Wanneer het ego sterft...

In de nacht speelt het orgelspel en luiden de klokken,

stilte in mijn hart.

Ik wordt overspoelt door een intens verlangen, geen verlangen naar aardse verleidingen en geneugten. Nee, daar juist een enorme afkeer tegen.

 

Nee een verlangen naar het hebben van niets, geen huis met afleidingen van dingen van alledag. Geen internet, geen dieren meer om voor te moeten zorgen, geen spullen, geen verplichtingen, niets.

Vroeger voelde dat altijd als een vlucht, ik wilde veel dieren, paarden, alles als ik maar voor iets kon zorgen. Nu zie ik elke zorg als een last.

 

Het weg willen van hier, naar huis. Ik voel dat ik weet wie ik ben en ik weet dat ik hier niet thuis hoor. Ik heb een paar keer een reis naar huis gemaakt, ons paradijs, nee ik wil hier niet meer zijn.

Alles op aarde is afleiding, alles wat je hebt is afleiding van hetgeen wat er werkelijk toe doet.

Nee, ik wil niets hebben, helemaal niets. Een klooster in om mij te verbinden, niets meer hebben dan of alleen een busje waarin ik slaap en eet en verder mensen leidt naar hun eigen licht. Dat is het enige wat er nu nog toe doet.

 

Nog een keer die boosheid. Waarom kwetsen mensen elkaar? waarom doen mensen elkaar pijn? waarom vernietigen mensen leven? het enige wat er nog toe doet is onze moeder, aarde. Aarde is leven en aarde staat op het punt te sterven, waarom denken mensen alleen maar aan zichzelf? waarom zijn ze zo egoistisch? men denkt alleen maar aan het eigen geluk. Aan die biefstuk, aan die dure auto, die hypotheek, dat huis of dat grote feest. Die nieuwe telefoon of laptop, maar voor wat?

Nog meer spullen, alles wat je koopt en niet nodig hebt is een last voor de aarde.

Waarom begrijpen mensen niets van het leven, karma? waarom doen mensen niet hun best om zichzelf te genezen en een beter iemand te worden? waarom doen mensen elkaar zoveel ellende aan? waarom laten mensen elkaar stikken en doodgaan? waarom nu?

Ik wou dat iedereen de wereld zag zoals ik, dan was er vrede, dan was er liefde..

 

Ik realiseer me dat ik echt niets meer wil, al die mensen die pijn doen en toxisch zijn voorgoed loslaat. Ook al heb ik de goede wil om ze te helpen, ik wil er zoveel mogelijk helpen...het liefst allemaal. Ik zie hun goedheid onder die laag gif, ik weet dat ze beter kunnen. Ik weet dat het toxische gedrag hun eigen pijn betreft. Ik laat los..

 

Mijn hart sterft, niets doet er nog toe. Onthecht uit alles wat mij op aarde bind, ik hoef hier niet meer te zijn. En als het dan zonodig moet, laat mij dan volledig verbinden met het hogere goed, laat mij dan volledig toewijden aan mijn taak. Geef mij dan niets meer, geen dure spullen, geen huis op een plek naar wens, waarvoor nog? Geen man om me heen maar werkelijk niets, alles is afleiding en een verleiding tot het lopen van een ander pad.

Ik heb slechts een enkel pad te lopen, thuis... verlichting.

 

Ik verlaat mijn oude leven, mijn oude ik en mijn ego. Voor mij doet het materieel er niet meer toe, voor mij doen mijn wensen niets meer.

Ik droomde van een foetus, een ongeboren kindje....iemand die deze aarde niet verdiend maar een betere wereld.

 

Ik hoef hier niet meer te zijn, als het dan toch moet dan volledig in mezelf, mijn licht en mijn vervulling als een gids voor velen nu op aarde. Ik geef het liefste al mijn bezittingen op...meteen.

Ik wil niets meer, ik ben al liefde en trouw, Trouw en eerlijk naar wie de "ik" in mij nog is..

 

Als ik nu sterf heb ik nog een slechts een laatste wens voor ik zou gaan.

Dat mijn wederhelft verlichting bereikt in dit leven en net zo vredig heen kan gaan als ik, dat is voor mij het laatste wat nog telt. En al is het het laatste wat ik zal doen voor ik sterf, vanuit daar of hier, ik zal hem leiden.

Geen dood zal ons ooit scheiden.

 

Waar het ego sterft valt de laatste scheiding tussen ons weg, in welke vorm dat ook mogen zijn. Eeuwigheid zal zegevieren in mijn hart.

 

Als het laatste wat ik zal doen op deze aarde is volledige toewijding aan vele zielen die volgen tot de verlichting leiden zal dat het enige zijn wat mij nog vrede bied.

Niets zal komen tussen mij en de liefde....

Ik zal volledig zijn en vervult.

Zorgeloos in vrijheid..

In toewijding aan het goddelijke

Wat er al is zal nooit vergaan..

Licht verbind elke ziel in zijn hogere doel..

 

Alles zal opgaan in 'niets' want alles IS er al...

 

---

Muziek: In paradisum - Gabriel Faure - 1e complete lange versie , 2e korte versie

 

Mijn boeken

Klik op de afbeelding om naar de pagina te gaan

Reactie schrijven

Commentaren: 0