Rite van de Baarmoeder, een intiatiegeschenk van de Inca indianen; Wat het mij gebracht heeft.

Precies een jaar geleden heb ik de Rite van de baarmoeder mogen ontvangen. In een intens proces van aanvaarding van mijn vrouwelijkheid en het helen van intense trauma's die waren losgemaakt in mijn soulmate relatie door energie met hem te delen, kwam ik hierin in een soort van "moeten" helen van alles wat er maar mis ging in mijn lichaam.

Met de volle supermaan mei 2018 heb ik deze riten mogen ontvangen en ik vertel je graag over deze ervaring en wat het mij gebracht heeft.

 

Geen vrouw willen zijn

Mijn hele leven heb ik gekampt met het feit dat ik liever als een jongen geboren was. Niet alleen omdat dat veel makkelijker zou zijn, maar ik kwam er bijvoorbeeld ook al snel achter dat ik in veel vorige levens een man ben geweest. Ik was echt een jager, altijd op zoek naar vrouwen, vanuit een verliesgevoel heb ik vanuit die hunkering veel lusten in mezelf altijd gevuld met vrouwen.

In dit leven heb ik altijd een afkeer gehad tegen mijn menstruatie en je hoefde al helemaal niet te beginnen over kinderen. Ik wist altijd wat ik wilde, althans, dat dacht ik toen. Ik zou een paardenbedrijf beginnen en de paarden zouden mijn kinderen wel zijn, moederschap was een gedachten die ik diep in mezelf had weggestopt. Geen denken aan.

Adopteren misschien, mocht ik ooit van gedachten veranderen want ook een bevalling leek mij veel te pijnlijk en dus nooit die wil gehad.

 

Menstruatie zat mij als vrouw behoorlijk in de weg en het is natuurlijk niet fijn maar ik werd altijd heel beroerd, met enorm veel buikpijn. Als ik mijn eerste menstruatiedag op school zat, meldde ik mij standaard ziek na een halve dag omdat ik gewoon bijna omviel van de pijn in mijn buik. Ik heb op die manier veel school gemist om daarna thuis op de bank te belanden met een kop thee.

 

Ik voelde geen aantrekkingskracht naar mannen en misschien kwam dat daarom later in mijn leven wel vanzelf. Toen de vriendjes eenmaal kwamen, waar ik niks voor hoefde te doen ging dat ook achter elkaar door zonder weinig alleen te zijn tussendoor.

 

Ik heb er nooit bij stilgestaan hoezeer mijn leven dat beinvloed heeft. Want toen ik mijn tweelingziel ontmoette, had ik geen idee meer hoe het was om zonder man te zijn. Terwijl ik daarvoor niet beter wist en gelukkig was met alle dingen die ik deed.

Nu heeft dat er misschien niet zo heel veel mee te maken, wel met het feit dat ik mij altijd volledig aan iemand weggaf en mezelf volledig weggezet heb. Ik mocht nu eerst leren om mezelf weer te zien staan, gewoon als wie ik ben. Een vrouw... een wilde medicijnvrouw... ;)

 

De intiatie en rite ontvangen

De rite (het ritueel) is een geschenk wat vrouwen die het ontvangen mogen doorgeven, zoals alle intiaties van de Munay-Ki traditie. Elke intiatie die je ontvangt zet een proces in gang, voor iedereen is dat verschillend.

Toen iedereen zich voorstelde en over zichzelf vertelde, had ik voor het eerst de kracht om te aanvaarden dat ik toch echt vrijgezel was en ik moest het echt uitspreken. Mijn intentie in de rite was dan ook echt gaan aanvaarden wat mijn lichaam doet elke maand en het vrouwelijke in mezelf te accepteren.

De rozen in het ritueel belichamen onze verbinding met moeder aarde en zachte vrouwelijkheid, toen we de meditatie gingen doen overkwam mij iets heel moois. Ik kreeg meteen een visioen te zien van mij, mijn ware droom man en twee kinderen. Mede ook door de bevestiging in hetgeen waaraan ik lang in twijfel heb gezeten of ik het echt wel moest geloven wie die man dan uiteindelijk zou zijn, maar dat twee kinderen met hem was overdonderend.

Ik barstte in tranen uit en de liefde die door me heen stroomde was echt heel intens, ik kon niet geloven wat ik zag. Het ongeloof deed me beseffen dat ik eigenlijk helemaal geen verzet meer voelde tegen het krijgen van kinderen. Want met hem? ja, alleen met hem zou ik het ook daadwerkelijk willen. Ik kon het niet bevatten....

Daarna ontving ik de intiatie en gaf alle rozen terug aan moeder aarde, terwijl meenemen ook mocht. Ik vond dat ik meer mocht loslaten en niet in bezitsdrang mocht gaan zitten en gaf daarom de rozen terug. Niet dat ik mezelf die rozen niet waard vond, ik vind het de mooiste bloem die bestaat. Maar in deze setting, ik vond dat ik deze moest verdienen en zou mogen krijgen wanneer het zover is. Eerst aan het werk en alles loslaten.

 

 

Na de rite

Overweldigd door vreugde en de volle maan die op die dag enorm mooi en groot was, keerde ik huiswaarts.

Ik had al een proces op het medicijnwiel achter de rug om mijn hormonen meer in balans te krijgen op mijn vrouwelijke energie, maar de baarmoeder rite deed er nog een schepje bovenop.

Ik ben heel erg gaan nadenken over het beeld wat mij getoond was en ging van verzet naar een volledige staat van acceptatie, want met hem zou ik inderdaad, wanneer hij zijn proces door is dit zeker als enige willen. Geen andere man hoeft dat te proberen, echt niet.

Maar alleen acceptatie is natuurlijk niet voldoende er was meer te doen. Naderhand heb ik nog enkele verloren zieldelen op moeten halen die aansloten op dit onderwerp. Ze kwamen eerder niet naar voren omdat ik ze niet zag, want wat je niet wil zien, zal ook niet naar voren komen in je onderbewustzijn als je er geen werk van maakt om het zichtbaar te maken. Ik had dit volledige proces aanvaard, wetende wat de uitkomst zou zijn. Dus stukje bij beetje begon er oude pijn naar boven te komen van kinderen die ik had verloren, zo eentje die in de oorlog was afgenomen gelijk na de bevalling en ik voelde mijn moederpijn. Ik heb diverse kinderen verloren, tijdens Pompeii vlak voor de uitbarsting gooide mijn man (toen mijn tz) ons kind uit het raam na de bevalling, ik had het niet overleefd en vanuit waanzin omdat de vulkaan toch al op barsten stond gunde hij dat kind geen leven. Wat had het voor zin?

Ik heb een zoon verloren die uit een indianenstam was gezet en nooit meer was terug gekomen, de sjamaan zei dat hij in een volgend leven zou terug komen en dan alles zou goed komen. Ik heb hierin zeer veel verlies ervaren. Ik heb een kind in een rivier achter gelaten en laten afdrijven omdat ik er niet voor kon zorgen, op de hoop dat het volgende dorp hem zou vinden.

En dat is een greep die ik heb onthouden van alle beelden die voorbij kwamen. Ik heb hierbij mijn moedergevoelens volledig geblokkeerd en het moeder zijn tot slot maar volledig afgezworen.

 

 

Ook het accepteren van het vrouw zijn, er netjes uit zien, mooie kleding aan, make up. Totaal niet mijn ding.

Toen ik volledig met mijn tweelingziel versmolten was heb ik goed kunnen ervaren hoe het is om een man te zijn, echter dat was wel lekker veilig voor me. Een fijn gevoel.

Dus het echte vrouwelijke, wat nog steeds een uitdaging voor me is, dat is nu wel aan het terug komen. Voor die toekomstige man ben ik bereid om alle schroom opzij te zetten en mij gewoon als die vrouw te kleden en te gedragen. Er is nog wat werk in de winkel maar ook acceptatie dat ik nu eenmaal niet perfect ben. Ik voel me er echter wel veel beter bij op dit moment. Natuurlijk niet alleen voor hem maar ook mede voor mezelf natuurlijk. Ik smeer nu graag eens een lekkere creme op mijn huid of laat me verwennen bij de kapper of in een spa. Dat is heel wat anders dan handen vies maken in paardenstallen bijvoorbeeld, maar ook dat mag er zijn natuurlijk.

 

Niet geheel onbelangrijk is ook dat mijn cyclus veel zachter is geworden, er is meer acceptatie en ik kan het beter peilen dan voorheen. Soms nog wel eens een heftig dagje, maar eigenlijk meer niet als wel. Het is een uitdaging om goed op mijn voeding te letten om ook dat goed te ondersteunen. Ik kan er makkelijker mee leven en de cyclus is helemaal veranderd en zelfs gelijk met de maanstanden gaan lopen. Het is makkelijk te zien wanneer het er weer aan komt en ik kan zonodig dingen er op aanpassen.

Waar ik vroeger maandelijks enkele dagen aspirines achterover drukte, doe ik dat nu nog zelden, alleen als het echt onverdraagzaam is. Wat feitelijk nog weinig voor komt.

En tot slot; mijn toekomstige eerste kindje, haar ziel stond al naast me afgelopen tijd. En hiermee kwam echt de volledige acceptatie, de cyclus van deze heling rond.

 

Wat je moet weten

Wat elke spirituele man en vrouw mag weten in deze tijd. Dat is dat de mannelijke energie de vrouwelijke energie heeft onderdrukt. Het is onderdrukt door het feit dat de man werkte en vrouw thuis moest zijn en voor de kinderen moest zorgen. Het is energie waarin de vrouw minderwaardig is gemaakt door de maatschappij.

Elke vrouw heeft in haar baarmoeder trauma opgeslagen liggen, trauma via dna van de familielijnen en daarmee ook vanuit vorige levens onbewust. (en ik vraag me af, is er voor mannen niet een soortgelijk ritueel?)

Trauma is wat ik ben tegenkomen, het verlies van kinderen, miskramen, verkrachting.....

 

De man heeft de vrouw veel als lustobject gebruikt, maar ook andersom. Ook hieruit is in veel families karma voortgevloeid wat ook nu zijn heling vraagt.

Zelfs vrouwen die geen baarmoeder meer hebben zijn welkom bij de rite, het gaat erom dat je deze intiatie op je ziel mag ontvangen, mag helen en daarna mag uitdragen aan andere vrouwen.

Ik heb me inmiddels geregristreerd als healer in het register van de Rite of the womb, omdat ik voelde dat ik er klaar voor was.

 

Mocht je nog vragen hebben of meer informatie willen?

 

Vragen kunnen naar info@inlichtenkracht.nl

 

Informatie over de rite www.riteofthewomb.nl

 

Informatie en opgeven over mijn rite met specifiek thema op de pagina Rite van de Baarmoeder onder workshops en lezingen

 

Tot slot; 24 Rozen :)