Kwetsbaar

Dit ben ik, afgelopen tijd heb ik erg veel dingen mogen loslaten. Ik begin elke dag meer te beseffen wat ik hier op aarde kom doen. En telkens als ik vanuit iets handel wat ik zelf zou willen, krijg ik keihard een slag in mijn gezicht. Ik doe er allerminst toe, mijn ego-persoonlijkheid is niets meer dan een praktisch iets om op aarde te kunnen overleven. Ik heb veel dingen al kunnen veranderen in mijn leven maar ik besef nog steeds hoe nietig ik ben en hoe weinig besef ik heb van wat er allemaal mogelijk is.

Ik kreeg afgelopen maand te horen dat mijn andere paardenmaatje is ingeslapen vlak nadat ik mijn enkelbanden had gescheurd dit jaar. Ik had al ergens het gevoel dat het dit jaar over zou zijn, maar een half jaar na gebeurtenis erachter komen is hard, erg hard. Ik herinner me wel dat ik de laatste keer dat ik hem zag wel een soort van afscheid had genomen, daarbij heb ik hem ook gezegd; 'Als je voelt dat je niet meer kan, geef het dan aan en stop met vechten'. 

Ik denk dat hij geluisterd heeft. Ik beloofde dit paard gouden bergen maar kon ze helaas niet waarmaken tot mijn grote spijt. Ik had andere keuzes gemaakt.

 

Gisteren was ik weer in het ziekenhuis, dit keer voor mijn verstandskies. De drukte die ik erom had gemaakt was uiteindelijk erger dan de ondervinding. Ondanks de drugs die ik had gekregen heb ik alles zeer bewust mee beleefd, wat zeer zeker te maken heeft met mijn grote mate bewustzijn in meerdere dimensies. Maakt het er niet fijner op.

Ik voelde vanuit het niets weer ineens een enorme eenzaamheid en gemis, terwijl ik de afgelopen weken toch aardig sterk ben geweest en zeer veel vervulling en geluk ervaren heb. Ik wordt keihard op de feiten gedrukt dat er taken zijn en dingen die ik weet, maar nu niet kan afmaken. Ik zal me bij alles neer moeten leggen en kom steeds verder tot de conclusie dat de moeilijkste taak in mijn missie slechts van mij vraagt om nog dieper in overgave te gaan en dingen nog meer los te laten. Enerzijds voelt het alsof ik alles kwijt ben wat ik werkelijk liefheb, anderszijds weet ik in mijn hart dat er nog steeds geen man overboord is. Mijn geloof is sterk, al twijfel ik soms nog steeds aan mezelf. Heb ik wel juist gehandeld?  ik zal zelf ook mijn lessen onder ogen moeten komen, ik heb geen controle en mensen moeten zelf hun eigen verantwoordelijkheden op zich nemen. Ik kan mensen op dingen wijzen maar ze zijn zelf verantwoordelijk voor hun eigen levenslessen en die kunnen ze alleen maar ondervinden.

 

Ik ben deze maand enorm gespiegeld in enkele nieuwe clienten die mij heel goed lieten zien hoe ik eerst was. Ten eerste een enorm mooi inzicht in mijn eigen groei, maar anderszijds, hoe ga je ermee om als iemand met jou doet wat jij met andere hebt gedaan? je dient tenslotte beiden zijden te ervaren om er van te leren. 

Heel erg confronterend en ontzettend leerzaam. 

 

Ik ben tot ontdekking gekomen dat mijn werkwijze zal moeten veranderen, ik moet drastisch enkele dingen gaan veranderen wil ik beter worden in mijn werk. Ik huur nu mijn nieuwe praktijk, wat ook betekend snelle nieuwe ontwikkelingen doordat ik onder de vleugels van mijn leerschool zit. Anderszijds nog confronterender voor mij en des te duidelijker dat er dingen echt anders moeten. Ik ervaar de huidige energie als enerzijds enorm liefdevol en harmonieus, maar niet op de stukken waar ik zelf nog steeds mee worstel. Daar is de kracht dwingend en maakt mij soms somber of onzeker.

 

De kracht in deze tijd ligt in kwetsbaarheid, ik heb zelfs met de gedachten gezeten de blogs voortaan zakelijk te houden. Maar afstandelijkheid staat gewoon niet in mijn woordenboekje, mensen zelf inzichten geven ofwel eigen verantwoording is iets anders als zelf kwetsbaar zijn en vertellen wat je voelt. Ik begrijp inmiddels dat mijn kwetsbaarheid juist een voorbeeld is. Ik ben de laatste tijd door veel mensen aangemoedigd

om zo te blijven schrijven, het geeft mij kracht om door te gaan. Ook ik weet het soms even niet meer, ook ik ben soms aardig de weg kwijt. Ik krabbel er snel weer bovenop door de nieuwe inzichten die ik krijg en dan weer met de wereld deel en waar de wereld dan weer van leert. Maar de diepe dalen die ik op dit moment regelmatig ken berusten nog altijd in twijfel en dualiteit. Ik heb aan mijn spirits gevraagd om met een snellere kracht mijn ego los te mogen laten, ik wil namelijk mezelf niet meer voorop anderen stellen, alleen op momenten dat het echt nodig is en ik bijvoorbeeld zelf van iets moet herstellen. Ik kan nu bijvoorbeeld geen helingen geven doordat ik gedrogeerd ben onder de pijnstilling, daar neemt mijn kracht van af. Dus heb ik eventjes rust. Wat echter niet betekend dat ik geen leerstof tot me neem om mezelf te verbeteren, ik ben nog steeds met mijn missie bezig. Vragen om een snellere transformatie, vraagt om meer confrontatie en testen.

 

Er zijn momenteel diversen zielsverwanten op mijn pad die mij leiden naar vele nieuwe inzichten, niemand is meer of minder. De vriendschappen wisselen zich af en geven mij op het juiste moment net wat ik nodig heb. Daar ben ik dankbaar voor. Ik merk dat er steeds meer mensen zijn die mij steunen en willen dragen en daar ben ik dankbaar voor. Mensen die mij kunnen dragen in wat voor vormen ook zijn altijd welkom. Echter in opdringerige vorm ben ik er niet van gediend, echter deze spiegeling heb ik wel even nodig gehad om te zien waar ik vandaan kom. Het is niet leuk, maar ik ben er wel dankbaar voor. 

 

Telkens kom ik weer voor dezelfde keuze, eentje die mij al dit gehele jaar parten speelt. Maar ik blijf kiezen voor de moeilijke en zware weg. Niet omdat ik het wil, maar omdat ik voel dat het de juiste weg is. Ik word getest op moed, geduld en trouw en ik weiger het de rug toe te keren. Ik weet dat deze uitdaging een sluitstuk is, zo niet een nieuw begin. Ik weiger op te geven en deze taak verder zijn beloop te laten. De uitkomst kennen maakt het er voor mij niet makkelijker op, toch echter geef ik niet op. Als ik dit niet doe, dan doet niemand het en ik zou het enorm spijtig vinden als ik dit niet zou kunnen voltooien. Mijn levensopdrachten zijn helder, van waaruit al mijn inspiratie en teksten ontstaan is pure ware liefde, de spil van mijn leven. Zonder de liefde zou ik mezelf nooit zo over grenzen heen werken, het is de enige manier om mezelf te ontplooien en de uitdagingen zijn gigantisch. Opgeven ken ik niet en de keuze die ik steeds weer krijg hoe moeilijk ook en de weg kennende, zeg ik toch volop ja. 

Ik kies daarmee voor een zeer diepgaand proces met mezelf, die ik alleen maar via deze weg kan maken, uitdaging na uitdaging kom ik hiermee en mijn eigen krachten dieper onder ogen. Zo ook de dingen die ik minder goed gedaan hebben en die pijn doen, heel veel pijn doen. Ik weet dat dit de sleutel is tot mijn succes, mijn missie en geloof in mezelf. En ja al die twijfel, die hoort daarbij...het is de uitdaging om steeds dieper in mezelf te zakken en te blijven geloven, hoe hard de grond ook onder mijn voeten vandaan wordt geslagen. En gaandeweg leer ik wel, in kleine stapjes.

 

Soms krijg ik kleine cadeautjes, de laatste tijd krijg ik van mensen die bij mij in behandeling zijn lieve kleinigheidjes, ik waardeer dit enorm. Ook krijg ik cadeautjes in aanwezigheden van mensen waar ik van hou, dromen en astrale belevingen met soulmates. Deze vertellen duidelijk waar we met z'n allen staan, maar deels is alles voor mij ook slechts gissen. Ik kan veel verklaren aan mijn eigen dromen, maar ook ik ken blinde vlekken en zie soms de dingen zoals ik zou willen.

 

Innerlijke stilte neemt toe als een soort van vertrouwen. Angst is er soms dat ik dingen misschien verkeerd heb gezien ondanks dat het universum duidelijke seintjes geeft. Ik wordt soms onzeker van dingen die ik heb gezegd tegen mensen, was het wel zo? was het niet vanuit mijn wil? of waren mijn woorden wel puur?

Ik kan het verleden niet terug draaien maar ook niets anders dan het huidige heden aanvaarden zoals het is, gebroken harten vragen om heling en om verder te gaan. En het is goed, want eigenlijk ben ik altijd wel gelukkig ik zie het leven als een grote uitdaging. Een spel waarin opdrachten voltooid dienen te worden. Sommige moeten binnen een bepaald tijdsbestek en voor anderen heb ik meer tijd dan ik dacht en eigenlijk weet ik daarmee nog steeds niets.

De wereld mogen dienen is soms een groot mysterie en ik zal mijn lessen in loslaten en geduld nog serieuser moeten nemen en dat is het moeilijkste wat er is. Ik kan niets anders dan eerlijk, open en integer naar de mensen zijn. Mezelf zijn in al mijn kwetsbaarheid en emotie, want dat ben ik.

Ik heb veel verloren, maar nog veel meer gewonnen door er gewoon alleen maar te 'zijn' en mijn aanwezigheid te voelen, de mensen terug te brengen naar zichzelf en eenheid.

Maar nu zal ik eerst eens mezelf nog dieper mogen confronteren met wat ik eerder ontkende, er zal allicht nog een diepere beerput open gaan. Ik heb het nu zwaar, maar opgeven is geen optie en nooit geweest.

 

Ik kan dit zelf en ik zal tot het gaatje gaan. Ik zeg 'Rust zacht lief maatje' en ik ga weer door, de eenzaamheid en liefde die ik mis zijn slechts tijdelijke vlagen waarin ik merendeel van de tijd geluk en vervulling voel omdat ik gewoon eindelijk begrijp wat ik hier allemaal kom doen.

En het eerste wat ik zal 'afmaken' is het loslaten, het weten dat er altijd liefde voor mij beschikbaar is uit de meest onverwachte hoeken. Ik ben niet alleen, dus eenzaamheid is ook een ilussie. Ik zorg voor mensen als zij mij toestaan en ik haal al mijn vervulling daar weer uit en dat is het enige wat ik heb te bieden, mezelf. Mezelf als spiritueel wezen in een voor mij nog totaal onbekende nieuwe wereld, het spel der karma en dharma, loslaten en vergeven. Helen en verwerken, inzien en begrijpen, allemaal facetten die ertoe doen.

Ik ben hier voor mezelf, om goed te maken wat ik ooit heb verpest, ik ben hier om te dienen en mensen te geven wat ze zelf zijn kwijtgeraakt. Maar ook ik dien nog een deel van mezelf te vinden... pas als dat compleet is kan ik volledig met beide benen in mijn missie staan. Ook ik mis nog dingen die bij mij horen om verder te kunnen gaan, niemand is perfect. Alleen wie je bent in je hart, dat is perfectie.

 

Loslaten en hechting aan dingen als een uitkomst, dingen als weten wat voorbestemd is. Het is allemaal relatief en de hoogste tijd voor mij om ook dat te laten gaan.

Er rest mij niets anders dan mezelf verder compleet te maken en andere mensen helpen de binding met zichzelf en het universum terug te vinden, ongeacht hoever ze er ook van weg zijn gedreven. Ik zal ze ontwaken en transformeren.

Niets is zo zeker als de eigen verantwoording voor verandering, door eigen keuzes.

 

Aho

 

Hawacipi Wakyaja