Kracht van het paard

Vanuit liefde en passie neem ik vandaag een kleine zijstraat in mijn blog. Een deel waar een groot deel van mijn leven uit heeft bestaan, in een wereld waar ik eigenlijk mezelf heb leren kennen. Een wereld waarin ik mezelf kon zijn. Ik ben dit stukje weer langzaam een beetje terug in mijn leven aan het halen en begin te voelen dat ook mijn toekomst voor een deel ook weer deze richting gaat nemen. Vandaag wil ik jullie meenemen in de wereld van het paard. De zwarte black beauty op de foto is mijn in 2016 overleden pony Moonlight. Een kleine pony met een enorm krachtig karakter, die naast lichamelijke kracht ook enorm veel innerlijke kracht beschikte. Van hem heb ik alles geleerd wat ik vandaag de dag nog in paarden zie en van paarden weet, ik duik graag eens met jullie in hun belevingswereld van wat ik er van kan zien en waar ik dankzij hem toegang toe heb gekregen. Want ook in deze wereld is nog ontzettend veel te leren.

 

Paard als spiegel

Een veel gehoorde uitspraak die ook werkelijk waar is; 'Een paard is je spiegel'. Het is een waarheid als een koe en de reden waarom op dit moment coaching met paarden zo populair is. Ik moedig dit ook echt aan, omdat mensen die niet bereid zijn om van mensen te leren, minder confronterend ook met dieren geholpen kunnen worden.

Paarden zijn enorm gevoelige dieren en mits niet overprikkeld (lees; afgestompt) kun je echt heel doelgericht met een paard samenwerken, paarden zijn naast gevoelig ook enorm intelligent. Hun hersencapaciteit gaat nog niet naar dolfijnen toe, maar ze komen toch echter dicht in de buurt. Naast IQ hebben de meeste ook een enorm hoog EQ, emotionele intelligentie en helaas is dat laatste nog in mijn ogen een beetje te veel onderschat op dit moment.

Zoals in mijn blog over 'De wereld door de ogen van de dieren' waar ik vertel over mijn cavia die een traan van verdriet liet vallen, als je een paard diep in zijn ogen (ziel) kijkt, kan je heel precies zien en voelen wat er gaande is.

Mijn nog zeer overmatig overgevoelige pony (meer dan ik eerder gewend was) was een enorme uitdaging voor mij, ik had namelijk te maken met een dier wat niemand vertrouwde toen ik hem kocht. Ik wist al dat het een projectje zou zijn maar ik voelde gewoon heel duidelijk 'hij is het' (alsof je je ware liefde herkend), ik twijfelde geen moment toen ik hem gezien had (waar ik hemel en aarde voor heb moeten bewegen).

Ik wist vanaf het eerste moment dat ik hem had; 'ik moet alles wat ik eerder geleerd heb vergeten, dit vraagt een totaal andere aanpak'. En zo begon er voor mij een nieuw avontuur met vele obstakels in emotionele en fysieke zin.

 

Paarden reageren heel precies op wat jij doet, dus ook op wat jij onbewust doet. En vooral dat laatste, een stuk wat enorm veel zelfreflectie vraagt. Hoe vaak je mensen hun paard ziet straffen voor iets wat ze zelf veroorzaken door onbewustzijn, schrik niet, dat is enorm veel. Deze mensen hebben vaak een paard om hun eigen tekortkomingen te verbergen, denk aan een man die een dikke auto heeft, zodat hij nog wat lijkt, op dat niveau mag je dat werkelijk leggen. Het is eigenlijk een vorm van provocatie en de afstamming van het paard doet er ook heel erg toe en iedereen doet zijn best om de mooiste paarden te showen, hoe duurder hoe beter. Uiteindelijk is het paard de dupe want daar wordt niets aan gevraagd. Dit uit zich in paarden met gevaarlijk steiger gedrag, verzet, geen ontspanning kunnen krijgen tijdens het rijden en overtrainde gepushte paarden die totaal het plezier in het leven verloren zijn. En dat alleen maar, precies, om het ego te strelen. Ik vindt dit niet leuk om te zeggen maar helaas wel waarheid. ( Ik zal ook hier wederom geen vriendjes mee maken, maar dat is hoe jullie mij kennen, ik zeg alleen maar wat ik zie).

Het paard wordt vervolgens ofwel verkocht, naar de zoveelste eigenaar omdat er niemand mee om kan gaan, ofwel wordt afgemaakt of voor fok ingezet. Terwijl dit in werkelijkheid puur een afspiegeling is van hoe dit paard is opgegroeid en hoe er van kleins af aan mee om is gegaan en hoelang het bij de moeder is gebleven. Paarden worden niet gemeen geboren, ze worden gemeen gemaakt (net als met honden). Het leven van een paard wordt daarin niet gerespecteerd en dat doet mijn hart pijn. Juist ook door deze cultuur heb ik eerder overwogen om me volledig niet meer in deze wereld te begeven omdat ik de paarden 'voel' en hun pijn zie, ik kijk naar hun ziel en wat er mee gedaan wordt. En een ander de les lezen kan je vergeten, want je wordt toch niet serieus genomen (Behalve als je dure moeilijke behaalbare papieren hebt, anders ben je niets). Gelukkig winnen de instructeurs met holistische kijk steeds meer terrein.( ik moedig jullie aan). (ook dit maakt een deel uit van ontwaking en bewustwording en maakt onderdeel uit van het menselijke aspect)

 

Wat ik vooral heb geleerd hierin is hoeveel geduld en inzicht je soms in een paard nodig hebt voor je het echt goed kunt begrijpen. Je zal in zijn huid moeten kruipen om werkelijk te weten wat hij je duidelijk probeert te maken. Dingen als een paard 'breken' en andere harde methoden, hoe dominant een paard ook is, zijn gewoon niet aanvaardbaar in een wereld waar bewustzijn de boventoon voert. Elk paard heeft zijn eigen tijd nodig om zadelmak te worden, elk ras heeft zijn eigen specifieke gebruiksaanwijzigingen (denk aan de PRE) en soms een verleden om rekening mee te houden. Ook wordt de groeicurve onderschat en tijd dat een paard nodig heeft om zijn ruggengraat goed te ontwikkelen voor je er een zadel op legt. Wat ook belangrijk is dat is de meest subtiele gedragsafwijkingen van een paard opmerken waardoor je tijdig ziekten en blessures ontdekt. Vaak wordt vergeten dat een paard van oorsprong een prooidier is en wanneer het zwakte laat zien het zijn dood kan betekenen. Wanneer je iets overduidelijk waarneemt, ben je in sommige gevallen gewoon echt al veel te laat en zit iets al zodanig in het systeem dat het soms nog maar de vraag is of het goed komt. Vaak van de ene op de andere dag kan het leven van zo'n paard op het spel staan. Des te meer waarde heeft observatie, gedragskennis maar ook wie jij bent, wat jou rol is in relatie tot je paard. Ben je er dagelijks om een uur te rijden en dan weer voor 23 uur in een dichte stal te zetten, prestatiegericht. Of ben je z'n grootste vriend, z'n maatje, soortgenoot en gun je hem vrijheid, plezier en een paard te zijn.

Bestudeer jou psychologie, zwakte en krachten en kijk ook naar dat van een paard. Laat hem kiezen wat hij leuk vindt, niet alleen wat jij wilt en voel gewoon zijn grenzen aan, dat is misschien nog wel het belangrijkste. Dat vraagt gevoel en meelevendheid, elke dag en compassie, zelfs als je even geen zin hebt.

 

Paard als gids en leider

In het Sjamanisme staat een paard voor; Vriendelijkheid, zachtmoedigheid, kracht, vrijheid en stabiliteit

Je kunt een krachtdier als gids hebben en wanneer dit een paard is heb je waarschijnlijk lessen te leren in bovenstaande betekenissen.Dit houdt dus in dat je meer zachtmoedigheid in je leven mag leren krijgen, je waarschijnlijk ook heel vriendelijk van aard bent maar daar moeite mee hebt om het te uiten.

Je streeft naar vrijheid en zoekt stabiliteit. Dit is dan in spirituele zin, maar in werkelijkheid is ieder paard als wel spiegel ook (onbedoeld) meestal iemands gids.

 

Net als dat je mensen tegen komt waarmee je verwantschap kan voelen, heb je dit ook met dieren. Er vindt een zielherkenning plaats (bewust of onbewust) en je weet daardoor gewoon dat je het juiste paard hebt. Het voelt gelijk vertrouwd en je weet het gewoon, ja dit is hem. En dat kan je met meerdere paarden hebben, maar hoeveel paarden men meestal ook rijdt toch blijkt er altijd eentje bij mensen uit te springen waarmee ze een ware connectie hebben.

Dit paard belichaamd een deel van jou reis op aarde en is of je dit nu wilt of niet jou spirituele gids, dit paard leert jou alles over jezelf en jou manier van rijden en omgang.

 

Ik ben in den beginnen altijd enorm bekritiseerd omdat ik zo'n kleine pony had. Er werd vaak tegen mij gezegd;'Wil je dan geen paard om echt te rijden' en  'rijden kan toch niet' en 'waarom geen grotere?' en meer van dat soort alom bekend commentaar. Ik was zeker vooraf gewaarschuwd dat ik zou willen rijden etc en dat was ook zeker waar. Maar madam eigenwijs trok dus mooi haar eigen plan, waarom ik dat deed? omdat hij voelde als die pony waar ik op had zitten wachten. Hoe klein ook, ik wist dat ik het prima zou gaan vinden. Ik ben hem wel gaan rijden, echter niet zoveel als dat je een sportpaard berijdt, maar 1 a 2 keer per week reden we toch echt wel een aardig rondje dressuur door de bak. Ik had namelijk iets belangrijks te leren en in de latere jaren toen we beter afgestemd waren op elkaar, waren er zelfs mensen die het stiekem een beetje bewonderde wat ik deed. (ze zagen dat ik hem goed aanvoelde en respect had) Ik had namelijk het lef om te doen wat niemand deed, ik reed officieel op een te kleine pony (ik woog geen moer, had alleen wat lange benen) en o ja daar is een taboe op, nog steeds.

Ik voelde precies alles onder me gebeuren en die kracht van die kleine patser was om te zoenen, we smolten samen met z'n tweetjes, er was harmonie. En ik geniet er nog van als ik daar aan denk.

 

Door deze kleine patser te volgen en rekening te houden met zijn gestel, op tijd rust te geven, goede voeding bij te geven en lekkere vrijheid op de wei te gunnen zijn leven lang (kwam uit een manege) zag je naarmate hij groeide zijn spieren toenemen en hem altijd happy zijn en genieten. Hij was gewoon echt gelukkig. En omdat hij gelukkig was deed hij ook weleens dingen waardoor ik hem kon schieten, hij was mij vaak te slim af, nam me in de maling (altijd als ik haast had) en wist me soms zodanig te omzeilen dat ik alleen al om hem soms uit de wei te vangen nog twee mensen nodig had. Hij maakte overal een grapje van, was niet uit verzet maar meer een op ten duur ontstane slechte gewoonten uit een moment dat ik er zelf niet was in het eerste jaar. Dat had wat sporen nagelaten.

 

Hij spiegelde mijn diepste gevoelens voor het leven, mijn angsten, frustraties en onderdrukte mijn drang tot prestatie. Ik kreeg eigenlijk een groot ego van die kleine pony, maar aan de andere kant was ik zijn zorgzame moeder. Ik was er altijd voor hem en liet hem nooit in de steek, althans dat dacht ik. Achteraf vindt ik dat ik hem een lange periode waarin hij niets mocht doen hem flink in aandacht heb verwaarloost, ik heb daarvoor nog flink spijt gevoeld. De lange dagen die ik maakte plus de keuze er een tweede paard van iemand anders bij te doen die ik kon rijden, waren achteraf gezien niet de beste keuzes in mijn leven.

 

Hij leidde mij uiteindelijk dieper mijn gevoel in, toen hij ziek werd veranderde er veel. Ik leerde niet alleen veel over bepaalde ziektebeelden bij paarden terwijl ik alles las wat los en vast zat over medicaties en natuurlijke oplossingen, ook leerde ik naar hem luisteren en werd liever voor hem, waar eerder de prestatiedrang boventoon voerde. Terwijl ik mijn ' eigen pony droom' leefde, viel dat eigenlijk een beetje in duigen. Steen voor steen werden dingen die ik nog wou doen, afgebroken. Er bleef niets over van hem.

 

Luisteren naar je paard

Zoals in het begin verteld, zijn er veel mensen die paarden hebben voor hunzelf. Handelen vanuit eigen gewin en het paard moet het rondje maar weer lopen. Echt luisteren naar wat het dier wil, zie ik weinig.

 

Dat paarden niet kunnen praten, is tot daaraan toe. Telepathie wordt niet zo gauw aan gedacht, maar wie werkelijk met zijn paard verbonden is kent het wel. Je denkt aan iets en hij doet het al.

Dat is jou telepathische lijntje met je paard en daar kan je veel van leren. Als hij bijvoorbeeld altijd iets doet met jou op die manier en dan opeens niet meer, dan weet je dat er iets niet klopt. Of niet aan wat jij deed of je humeur (want dat is dan je eerste vraag) of er iets is mis met hem.

 

Meestal als ik bedacht wat ik vandaag met hem zou gaan doen, gebeurde er meestal wel iets waardoor ik van gedachten veranderde. Tijdens het poetsen kon het zijn dat ik hem slecht in zijn vel vond zitten, of ik voelde mezelf niet lekker bijvoorbeeld. Maar wat ook vaak gebeurde is juist als ik grootse ideeën had, hij het vertikte om met me uit de wei te komen.

Hij had mijn signaal allang al opgevangen en besloot mooi om zijn eigen plan te trekken, hij was meestal vast besloten. (net zo eigenwijs als ik) Als ik rustiger in mijn energie werd en tegen hem zei; nou oké dan doen we het wel rustiger aan, of we gaan wat anders doen. Dan keerde het tij meestal wel en kwam hij uiteindelijk toch.

Verzorgers die hij niet kende of vertrouwde, die liet hij sowieso lekker bewegen en bleef hij ver van weg. Hij voelde hun twijfels al over 'of ze hem wel zouden kunnen pakken'. Een betere spiegel kan je niet hebben.

 

In de tijd dat hij zieker werd (ziekte van Cushing) werd zijn temperament velen malen minder, hij begon die vrolijke noot eigenlijk te verliezen, zat slecht in zijn vacht, at slecht en was niet meer vooruit te branden. Toen er na bloedonderzoek Cushing uit kwam stortte mijn wereld een beetje in, ik wist al van het begin af aan dat als hij de 18 zou halen dat oud zou zijn. Deze diagnose werd op zijn negende levensjaar gesteld (waar normaal pas na 10 jaar) en hij had al dat jaar er voor te maken met een enorm vreemd krullende vacht, waarop je de leeftijd waarop is vastgesteld naar 8 kan leggen.

 

Kortom; ook mijn beleid van trainen moest veranderen. Ook was er dat jaar er voor spat in beide spronggewrichten geconstateerd waarop de conclusie was dat hij moest blijven bewegen om gewrichtssmeer aan te maken zodat hij soepel zou blijven. Hij had lichtelijk een ongelijke tred maar liep ondanks dat als een kievit.

De ziekte sloop er langzaam aan in en ik werd genoodzaakt hem dure pilletjes te geven elke dag waarvan het een enorm creatieve geest vroeg om dat bij hem binnen te krijgen. Want ook daarin was hij moeilijk. Hij was minder gaan eten, lustte niks meer en werd enorm futloos, met van tijd tot tijd betere pieken. En hij moest blijven bewegen voor die benen, het vroeg van mij dus ook veel creativiteit om het werk voor hem aangenaam en leuk te maken.

Ik moest wel een beetje in hem kruipen om te weten wat op dat moment goed voor hem was en wat ik beter niet kon doen.  Ik reed nog wel, maar daar zaten in slechte tijden soms maanden tussen tot hij weer betere conditie had en het weer aan kon. Grappig genoeg werd hij daar op een gegeven moment blij van. Zodra het zadel pakte gingen die oortjes naar voren, hij sprong als de beste en vaak zeer ruim over, zelfs met mij erop. Vaak stonden er wel cavaletties in de rijbaan, later kreeg ik zelfs mogelijkheid tot op de weide te rijden, dat dier vond het geweldig. Als ik het zadel pakte gingen die oortjes naar voren en hinnikte hij zachtjes. Zijn leven bestond voor een groot deel uit longeerwerk, vrij springen en wandelingen langs de weg. Soms lange teugelwerk en mende ook soms met hem aan de hand, helaas is het nooit tot een kar erachter spannen gekomen. Het zadel bleef de beste optie voor leuke afwisseling.

 

Ik reed niet eens meer voor mijn plezier, maar in de latere jaren meer omdat hij er zo'n lol in kreeg. In het begin probeerde ik van hem een beste dressuurpony te maken, iets wat niet lukte. De training en zijn zeer volgzame voor het vuur gaan wierpen later in zijn leven wel op een nuttige manier vruchten af. Hij was heel netjes nageeflijk, liep lekker over de rug en ik kon goed voelen wanneer genoeg ook echt genoeg was. En nog veel belangrijker, meneer konijn had gelukkig een noodrem. Iets wat onmisbaar is als je buiten bent en hij opeens besluit te gaan rennen als een idioot, iets wat nogal eens een keertje voorkwam.

In de beginjaren verloor ik zelf mijn plezier en heb hem zelfs twee jaar aan iemand in bruikleen gedaan omdat ik er gewoon depressief in was geworden. Ik zag door de bomen het bos niet meer en het werd een haat-liefde verhouding.

Door de mogelijkheid om hem te zien wanneer ik wilde, gewoon even poetsen, soms wandelen met hem en soms daar iets met hem te doen werd ik gedwongen het plezier terug te vinden met hem. Dat moment betekende een keerpunt in onze relatie, ik moest echt die prestaties die ik met hem wilde behalen loslaten. Dit is zeker een bewustwordingsproces wat een paard je zomaar kan aanbieden als je het even niet meer ziet zitten, verkopen wilde ik hem nooit. Mijn liefde was te groot voor hem ik kon hem niet laten gaan, ergens voelde ik het hogere doel hierin. (thema in mijn leven, loslaten wat je wil)

Vanaf dit moment ging ik voelen wat hij wou, niet wat ik wou. Mijn taak was er voor te zorgen dat hij gelukkig werd en ik miste hem toch wel heel erg in deze tijd dat hij niet meer zo dichtbij huis stond. Je weet pas wat je mist als het er niet is, dat is met paarden net zo.

Veel mensen verkopen op dit moment hun paard omdat er geen klik is. Die klik is er of niet en dat weet je meteen, maar blijf bewust voelen wat jij nodig hebt en wat een paard nodig heeft, dan kan je geen vergissing maken.

Luister naar je hart, voel het paard en raak het aan en kijk eens wat je waarneemt op het eerste gezicht. Het is jou taak en verantwoording om een paard gelukkig te maken en een aangenaam leven te geven, hij verdient het respect en de liefde want hij laat precies zien wat jij niet goed doet met hem. Als jij dat beschouwd als onbehoorlijk gedrag en niks helpt meer, kijk naar jezelf en kijk wat jij anders kan doen, hij is afhankelijk van jou. Als jij met een paard werkt, doe je het samen. Je paard moet dingen leren, maar als jij zelf niet bereid bent over jezelf te leren schiet je gewoonweg tekort. Een paard aanschaffen zijn niet alleen de kosten, de aandacht en de tijd die je erin stopt, het is ook ten diensten staan van wat een paard nodig heeft, ongeacht wat jij wilt.

En deze wordt nogal eens over het hoofd gezien, helaas. Omdat ook dit bewustwording is, wat nodig is als je met dieren omgaat. Sluit niet je ogen, wees bereid de waarheid onder ogen te zien voor je aan een paard begint.

 

Paardenkracht

Paarden zijn ontzettende vriendelijke dieren met geen enkele kwaad in de zin, als men dit ziet is dat aangeleerd gedrag maar geen onderdeel van het oorspronkelijke zuivere karakter. Ze zijn zuiver, slim en meelevend.

Ze zullen nooit een klein kind vertrappen, zomaar of een trap verkopen uit agressie, tenminste niet als de omstandigheden in hun leven ze zo gemaakt hebben. Als dit wel het geval is worden deze paarden vaak ingeslapen (lees geslacht), terwijl er jammer genoeg vaak trauma aan ten grondslag is waar men te laat is achter gekomen of gewoonweg niet verhelpen kan. Dat is verdrietig, niet nodig en onacceptabel.

 

Vaak gebeuren ongelukken puur per ongeluk, omdat het paard veel angst heeft en bijvoorbeeld in paniek is of omdat er een menselijk iemand iets doms heeft gedaan.

Ze zullen je er nooit zomaar af gooien, tenzij ze ook dat is aangeleerd of gewoonte is geworden. Wat men soms vergeet is dat het gewoontedieren zijn en kuddedieren, paniek ontstaat vaak alleen of door verlatingsangst. Ook kan er paniek ontstaan door een herinnering aan een eerdere ervaring.

Moon liep de eerste keer dat ik hem ging halen vloeiend de trailer in, maar onderweg naar hier ging de verlichting onderweg stuk in de cabine en het was s'avonds laat, pikdonker. Ik haalde hem volledig bezweet, trillend de trailer uit. Dat dier was gewoon in paniek geraakt en door de duur van de rit en het feit dat het donker was. De eerste paar keer in de trailer daarna, waar toch echt enkele jaren tussen zat dacht hij er toch echt even niet aan om die trailer in te gaan. Tevens werd het erger toen hij 2x achter elkaar naar een andere plek werd verhuist of naar de kliniek werd vervoerd (een plek die voor hem ook nog eens niet fijn was om te zijn) in dat ding, die herinnering die bleef toch.

 

Toen ik een paar keer had gereden met trailer naar een andere plek die wel leuk was, toen pas was het over. Dat was helaas ook pas aan het einde van zijn leven toen ik op een goed piek moment besloot om een droom met hem waar te maken, Een weekje Veluwse bossen in een paardenhotel. Dat was een avontuur en ervaring voor ons beiden.

De eerste drie dagen vergde echter het uiterste van mijn geduld en hij schrok bij elke kruising en dan moest ik hem weer aan de hand meenemen, hij durfde nooit ver van stal af te gaan en zag overal spoken. Ook niet vreemd als je nooit in het bos geweest bent natuurlijk, ik wist dat hem door pushen hem uiteindelijk over de streep zou trekken. Hij reageerde niet zo omdat hij dat deed om te pesten, maar hij was onderdanig, een volger en heel onzeker alleen (lees kuddedier). Het gevoel de leiding te hebben was niks voor hem en nu moest hij mij volledig vertrouwen. En wat we samen in die tien jaar tot dan toe hadden opgebouwd, werd in die week flink op de proef gesteld. Hoe vertrouw je je baasje op vreemd terrein waar geen andere paarden zijn? als er tegenliggers kwamen (hoogseizoen augusus, dus veel) wilde hij mee erachter aan (heel veilig, comfortzone) en zie dan maar eens met man en macht te overtuigen dat de andere kant op toch echt interessanter is.

Nadat mijn overwicht en vertrouwen getest was, begon halverwege de week ons avontuur pas echt.

 

Hij was het niet gewend om op ruw terrein met zoveel zand te lopen en al helemaal de duur niet, ondanks mijn kleine routes die ik steeds nam waren we al gauw 2 tot 3 uur per dag onderweg. Ook door de hitte besloten een keer in de avond te gaan, waarna we dus verdwaalde omdat ik plekken niet meer herkende en hij doodop was. Toen hij niet meer kon heb ik hem aan de hand 3 km terug langs de weg(zonder reflectie) in het donker terug gebracht. Het was best wel spannend, ook later nog eens verdwaald, toen ik eigenlijk verder wilde maar het zat was en niet meer zag hem de vrije teugel gegeven en hij bracht ons in volle galop terug naar de ingang van het park. Lange stukken galop op smalle paadjes, hij kreeg er geen genoeg van. Ik trouwens ook niet, helaas moesten we aan zijn gezondheid denken en vaak redelijk snel weer terug gaan....waar hij lekker de rest van de dag van veel aandacht en de zon kon genieten.

 

Observeer een paard, kijk wat hij nodig heeft, voel het aan. Dat is zo belangrijk.

Hun kracht en liefde voor ons is zeer groot en er wordt erg veel misbruik van deze goedheid gemaakt, die 600 kilo zou wat mij betreft vaker in verzet mogen komen. Maar dieren zijn niet als mensen, hun kracht ligt in de liefde die we voor ze hebben en wij mensen dienen dat te respecteren. Zie een paard rijden als een gift, niet als een gewoonten. Dat je op zijn rug mag zitten is een zegen, want het kan zomaar op een dag voorbij zijn.

 

Een jaar na ons avontuur hebben we het crossen voortgezet op de weide van de pensionstal waar ik stond. Een keertje per week gingen we naar het weiland als het droog genoeg was, andere momenten wandelden we kilometers rond en ik voelde ook me ook gerespecteerd op deze stal. Door eerdere genoemde ego rariteiten heb ik veel weerstand ondervonden en op veel stallen voelde ik mij niet welkom, juist omdat mensen zo op elkaar neer keken. Op de laatste stal waar ik stond werd ik normaal behandeld en mijn pony ook, ik voelde mij er thuis en vond het heerlijk om, als ik de tijd had er de hele dag bezig te zijn. Hij kon op de wei staan, maar ook op stal als dat op een bepaald moment beter was.

Ik heb mijn hele leven geweten dat ik hem op een dag hoefbevangen uit de wei zou halen, ik wist het en ook dat het voor zijn 18e jaar zou zijn. Hoe het vanaf dan zou lopen, was mij onbekend, ik wist wel dat alleen alle zeilen bij  te zetten hem zou kunnen helpen. En zelfs dan was de vraag er of hij eruit zou komen.

 

Augustus 2015 reed ik met hem op de Veluwe, juli 2016 was dat moment, een klein onoplettend minder strikt momentje van mij dan die hoefbevangenheid aangevangen(waar hij al een lange tijd met strikt alles doen, slechts tegenaan hikte). Toen ik hem aantrof zonk de moed in mijn schoenen, ik wist dat zijn laatste dagen aan waren gebroken en mijn hart brak. Ik wist dat dit het moment was wat voorspeld was, door mij. Een derde moment in mijn leven waarop een drastische levensbedreigende voorspelling waarheid werd binnen tien jaar tijd. Tegelijkertijd zo blij over mijn beslissing van het jaar daarvoor, begon ik zijn voeten te koelen en heb de dierenarts gebeld. Ik kreeg een pijnstiller en een advies om hem op zand te zetten, droog hooi te voeren en dat was het dan. Geen wei meer voor mijn levensgenieter.

 

Na vier weken stappen, koelen, poetsen en gerantsoeneerd dieet zag ik dat ondanks zeer kleine verbeteringen zijn levenslust uit hem stroomde. Het niet op de wei kunnen staan en gezien de ernst van de bevangenheid en verdere klachten, heb ik besloten dat het zo niet verder kon met hem.

Op een gegeven moment was er geen weg meer terug. Veel andere mensen was een andere mening aan gedaan, die hem vrolijk zagen worden als hij naar stal mocht (voor eten) of z'n soortgenootjes en vriendje op de wei zag. Maar vanwege zijn beperkte bewegingsmogelijkheid en het daardoor niet goed kunnen verbranden van alle lichaamsstoffen (die alles verergerde) kon ik hem ook toen het ietsje beter ging, die wei niet geven.

Een paard hoort op de weide, vrij en vrolijk en als een paard geen paard meer kan zijn, dan is hem liever een pijnvrij leven gegund. Stond hij eenmaal op zand op een beter moment, hij kon het niet meer opbrengen om te draven of te galopperen. Hij keek enorm wazig uit zijn ogen en zijn leven leek weg te zijn en wat ik ook deed, het werd er niet beter op.

 

Ik besloot te luisteren, nadat ik het universum om bevestiging had gevraagd en dat vlak na het besluit direct kreeg. Aarzelde ik niet meer om een afkeuring door te zetten.

Twee weken na afkeuring heb ik hem laten gaan, met heel veel pijn in mijn hart. Zijn laatste levensdag heb ik hem helemaal volgestopt met pijnstilling en wietolie, allemaal dingen die hij lekker vond en hij heeft nog even heerlijk 24 uur met zijn maatje op de weide gerend en gespeeld.

 

Ik heb geleerd van hem dat jou eigen wil absoluut geen wet is, mijn ego was gekrenkt door zijn ego en door zijn ogen bekeken was dat zijn goed recht. Hij gunde mij nu tijd voor mij, iets wat ik voor al die jaren in mijn leven nooit heb genomen. Ik stond altijd voor anderen klaar en heb mezelf daarin verloren. Zowel in paarden als de mannen waarmee ik toen der tijd leefde, de dag na het inslapen was het ook klaar met mijn toenmalige vriend. (iets wat tot eind vorig jaar ook nog 2 jaar doorgesudderd heeft door onafgeronde zaken). Ik gaf me helemaal en wist niet meer wie ik zelf was. Zo serieus en tot overdreven aan toe zorgzaam was ik geworden.

De tijd met mijn pony heeft mij zo gemaakt, juist de tijd dat hij ziek was ging ik juist over mijn grenzen heen omdat ik niets tekort wilde doen. Naast dat mijn ego was gekrenkt, was ook een deel van mijn dromen in duigen gevallen. Mijn ambitie werd gesmoord.

 

Een paard kies je niet uit, je kiest de lessen uit die het je leert. De manier waarop we oorspronkelijk leerde een paard, praktisch en technisch aan te pakken is totaal uit zijn verband, er is geen gevoel. Daarom trok de Klassieke rijkunst mij zo en de denkwijze daarin. Gustav Steinbrecht met het standaardwerk 'Das Gymnasium des pferdes'    mag een bijbel heten.

 

Mijn boodschap, ondanks dit lange verhaal is echter. Leer de kracht kennen van het paard, zijn liefde voor jou en wat hij jou kan vertellen. De reflectie die hij toont. Jij wil links maar hij naar rechts, je kunt ruzie met hem maken maar als je voelt dat het verzet is omdat er iets in het lichaam ergens subtiel niet klopt, kan je daarnaar handelen. Dan hoeft er niet eens iets te zijn wat je direct in grove lijnen aan hem kan zien, ook kan het puur iets psychisch zijn, wat ook kan ontstaan als je iets in het lichaam niet op tijd opmerkt wat pijn doet waardoor dat verzet en dat psychisch daarna afwijkende gedrag ontstaat. Alles heeft een oorzaak en wees bereid naar de bron daarvan te kijken voor je oordeelt (zo belangrijk).

Mensen die het niet met zijn inslapen eens waren, keken en voelde niet in zijn psyche, kende hem niet zoals ik hem kende en voelde. Ik kende elk naatje van de kous van die pony en zijn karakter, elk miniscuul detail deed er toe in dingen die in hem veranderde tot op een gegeven moment een eerder volledig kerngezonde pony (zijn eerste 8 jaar was er niets met hem, gezond als een vis) langzaam begon af te takelen en als een oude vent werd. Ook dit proces had maar acht jaar nodig.

 

Hij heeft mijn weg naar zelfliefde eigenlijk pas echt geopend, maakte deel uit van mijn tweelingzielproces en gaf mij het vertrouwen dat ik op mijn gevoel kon vertrouwen. En dat ondanks wat iedereen ook over mij dacht, mij toch sterk en volhardend maakte, hij gaf wel aan of iets kon of niet. Ik hoefde er alleen maar naar te luisteren...mijn hart te openen en samen met hem te smelten.

Ik heb hem gezegd; als je terug komt, dan moet je maar in het lichaam van een springpaard gaan zitten. En ik heb serieus gevraagd of hij nogmaals in mijn leven wederom als mijn paard mag terug keren. Ik kreeg in 2017 mijn eerste visioen over zijn nieuwe leven en in 2018 heb ik hem al in deze wereld mogen verwelkomen tot mijn grote verbazing. Er vond opnieuw zielherkenning plaats..

 

Misschien dat ik toch later over mag doen waar ik vind dat ik eerder tekortgeschoten ben....

Paarden luisteren ook naar ons, als wij naar hen luisteren.

Kwestie van werkelijke connectie met ze maken en kijken welke lessen ze jou te bieden hebben..

 

Paardenkracht is magie, geef jezelf toestemming om het te zien.

Ahe

 

Tot slot nog een mooie slide met unieke foto's van ons onderaan deze pagina.

Dankjewel lieve Moonlight voor de mooie tijd die we samen hebben gehad.

 

Dankjewel voor het krenken van mijn ego :)