Mijn droom tot eenheid en harmonie

Al sinds mijn tienertijd ben ik altijd een dromer geweest, een grote dromer.

Na mijn eerste bezoek aan Jumping Amsterdam en het zien van top dressuur ruiters in het echt was ik helemaal ontroerd. Meegenomen in een droom, mijn droom. Ik wilde later net zo goed rijden en een dressuurproef op het hoogste niveau neerzetten. Met name een kur op muziek trok mijn aandacht, hoe paard en ruiter samen versmelten tot eenheid en een harmonieus geheel. Een passie was geboren.

Vanuit die passie later een B- pony gekocht en ik zou de wereld wel wat laten zien, paarden die ik van andere verzorgden daar leefde ik me op uit. Mijn droom is tot de dag van vandaag nooit werkelijkheid geworden, ook mijn passie heeft een andere vorm gekregen. Echter langzaam begint die tiener weer in me terug te keren, nu niet met de grootheidswaanzin als voor mijn transformatie. Nee, deze versie van mij krijgt langzaam haar gevoel terug voor deze droom. Echter zijn er een paar dingen veranderd, de droom kan nog steeds uit komen. Alleen krijgt het een hele andere draai, ik ben volwassen geworden, realistischer en ken de wegen te lopen nu.

Een van de redenen waarom ik mijn passie verloren ben geraakt is verdriet, ik zie en voel alles wat paarden mij vertellen en daar vertel ik graag meer over.

 

Alles in de doofpot

Met mijn pittige welshpony had ik regelmatig een fiks meningsverschil en door onze beiden overgevoeligheid liep het een en ander soms uit in ruzie en frustratie. Elke paardeneigenaar kent die momenten wel, mijn psyche is toen der tijd goed aangepakt. Ik stopte zelf het liefste altijd alles weg en daar reageerde hij ook op. Ik was te ambitieus en hij eerlijk gezegd niet echt geschikt voor mijn droom. Dat bracht me soms in diepe dalen en frustraties en ik wist eigenlijk wel dat het niet goed was wat ik van hem verwachtte, ik heb dat leren loslaten naarmate de tijd verstreek. Ik heb met hem in de lange tijd die ik hem had zeker een mate van harmonie bereikt. Ik hoefde maar iets te denken en hij deed precies wat ik dacht, we begrepen elkaar, ik communiceerde met hem al gauw niet meer in woorden.

Ik zag al veel leed en pijn als andere met paarden bezig waren, ik kon niet anders als weg kijken. Want de paar keer dat ik het waagde om ergens iets van te zeggen kreeg ik zelf de volle laag terug.

Om die reden was mijn ambitie er om mensen te gaan lesgeven, dan kon ik ze tenminste de les lezen zonder dat ik een snauw kreeg.

Ik vind dat mensen altijd heel erg hun ware problemen in de doofpot stoppen, met paarden gebeurd het niet veel anders. Ik ken mensen die denken dat ze hun paard of pony kennen en dingen zeggen dat ik denk; kijk nou eens goed!! hij verteld je iets totaal anders! Wil je het niet zien?

 

Dit heb ik eigenlijk al levenslang dit vermogen, ik hoef maar een paard in de ogen kijken en ik weet alles wat er met het beestje mis is, wat hij denkt en voelt emotioneel. Ik hoef maar met mijn hand het lichaam even af te strijken en ik zie gallen, artrose, trauma's die zich uiten in wonden waar ik meteen de gebeurtenis van zie. Ik kijk in het hart en ik weet wat het verleden van het dier is. Zo moeilijk is dat allemaal niet. Alle paarden waar ik tot nu toe even meer aandacht voor had dan een simpele aai, die wilde niet meer dat ik vertrok. Het voelt verschrikkelijk om paarden te zien lijden en ik heb te veel gezien in de twintig jaar dat ik actief liefhebber en gek was.

 

Ik bleef echter volhouden, want ik zou een eigen stal beginnen en daar mensen leren hoe het anders kan. Dan zal alles beter worden hield ik mezelf voor. Maar toen mijn idee tijdens mijn tweelingziel proces volledig afgekeurd werd voor investeerders viel het in duizend stukjes. Allemaal onderdeel van mijn proces geweest en ik moest me erbij neerleggen dat het nooit meer zou kunnen.

Na afscheid van mijn pony omdat die te ziek was om verder te leven, het jaar daarna, was het voor mij helemaal klaar met de paardenwereld en alles erom heen.

 

Tussentijdse stop

In 2018 nog een poging tot manegelessen gedaan waar na ik na een kwartaalkaart mijn enkelband scheurde. Ik voelde ook niet het plezier van vroeger nog ondanks ik heel hard probeerde om het terug te krijgen. Ik kon toch niet mijn passie kwijt zijn? Mijn hart was eruit, nam alles veel te serieus en ik voelde veel te veel van die paarden. Zeker na de vrijheid van een eigen beestje was dit zeker geen optie. Zonder plezier eigenlijk.

Door ook de ziekte van mijn pony en de intensieve zorg van de laatste jaren kon ik het niet meer zien of voelen zonder dat soort zorgen, natuurlijk ook een goede les maar het leefde nog steeds door in alle activiteiten. Dus dan is er niet veel lol aan. In 2019 weer een buitenrit gemaakt op de veluwe en het relaxte door het bos rijden was wel oke, ik had altijd veel te veel druk op mezelf gelegd, ook om het leuk te maken. Dat werkt natuurlijk alleen maar averechts natuurlijk. Ook nog tijdje een pony gedaan dit jaar van iemand anders van vroeger, maar ook daar zag ik te veel en was te veel aan de hand om het nou leuk te maken. Dus in de tussentijd niks terug gekomen van dat oude gevoel, ik zie wederom te veel en steeds meer. Ik kan niet meer met een blinddoek voor mijn ding doen zoals vroeger. Mijn passie lag altijd in het verbeteren van situaties voor paarden, alles doen om het een dier aangenaam te maken en nog beter en dan het dier de kans te geven om zelf beter te worden in lichamelijke bespiering maar ook in geluk. Wanneer mensen daarin gaan tegen werken voor mijn gevoel (en dat is altijd, want die willen die verandering niet, want het is toch goed zo?) dan is voor mij de lol er ook meteen af. Ik heb het altijd gevoeld, bij elk paard wat ik aanraakte dat ik er veel mee kon bereiken. Alleen altijd zat alles tegen, alles wat er maar tegen kon zitten had ik ook tegen me. De omstandigheden waren er nooit naar omdat er meestal wel wat aspecten miste om het doel te bereiken wat ik voor ogen had. En ik bleef maar vechten en vechten, ik vocht altijd tegen de bierkaai. Altijd... een enorme bewijsdrang. Waarom? omdat ik ooit op de manege door iemand in elkaar geslagen was en daar nog heel lang angst door gekend heb en een enorm ego kreeg, ik zou de wereld wel even laten zien dat ik het WEL kon! En daar ging ik dan weer met mijn grote mond. Dit was een trauma-response op die situatie in mijn jeugd en er zijn nog wel veel meer dingen gebeurd die enorm heftig waren, maar deze sprong er uit waarom ik zo deed. Mijn droom naar die top berustte in het ontvluchten uit deze angst maar ook omdat ik dacht dat ik dan gelukkig zou zijn.

 

En dan zie je de realiteit

Tijdens mijn transformatieproces in tweelingziel en soulmate proces ben ik keihard met mijn neus op de realiteit gedrukt. Ik droomde te veel over het ideale plaatje. Eigenlijk net als hierin eigenlijk het geval was, je gaat hard op je bek.

Er was een punt waarop ik begon te begrijpen dat het ideale plaatje helemaal niet bestaat en mijn droom een perfect beeld was van hoe ik wilde leven.

Toen ik erachter kwam dat ik een healer was en mijn pad daarin lag schoven de paarden dus naar de achtergrond, mijn hele gevoel was eigenlijk daarvoor weg. Opeens lag de ambitie in de liefde en die ware man krijgen, wat eigenlijk het lege gat vulde van het ongenoegen waar voorheen paarden de sink-hole vulde en mijn aandacht opeisde. Het probleem verschoof dus eigenlijk van paarden naar de ware liefde, want het beloofde woord zou mijn antwoord zijn op al mijn problemen. Echter, nee natuurlijk niet. Wederom een uitvlucht uit mijn gevoel, mijn diepe krenkende pijn van alle teleurstellingen en liefde tekort in mijn leven.  Ergens halverwege die processen begreep ik waarom ik zoveel voelde voor eenheid en harmonie met een paard te worden, waarom toch die kur op muziek?

 

Dat heeft eigenlijk ook een hele simpele verklaring, op moment dat je met een paard versmolten bent in de bezieling van de dressuur op je mooiste muziek rijden is hetzelfde als volledig versmelten met het goddelijke, jezelf, je ziel, je spirit, je ware zelf, hoe je het ook wilt noemen, met je eigen spirits en het grote geheel. In de basis is dit wat hetzelfde voelt. Je voelt vrede, liefde, berusting en eigenlijk het 'thuiskomen'. Dat zat voor mij in deze droom, daarom had ik deze droom.

 

Muziek en ritme

Wanneer je je hart openstelt voor wat er is in het moment en het in stilte waarneemt ben je in het nu aanwezig. Muziek dwingt je feitelijk tot het voelen van wat er nu is. En het kan een verdrietige of vrolijke stemming zijn. Muziek is meestal ook zo door de muzikant bezielt dat je zijn/haar liefde voor de muziek erin proeft, dat werkt weer door naar de luisteraar. Ongeacht of het op hetzelfde moment is of op een ander moment geluisterd wordt. Paarden hebben ook gevoel voor ritme en muziek, als ze zelf ook de muziek horen en ze geven zich voor jou, dan heb je de hele wereld in je handen. Dat is een geweldig gevoel. Ik heb natuurlijk regelmatig zelf ook paardgereden terwijl er muziek aan stond, dan ga je zoeken naar passende ritmes bij het paard en ik droomde op die manier een hele kur op muziek bij elkaar. In mijn eigen wereldje zat ik er helemaal in en ik zou het op een dag wel voor elkaar krijgen. Mijn vastberadenheid heeft me altijd zeer ver gebracht, alleen ik dacht toen veel te veel in de middelen en diploma's en scholing die ik nodig had. Inmiddels zie ik dat ik al die dingen die ik voorheen dacht nodig hebben voor dat doel, helemaal niet nodig blijken te zijn. Ik heb nu een geheel open blik naar de toekomst.

Vandaag hoor ik een muziekje in een bepaalt ritme wat beetje lijkt op een nummer waar ik vroeger mijn furore in gedachten al aan het maken was, ik voel een huppeltje in mijn hart. En deze vastberaden tiener wordt weer een beetje wakker in haar dromen, het kan nog steeds. En de weg hoeft helemaal niet zo ingewikkeld te zijn daarheen.

 

Muziek heeft mij altijd op een bepaalde manier gepakt, ook vond ik het altijd leuk om op feestjes de muziek te organiseren en zelf beetje de dj uit te hangen. Ik was vroeger al met casettebandjes dingen achter elkaar aan het plakken.

Muziek werkt ook helend en volgens het sjamanisme kan je de spirits er goed mee stemmen maar ook mensen hun hart in geleiden, ik vind dit ook wel de mooiste dingen om te doen. Ik ben ritmies ook heel sterk en sla een strak ritme als ik iemand in trance breng, dit is ook nodig om een paard goed aan te voelen of het goed beweegt en of het zijn lijf goed gebruikt en als je op muziek gaat rijden, zonder ritmegevoel kan je je paard niet eens het ritme in leiden. Het is dus onmisbaar. Muziek raakt de ziel. Ik zal nooit vergeten dat Anky van Grunsven met Salinero op Jumping Amsterdam, begeleid door Wibi Soerjadi live op zijn vleugel in de rijbaan een live kur reed. Het raakte me diep, het was gewoon perfectie. Dit soort momenten prikkelen mij enorm en stimuleerde mijn dromen. Juist die eenmalige geweldige dingen die nooit meer terug komen. Ontroerd als ik was, werd mijn eigen bezieling geprikkeld.

 

Een nieuw begin

Hier ben ik weer dan, in een nieuw jasje. Verlost van de zware last die ik op me droeg en los van alle gekte en grootheidswaanzin.

Zonder bewijsdrang ook overigens, die heb ik ook in de kast gehangen.

 

Ik ga dingen nu heel anders doen, die droom tot eenheid en harmonie. Die wilde ik vooral in mezelf bereiken, maar die kur op muziek rijden dat zou ik nog wel willen doen. Echter niet op de manier zoals ik op grote shows heb gezien. Later werd ik getrokken naar de oude academische rijmethode en de hogeschool dressuur, een methode waarin op het tempo van het paard getraind en gewerkt wordt zonder dat benen/rug etc overbelast worden waardoor meestal de meeste blessures ontstaan. Het is altijd al een droom geweest om een Andalusier te hebben, deze paarden zijn ook het meest geschikt voor deze tak van sport vanwege hun bouw en (intelligente) karakter. Het zijn enorm eigenzinnig paarden. En ja ik ben dat zelf ook, dus als er nog een paard komt ga ik daarmee aan de slag op die manier. Op mijn eigen manier en ik ken wel wat mensen die me kunnen leren hoe volgens die methode het paard te dresseren. Bovendien kan ik door mijn eigen gevoel te gebruiken en het paard eventueel te helen waar nodig ontzettend ver komen. Mijn pittige welsh pony heeft mij wel geleerd te luisteren naar wat een paard wil en ik vind sowieso dat een paard gelukkig moet zijn met jou, daarna zien we wel weer verder. Ook een paard moet een soort ware liefde zijn, zonder die klik werkt het niet. Dieren zoeken jou ook uit, zijn ook je soulmate. Zodra ze dat zijn kan je vanuit diepe dalen zeer ver komen.

 

Deze droom kan niet uit lucht ontstaan. Ik had al door dat als ik mensen met soulmates en tweelingzielen op hun weg kan helpen en ik daarmee de wereld kan veranderen. Dan kan dat op dit vlak ook.

Door alles wat ik 'fout' zag gaan en ook mede door alles wat ik voel, kan ik de problemen die zowel paard als ruiter met elkaar ervaren gewoonweg 'zien'. Ik herken snel stereotype paarden mensen en ook of het een goed koppel is of niet en waar dingen veranderingen vragen, hoe die veranderingen door te voeren etc.

Ik wilde niet voor niets altijd lesgeven, ik voel de ruiter en ik voel het paard en ik wil altijd harmonie scheppen, het beste uit twee werelden samenvoegen om mens en paard blij te maken.

Mijn enorme drang om de wereld te verbeteren heeft een transformatie gemaakt en de kennis die ik heb wil ik de wereld zeker niet onthouden. Ik voel in de muziek mijn passie en liefde terug keren en ik wil dit gewoon delen met de wereld.

 

Echter ga ik niet zoals voorheen mega impulsief nu direct wat op zetten. Er gaan nog wat gebeurtenissen vooraf aan voor ik hier echt mijn werk van kan maken. Ik ga eerst eens bij bekenden even rustig oefenen op paarden en combinaties met wat helingen en kijken hoe dat gaat. Misschien volgend jaar een kleine opleiding en dat paard moet ook nog even wachten.

 

 

Harmonie gaat namelijk ook gepaard met timing, flow en geldstromen en als alles in elkaar valt in de juiste puzzel weet ik de weg.

Het ritme van het leven is de leidraad voor dit nieuwe begin, de muziek en zang van wie ik ben mag weer zingen en ik voel dat ik op een andere manier als dat ik ooit dacht dat ik dit zou doen, dit alsnog mag doen als het mijn droom is.

Maar alles op zijn tijd, ik ben net wakker in deze nieuwe wereld vol mogelijkheden.

 

Waarschijnlijk vanaf september 2020 zal ik op deze website het een en ander gaan aanbieden op dit gebied. Ik moet even kijken hoe mijn leven de komende maanden gaat lopen.

Maar dromen hoeven geen ilussies te zijn, wel is het eerst belangrijk om wakker te worden uit wat die ilussies nou werkelijk zijn. Dan gaan alle deuren open naar echt geluk, wat je toch echt eerst in jezelf zult vinden voor je het in de wereld om je heen kan gaan creeren.

 

Opdat ik nog veel mensen mag inspireren.

Ik voeg vandaag bij het unieke moment waarop Anky van Grunsven live met Wibi Soerjadi op Salinero  'The Dance of Devotion' reed op Jumping Amsterdam.

Het moment ontoerd me vandaag de dag nog steeds.

 

Gerelateerde blogs

De kracht van het paard

De wereld door de ogen van de dieren

 

Wat heling is en wat sjamanistische heling voor jou kan betekenen

Healer zijn; effecten op de omgeving- Verantwoordelijkheden en valkuilen

Transformatie; de wereld vanuit een ontwaakt perspectief

Zielsliefde; de weg naar jou spiritueel potentieel

 

Terug naar de blogpagina