· 

De kracht van de eigen visie en het thuiskomen

Ik leef veelal in stilte deze dagen, voor mijn mensen is het inmiddels geen geheim meer dat ik besmet ben geraakt met het Corona. Het is een heftig virus en ik ben inmiddels alweer vier weken verder en nog steeds kampt mijn lichaam met de nodige ongemakken en vermoeidheid.

Je kunt het benaderen als een kerming en een marteling, maar het brengt mij, mijn veel te lang uitgestelde ware rust en een tijd van innerlijke stilte, zelfreflectie en tijdens de volle maan van vannacht heb ik mijn hele leven aan mij voorbij zien trekken. Het was een heftige vierentwintig uur. Wat ik nu met jullie wil delen is van essentiele waarde voor ieder mens op deze aarde nu. Geen spectaculaire visoenen of nieuwe kennis, maar gewoonweg waar wij ons nu op mogen richten. Wat we nodig hebben om in onze eigen kracht te komen en eigenlijk wil ik nu gewoon eens wat concreter vertellen wat ik al heel lang weet. Voor mij niks nieuws, voor een ander kan het een eye-opener zijn. Er groeit niks nieuws onder de zon, alleen kunnen veel mensen het nu pas zien. Ik deel een stukje van mijn persoonlijke ervaringen hoe ik mijn heling vind door deze ziekte en alles eromheen.

 

 

Opstaan uit de dood

Mensen veranderen pas als de wereld stil staat, iets wat ik in vele blogs maar ben blijven zeggen. Een wereld die stil staat is een beetje als doodgaan, de symptomen van Corona ook. De longen worden kleiner in capaciteit en je moet af en toe de grootste moeite doen om lucht te krijgen, je keel slaat dicht. Op die wijze ben ik meermaals bijna gestikt puur door zuurstof tekort. Het is niet leuk, het is echt een beetje als doodgaan.

Ik heb afgelopen jaren vaker momenten gehad om me te bezinnen en ben stilgelegd door een gescheurde enkelband en een getrokken verstandskies. Ik ben afhankelijk van mensen geweest en weigerde de waarheid te accepteren zoals hij was. Altijd ben ik weg gerend uit mijn diepste pijn, altijd ben ik weggelopen van mijn werkelijke gevoel. En niet dat gevoel van helder voelen en helderweten, nee het echte diepe innerlijke gevoel. Het ego wil dingen altijd verbloemen en verbergen en zeggen; 'neehoor het gaat goed met mij'. Totdat je gewoonweg echt tegen jezelf aan loopt en niet meer verder kan. Zonder zuurstof kan je niet leven, niet bewegen en niet praten, niks meer. Het zet je letterlijk stil op alle fronten van het leven.

 

In de eerste week was ik nog hard bezig met mijn hele administratie over 2019 ordenen voor de inkomstenbelasting wat me vier dagen werk heeft gekost, want daar kwam ik nu eindelijk aan toe. Op afstand twee intakes gedaan en lekker in huis weer aan het opruimen gegaan. Het gebruikelijke 'rennen' wat ik altijd doe en BOEM daar kwam ie hoor, de doodsteek. Aan het einde van die week was ik er nog slechter aan toe dan daarvoor. Wat eerst een licht griepje met een hoestje en lichte lichamelijke malaise was, was overgegaan in een hoesten tot niet meer kunnen ademen. Een teken dat ik ermee moest stoppen. Dit is vorige week geweest en eindelijk begon ik de gedachten waarom deze ziekte mij geveld heeft te voelen, het is mijn missie om hierdoorheen te gaan, om te ontdekken hoe je ziekte beinvloed met geestkracht, zielkracht, levensdrang, bezieling maar ook wist ik; ik moet hierdoor heen om bij mezelf te komen.

Eigenlijk zit ik er nog middenin maar ik begin nu door te krijgen hoe waardevol het kan zijn om dit proces toch met jullie te delen. Een gevoel dat toch te moeten doen.

 

De afgelopen 24 uur en eigenlijk al sinds die ene dag vorige week ben ik mijn diepste innerlijke ik tegen gekomen. De gedachten-saboteur, de runner, de goedgeluimde, de verdrietige, de boze alle egovormen passeerde de revue. Ik ga een beetje dood om weer te herinneren wie ik ben en wat ik hier kom doen. Ik vecht tegen mijn eigen demonen om ze voorgoed gedag te zeggen, ontgift mijn ziel en lichaam van alle energie die mij tegen heeft gehouden. Een vriend uit de stam noemde mij recentelijk 'intens' en maakte mij nog even heel duidelijk wat ik nu in mezelf aan het onderdrukken was, uit angst dat mensen dat weer zouden vernietigen. Ik heb mezelf klein gemaakt, maar ik verlies liever alles en iedereen die niet bij mijn echte 'ik'  hoort dan nog langer me zo in de straatjes te werken van wie ik niet ben. Ook ik ben door alle ervaringen en de race van de afgelopen vijf jaar de weg een beetje kwijtgeraakt. Maar ook dat doet pijn, waar begon die pijn dan ooit?

 

Alles passeert de revue

Er is geen quick fiks tot het vinden van jezelf, het is als een ui die laagje voor laagje wordt gepeld. Die ui bestaat uit conditioneringen vanuit je ouders, je familie, je vrienden, je vroegere trauma's, hoe je kindertijd is verlopen is hierin een hele belangrijke factor.

Uit vorige levens heb ik al veel vreselijke verhalen mogen zien die enorm aansluiten op het nu, veel wat er in mijn ziel verdrongen zat. Maar wat ik daadwerkelijk heb verdrongen is de pijn en trauma uit dit leven, iets wat ik constant bleef ontwijken. Wat dat had ik toch al losgelaten?

Vergeet het maar.

 

Ik ben de laatste tijd veel herinnerd aan een moment in mijn tweelingzielproces wat in 2016 begon, eigenlijk om precies te zijn 31-12-15, hoe ironisch ook. Op die dag voerde hij op mij een healing uit, voor die dag wist ik niet eens wat healing inhield en vond het zelfs een beetje eng, maar ik vertrouwde hem. En dit kwam alleen maar tot stand omdat ik in 2015 al mijn dromen in duigen zag vallen, voor mijn gevoel wegliep en hij daar elke keer weer doorheen prikte net zo lang tot ik open brak. Toen begon er een stortvloed aan gedachten over mijn hele leven, wat mij weer bracht bij het toegeven aan zijn vraag of hij me mocht healen.

 

De gedachten aan dat moment blijft me zo sterk bij omdat hij een gebeurtenis aanhaalde rond mijn 15e levensjaar waar ik een trauma van heb opgelopen. Ik dacht het allang verwerkt te hebben, echter, nee dus. Nu gingen mijn gedachten terug naar dat moment en al die andere traumatische gebeurtenissen die ook in die tijd gebeurd zijn. Mijn tienertijd was zeer turbulent en ik kende al vroeg de pijn van een verlies, een trauma, en dood veel dood. Ook me beste vriendin maakte toen onderdeel uit van alles wat ik meemaakte, ook met haar veel meegemaakt, die tijd heeft ons samen ook gevormd. Het was enorm heftig. Alles wat er toen gebeurde was passeerde de revue, het is echt als doodgaan. Maar je doet gewoon weer een jasje uit, het ego heeft steeds minder macht. Je wordt nederiger voor het leven.

 

Ik weet ook dat ik op mijn zeventiende al een verlichtende ervaring had en een levensvisie vanuit een hoger perspectief. Ik wist al wie ik was, niet eens zozeer door die heftige ervaringen. Maar juist door al die momenten die er tussen lagen met een enorm geluk, genietend van de zon, de regen en weer beseffend hoe goed ik het eigenlijk had. En dat was ook zo, ik had een prima jeugd. Ik kon die pijn dragen en verdragen omdat ik allang al wist dat dit mijn laatste spelletje hier is wat ik nu zou uitspelen. Ik wist ook, ik ben hier niet zomaar. Er staat mij iets zeer belangrijks te wachten wat ik hier moet doen, iets groots al heb ik geen idee wat precies.Ik ervaarde al die gebeurtenissen eigenlijk al als een soort voorbereiding op mijn latere leven, terugschikken voor de dood hoort zeker niet in die rij thuis, ik leerde dus al vroeg hiermee om te gaan.

 

Ik wist ook, tussen mijn 28e en 32e tot max 33 maak ik iets mee wat een definitief keerpunt voor mij zal zijn. En daarna, weet ik wie mijn 'ware' is (altijd geweten dat ie bestond, een diep helderweten) en gaat mijn leven er heel anders uit zien, beter.

We bevinden ons nu op dat definitieve keerpunt, het einde daarvan....ik weet dat heel veel dingen zijn zoals ik ze zie, maar er ook heel veel is wat ik niet weet. En dat is prima want ik hou ook van een verrassing, maar de grove globale lijnen zijn me bekend. Ik ben altijd wel enigzins voorbereid op mijn volgende levensfase(de komende 10 jaar zo ongeveer, waarin alles per jaar op een helder dienblad wordt aangereikt) en kan zorgen dat ik mentaal en fysiek, tot hoever mogelijk ben voorbereid op wat er komen gaat.

 

Ik zie dat voor mezelf, de mensheid maar ook de mensen om me heen die daarin een functie dienen. Die mensen daarmee ben ik nog lang niet klaar mee. (daarom mijn jaarlijkse energievoorspellingen, zonder poespas uit eigen hand)

Maar een van die taken is zorgen dat die mensen allemaal tijdig hun juiste doelen behalen, hun zielenmissie gaan zien en ook gaan uitdragen. En ik draag zorg voor hun transformatie, hun geluk dat ze dat met de juiste tools kunnen behalen. Ik ben hun basis en dat is inderdaad niet een kleine klus. Er zijn nog een aantal mensen die deze taak hebben naast mij, ze zullen dit niet zo gauw zo benaderen of zien als ik maar ik kan me niet voorstellen dat ik alleen ben hierin(Misschien in mijn generatie maar niet in het grote geheel). Al is het wel een eenzame taak, omdat veel mensen dit niet serieus nemen of begrijpen. Wat erg jammer is, want juist van wat ik zie kunnen veel mensen iets leren. (lees; iedereen incl ik zelf)

 

 

Je plek leren kennen

Mijn taak is beschermend, overziend, groot en verantwoordelijk en iedereen die erin tussendoor voorbij komt is voor mij van belang. Iedereen heeft namelijk zijn eigen plek in dit universum en het is nu belangrijk dat iedereen zijn plek ook leert kennen. Maar je kunt nooit de ruimte nemen die van jou is, als je je eigen plek in die ruimte niet kent. Daarvoor moet je eerst thuiskomen in jezelf, weer herinneren waarom je hier bent, waar je vandaan komt en wat jou eigen visie is op deze wereld en welke belangen jou ziel heeft om hier te zijn. Als je jezelf terug vindt kan je dit allemaal uitdragen, dan weet je weer wat je plek is in het grotere geheel. En iedereen heeft zijn eigen plek in de eigen kwaliteiten, in de dagelijkse kwaliteiten vindt je die antwoorden.(lees; onderdrukte kwaliteiten)

 

Maar door de afleidingen in deze wereld, de "run" van mensen in het algemeen is een run uit hun gevoel. En zelfs als het leven stil ligt krijgt men het nog voor elkaar om in de run te gaan door facebook, netflix en andere activiteiten. Juist door het doorzetten van de gewone activiteiten komt er nog steeds geen ruimte voor het 'ik'. Je merkt wel dat mensen nu gaan nadenken over alles, maar zodra de ketens weer los zijn is alles weer "normaal". Natuurlijk zullen er wat aanpassingen zijn maar alles zal echt nog niet veranderd zijn, daarvoor hebben mensen ergere schokken nodig dan deze. En dat gebeurd ook, wat verder vooruit in de toekomst staan ons veel grotere ergeren crississen te wachten. Dit is nog niets. Daarom is het belangrijk dat je nu juist wel eens even gaat stil gaat staan bij het leven.(want dan worden de volgende crisissen makkelijker te hendelen) Door de ego wereld zijn de meeste mensen zo ver van zichzelf af geraakt dat ze de ziel behoeften niet meer voelen. En dat is ernstig, wat juist die ziel behoeftes brengen die ware vervulling waar iedereen zo naarstig naar op zoek is. Die vervulling brengt ons die betere wereld, daarom is het zo belangrijk dat we daar naartoe terug keren met z'n allen.

 

Ik kom ook 'uit' die run, ik moet nu. Ook ik heb veel achter meningen van andere aangelopen zonder ze ook voor mezelf te onderzoeken. Hetzij spiritueel, maar ook daarin geld dat verhaal. Je kunt nooit een eigen visie krijgen als je overal maar achteraan blijft lopen om maar aardig gevonden te worden of bang ben dat je het niet goed doet, faalt of mensen zich tegen je gaan keren. Daar red je jezelf en de wereld niet mee.

Je kunt nooit jou kracht pakken, tot jou zielgevoel komen als je niet bereid bent om die ui laagje voor laagje te ontdoen van alle energie die eigenlijk niet van jou is. Opgelegde meningen en visies zijn net zo goed ego en niet vanuit de ziel. In de ziel vinden we de ware gebeurtenissen van ons leven, de tijdlijn in het 5d en hoger, de tijdlijn van ons zielspad vinden we in de ziel. Daarom kan je niet meer blijven vasthouden aan wat je "dacht" wat goed was, want dat is allemaal ego. Je kunt alleen maar jezelf terug vinden door te weten wie je bent, waar je kracht ligt en waar de ziel naar hunkert.

 

Van daaruit vind je jou plek in het universum, dat werk in dienstbaar zijn naar het goddelijke. Wie ben jij? Waar loop je voor weg? en waar mag jij dienen?

Juist door die diepe angstige pijn, weet je weer wie je bent en dat je leeft. Wie zei je dat je dat niet mocht voelen? of niet mocht uiten? het is leven en daardoor zal je weer herinneren.

Er is geen goed of fout, we blijven allemaal mensen, op zoek naar de ware bestemming.

Nu ben ik gemiddeld uitzonderlijk jong voor deze woorden, maar ik heb dan ook ontzettend veel te doen. Mijn bestemming eindigd niet bij het helpen van mensen of een blogje schrijven. Eigenlijk ben ik nog niet eens begonnen met mijn bestemming te leven, die ga ik nu pas in het fysieke leven zoetjes aan ervaren. Na vijf jaar processen komt er iets in zicht wat er voorzichtig op lijkt wat ik dacht dat het op zou lijken. Het is een lange weg, de bestemming is die weg zelf, niet het eindpunt.

 

Mensen willen altijd meer en beter, maar ontdekken altijd dat ze bedrogen uit komen. Want dat gras wat zo groen lijkt bij de buren, moet ook onderhouden worden. Er is geen einde, er is alleen het nu en we moeten er nu iets van maken.

Vanuit dat punt, daar kan je je eigen plek in gaan nemen.

 

Thuiskomen

Thuiskomen is een innerlijke rust, volledig met jezelf. Alles is oke, zelfs een beetje passief oke. Het is geen euforisch gevoel of een uitspatting van 'dit is het'. Het is wel 'dit is het' en daar mag je dan even in badderen en dan breken de dagelijkse inbraken in de energie weer binnen van mensen in de omgeving. Je telefoon, geluiden buitenshuis, de buren etc en je wordt binnen mum van tijd weer uit je zone getrokken.

 

Muziek is voor mij een manier om de 'homecoming' te vieren, helpt me in het stille midden verblijven. Ik beloof je, er komt ook niks meer uit je handen maar het is een innerlijk diep tevreden gevoel. Dit is ware meditatie, vanuit die 'meditatie' pak je het leven weer op. In bedachtzaamheid zoals de monnikken dat prediken. Elke handeling ben je gewaar, elke gedachten ben je gewaar en je bent je zo bewust dat je heel helder kan besluiten er iets mee te doen of het los te laten. Dit is de vrouwelijke energie, het passieve, deze maken ons gewaar van onze eigen schepping (connectie met de bron, het ware zelf etc etc), onze innerlijke ik, alle gevoelens, energieeen die door ons heen razen en een vaak (helaas maar tijdelijk) overzicht van het leven. Tot we weer geroepen worden door andere verplichtingen. Het is uit de 'run' gaan en jezelf even met aandacht voelen. Als je thuiskomt, ben je altijd in je stille midden, zonder gedachten of behoeftes, elke behoefte en gedachte is het ego. Zodra je dat weet kan je de achterliggende gevoelens achter een drang en een behoefte gaan onderzoeken. Met deze reflectie kan je jezelf al een aardig eindje helen als je goed je best doet. En dan kan je steeds langer en beter in deze staat van bewustzijn verblijven. De uitdaging blijft echter om vanuit dat bewustzijn te reageren in het dagelijkse leven, vanuit deze 'meditatie', bewustzijn. Van daaruit kunnen we dingen beter gaan overzien en begrijpen, onze gidsen beter voelen en horen en ontdekken vanuit onze gaven.

 

De muziek die ik deel op de website linksbovenin, is op dit moment 'Arrival'. Een oude indianensong die mij het gevoel gaf hoe ze me opwachtte. Op dat moment wist ik het, dit is echt mijn weg en ik weet waar te gaan. De indiaan in mij wordt langzaam wakker en ik herrijs in een soort tweede ontwaking.

Toen ik de titel las, was pas toen ik het al hoorde, wist ik dat ik aan het thuiskomen was.

 

Het gaat niet over een dag en er zullen nog wel wat weken volgen waarin ik nog dieper zal kunnen gaan. Af en toe roept het leven mij ook terug, wordt ik ook getriggerd om weer op dingen buiten mezelf te reageren en om mezelf weer in te verliezen. Ik sta enerzijds op scherp en moet anderszijds leren alles bij mezelf te houden en even niet naar andere hun energie te kijken. Mijn ego wil dood, heel graag. Ik wil alles afleggen wat niet die mooie indianenvrouw is, ik wil alles afleggen wat niet meer mijn visie is. Er ligt een plan klaar voor na de lock-down om een hele groep mensen vooruit te helpen in praktische zin om hun zielenmissie volop uit te gaan voeren. Ik ga ze helpen en daarin al mijn kwaliteiten neerzetten, ik gebruik al mijn kennis en krachten om iets prachtigs op te zetten. Iets wat zonder mijn spirits onmogelijk zou zijn en vooral zonder deze "dood".

 

Na de lock down is deze hele website over de kop en aangepast, de oplettende terugkomende kijker ziet al dat er woorden zijn veranderd, wie nog beter kijkt ziet dat mijn inleiding verhaal al is veranderd. Ik ben niet meer dezelfde, ik weet nu welke kant ik op mag lopen om mijn zielsmissie nog beter uit te voeren. Niet voor mezelf maar voor anderen leg ik een basis wat deze zomer wel serieus werk wordt, het blijft niet bij alleen healen want ik heb iets te doen. De healing is als begeleiding en ondersteuning bij wat er werkelijk moet gebeuren slechts een noodzakelijk kwaad.

 

En ook al is mijn lichaam in een rust na een run van 32 jaar, na een transformatie/soulmate/tweelingzielproces van vijf jaar (de transformatie echter in volle gang nog altijd). Mijn geest is wakker, in tijden niet zo creatief geweest en mijn ziel wordt met de dag completer.

Ik wil dat laatste beetje ego niet eens meer, want het breekt mijn hart, ik breek zelf me hart met al die drang tot controle die ik altijd had, die drang tot me willen bewijzen dat ik het wel kon. Allemaal trauma pijn, dat komt er nu uit en dat mag....want ik ga alles eventjes allemaal voortaan op een veel rustiger en bedachtzamer tempo doen. Het is klaar met rennen, het is klaar met bevelen opvolgen. Ik leer van andere, neem mee wat ik nodig heb en kijk nog even goed wat mijn ziel mij wil vertellen. Mijn gidsen leiden mij naar dat pad, onvoorwaardelijk zijn zij er en vertellen mij zachtjes waar ik heen mag gaan.

 

De vrouw in mij wil dragen, de vrouw in mij wil creatief delegeren en scheppen en hoeden. En dat zal ze doen tot ze er niet meer is, ze wil kennis overdragen, liefde geven, heling geven en laten zien wat de mensen gemist hebben.

 

Kom thuis mijn liefste....

De zon komt op en een nieuwe dag breekt aan,

het licht heeft ons gebroken.

Zodat we nu vanuit deze duisternis,

opnieuw op eigen benen kunnen gaan staan.

 

De maan belicht onze diepste pijnen,

zal vol op onze harten schijnen en te voelen zijn,

Het licht vraagt het onmogelijke om te doen,

maar we kunnen alleen maar aanwezig zijn,

het beste doen en omgaan met alles wat er komen gaat.

 

We kunnen niet meer rennen,

ontkennen of bevroren blijven staan.

Niet zonder te weten mijn liefste,

welke kant we nu werkelijk op moeten gaan.

 

Geen dag mijn liefste gaat voorbij, tot het volgende ochtendgloren,

waarin jij in mijn armen viel, de eerste keer dat je was wedergeboren.

Het zal nog komen en voorbij gaat het echter altijd weer,

een gebroken hart, een ziel zo oud in weleer,

kan niet meer terug naar een gebroken tijd.

Als de moeder die hem beschermd, hem heeft bevrijdt.

 

Dan...komt ook hij thuis.

 

Soul-love is the medicine, the power behind these walls

 

AHE

 

Song; Arrival - Douglas Spotted Eagle

 

 

Terug naar de blogpagina voor meer blogs

 

HOME