dat ik  'er klaar voor was als het zo ver komt'. Inmiddels bevind ik me in fase twee naar dat moment toe, gok ik. Opruimen wordt klaar maken om verder te gaan, inpakken. Ik zelf moest eerst maar eens gaan zorgen dat ik beter werd.

Na een week opruimen en administratie doen (terwijl ik al ziek was) werd ik nog zieker, ik heb nog met de spoedeisende hulp gebeld, ik kon geen trap meer lopen. Ik heb bijna dagelijks weer entiteiten en negativiteit uit lopen braken, ik kon nergens heen en had geen energie meer. Niemand kon bij me komen, andere in mijn familie waren ook ziek en ik werd nog zieker van de ziekmakende overheidsregels op dat moment. Ik werd boos en begon overal tegenaan te schoppen, ik heb gejankt als een baby, ik wou naar huis toe!

Als ik me zo moest voelen en de wereld er zo geindoctrineerd uit ging zien, neem me dan maar mee dacht ik toen. Ik kon niet meer. Als ik lag stikte ik in mijn eigen adem en ik kreeg nauwelijks lucht, de eerste hulp vond me niet slecht genoeg toen ik zei dat ik op de fiets zou komen, blijkbaar een fout antwoord. Maar ik ben zo sterk, ik heb die kracht!

Ik realiseerde me na dat moment met de verpleegsters aan de telefoon gewoonweg dat ik alles zelf maar weer moest op knappen. Vanaf dat moment kreeg ik met mijn dualiteit te maken. Ik wilde hier weg, maar wat moest het dan met al die mensen die ik ergens moet brengen?  op mijn manier, mijn weg. Wat moeten ze zonder mij?

Mijn soulmate dan? zonder mij? zonder dat hij dan ooit te weten gekomen zou zijn wat echt de bedoeling is en hem weg laten zakken in de stront? Nee nooit!

Ik begon te vechten met mezelf, ik wist dat ik nog niet klaar was, echt niet. Ik heb mijn gids in mijn kamer gezien en ging steeds meer dingen waarnemen met mijn ogen open, snachts werd ik door vele dimensies geleid. Ik begon dieper tot mezelf te komen en kreeg meer controle over mezelf in andere bewustzijnsniveaus. En ik begon te eten, patat, chocola, suiker, pasta, noodles, vetten en suikers dus. Ik werd lui, ik werd steeds moeier ook, maar dwong mezelf tot beweging en dan weer een dagje niks was helemaal niet erg. Ik moest leren los komen van mijn ideeen hoe ik elke dag hoor te werken aan mezelf en aan alles, dat een dagje niks doen ook prima is. Dat gamen niet is verboden mits niet te overmatig, alles met mate. En nog veel meer dingen.

Ik begon mijn eigen liefde nu te vinden, de liefde die de spirits voor mij hebben en ik heb gevoeld in de toekomst wat het kan zijn en kan worden. Ik zag al die fouten nog eens de revue passeren, mijn hele leven ging weer aan me voorbij.

 

Toen ik na vier weken het ergste had gehad toen werd ik vervloekt, maar ik was voorbereid. Ik leek meer kracht gekregen te hebben, ik voelde me sterk innerlijk. Fysiek nog niet. En toch, ik kon de hele wereld aan.

Van het hoesten had ik een gekneusde rib voor de tweede keer in mijn leven en elke inspanning was nog zwaar, maar ik wilde weer aan het werk.

Ik kreeg mijn eerste healing weer en had daardoor veel minder pijn, ik ging naar de revalidatie bank en begon langzaam weer dingen te doen. Nam op afstand wat intakes en deed me huis weer wat beter, maar veel trok ik nog niet.

Half mei begon mijn eerste werkweek weer, een lesje grenzen erkennen ook, want het was meteen veel te veel voor me. Daarna nog wat dingen aangepast voor mezelf en mijn clienten waren blij dat ze weer konden komen, complimenten volgde en veel verrassende lieve reacties.

Ik voelde me gesterkt maar was er nog niet.

 

Ik kreeg nog een healing, het ankerpunt van mijn steeds terugkerende spanning en angsten en claimgedrag werd gevonden! Heel diep aan mijn ziel gekoppeld lag energetisch een ongeboren kindje wat heel wreed en bruut uit me was gesneden. Het zieltje werd door mijn angst al die tijd vastgehouden.

Het zieltje is in de healing geboren en kon weer verder gaan, ik kon weer mijn vrouwelijkheid gaan omarmen, misschien de wil tot een kindje (alsnog) en nooit meer mensen vast grijpen. Al was dat al losgelaten, die angst zat er nog steeds. Angst voor verlies, was heel erg. Nu kon ik alles laten gaan, ik vond rust en een stuk vrouw zijn al meteen terug.

 

Tot vlak voor mijn tweede inwijding bleven de inzichten stromen, ik kreeg weer een verwijzing naar de dood en mocht iets negatiefs loslaten waar ik op dat moment in zat. Ik heb besloten om alle karma die ik met zijn vriendin had, ook algeheel los te laten. Want ik zag al waar het op uit zou lopen, daar had ik geen zin in.

Sinds die dag, ja sinds die dag ben ik dagelijkse happy, echt oprecht gelukkig met mezelf.

Mijn tweede inwijding stond symbool voor de voleinding van mijn proces met deze twee bijzondere mannen, vanuit mijn kant qua transformatie dan in ieder geval. Ik ben weer bij mezelf terug gekomen.

 

En ik heb weer dromen, dat wat ooit in duigen viel kan nu allemaal weer opgebouwd worden. In een nieuw jasje vanuit heelheid.

En ik ben natuurlijk nog niet klaar, want ik loop nog steeds in het transformatie proces. Alleen veranderen nu veel dingen echt ten goede. Maar ik ben ook oprecht gelukkig met hoe alles nu is, het leven is nu eenmaal niet perfect en je kan niet hebben wat je wilt. Je moet dat ook niet altijd willen. Als je maar beseft dat je te eten hebt en een dak boven je hoofd. Het is onzin om een partner  "nodig te hebben" voor "jezelf".

 

Gun je medemensen onverwoestbaar geluk en geef ze dat ook terug!  Maar besef wel dat jij het pas kunt geven als jij zelf dat geluk BENT.

Dat kan alleen maar vanuit heelheid en opgelost karma, een snellere weg is er echt niet. En ja dat duurt gemiddeld drie tot vijf jaar. Voel je dat je die tijd niet hebt? het kan ook in een jaar met het transformatieproces door mijn elder ontwikkeld. Het zijn voor iedereen zeer prachtige ervaringen.

 

Pas als jouw beker gevuld is met licht kan je het doorgeven, en niet oneindig. Grenzen zijn zo belangrijk in dit proces! Misschien wel het aller-aller-allerbelangrijkste om je eigen weg en licht te kunnen gaan erkennen. Alleen dan kom je 'thuis'.

 

'Home is where the heart is'

 

Song voor deze blog; A little piece of heaven - Cirque de soleil (onderaan tekst)

 

www.inlichtenkracht.nl

 

Hieronder nog wat gerelateerde blogs:

De wereld vanuit ontwaakt perspectiefWat is het verschil tussen een tweelingziel en een soulmate?

De kracht van de eigen visie en het thuiskomenKarmische relatie; wat is het en hoe ermee om te gaan?

Zielsliefde- opening naar jouw spiritueel potentieel

Sjamanistische healing - wat is healing eigenlijk?Healer zijn - Valkuilen en verantwoordelijkheden

Wanneer het ego sterftTelepathie

 

Over entiteiten dat wat niemand je verteltOver zelf reiniging, tips en trucs

 

HOME