Nieuw begin

Gekust door de liefde, mijn eigen duisternis omarmd. Mijn pijnen erkend en toch...wat mist er nog?

Er mist niets in een wereld waar men volmaakt is, maar volmaakt is niemand. Perfect is de ziel met zichzelf. 

 

'Als in een relatie het karma is uitgewerkt is alles wat slechts overblijft liefde'.

Een quote uit; Eten, Bidden, Beminnen. 

Een boek waar ik in mijn vakantie tegen aan liep en gewoonweg moest lezen. Het is waar.

Wanneer je alles hebt losgelaten,(karma en deze lessen) zelfs de persoon waar je het allermeest van houdt

(karma daarmee) op de hele wereld, blijft er slechts leegte over in je hart. In deze leegte vult God jouw met liefde.

 

Op moment dat ik deze woorden las, wist ik dat ik er middenin zat. De inzichten stroomde binnen, ik heb dit niet bedacht. Tranen in mijn ogen, ik realiseerde me sterker dan ooit tevoren op welk punt mijn proces beland was.

De ochtend na die woorden, voelde ik een uitzonderlijk leeg hart. Ik legde contact met mijn zielemaatje, ik zei hem dat alles oke was, wat hij ook doet. Maar dat ik van niemand meer houdt als hem, op deze aardbodem en dat ook nooit zal kunnen. Ik heb dit nooit eerder zo gemeend als op dat moment. Ik deed de pijnlijke constatering dat mijn eerder gesproken woorden vanuit nog steeds mijn ego waren. Ook zag ik in dat ik het puur zei omdat ik hem gewoon wilde helpen en zijn proces wilde versnellen en om er 'maar gewoon vanaf te zijn'. De pijn frustreerde me, ik wilde hem helen en daarna verder met mijn leven. Zei ik boos vanuit frustratie.

 

Voor het eerst ervaarde ik pure zachte liefde. De boom waarmee ik verbinding had gelegd, die mij hielp met de aarde te verbinden had mij eerder die week omarmd in pure zachte liefde. Op moment dat ik mij realiseerde dat die liefde gelijke was aan die liefde van mijn zielemaatje viel alles op de plek. Er is slechts een enkele weg mogelijk om die liefde nieuw leven in te blazen.  Mezelf weg zetten, alleen nog maar verbinden van ziel tot ziel.

Dus keerde ik elke dag terug, naar de ziel van de boom om het weer te voelen.

 

Liefde is iets wat mensen niet kennen, ze kennen de energie niet. Echte liefde is zo zacht en puur dat als je het niet gewend bent te voelen je niet eens in staat bent om het waar te nemen. Als je een boom knuffelt maak je direct contact met die puurheid. Een energie die overal in de lucht hangt maar slechts zelden wordt waargenomen. In deze energie zit onze eigen goddelijkheid, de weg naar eenheid en nog meer liefde. In verbinding met de aarde en onze eigen spirits, vinden we die energie. De Bron, ons Ware Zelf en dat Licht.

 

Sinds die dagen voel ik me gelukkig, voor het eerst echt serieus gemeend gelukkig. Steeds meer liefde vult mijn hart en elke dag sta ik weer wat blijer en vrijer op. Steeds meer innerlijke rust neemt plaats waar frustratie lag. Ik herken elke trigger nog sneller, soms al voor het daadwerkelijk gebeurd.

 

Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Ik accepteer nu ergens wel dat ik gewoon eenzaam en alleen ben, de mensen die mij wel zien staan heb ik meer lief dan ooit tevoren. Eindelijk zie ik de dingen "denk ik"  in het juiste perspectief. Ik vlucht niet meer van mezelf weg, ook niet van de pijn, ook niet van eventueel gedeelde pijn met het zielemaatje wat ergens nog opgelost mag worden. 

De karma is uitgewerkt, het oude patroontje is teniet gedaan. Tenminste, zolang ik er niet weer in verval en ik waak daarvoor, wat feitelijk misschien niet eens nodig is maar de ervaring zal moeten leren. De vervulling die ik nu voel maakt me onafhankelijk, krachtig, vrij en ik heb zoveel liefde te geven, steeds meer levensenergie dat ik er zelf van overstroom. En iets anders dan dat heb ik ook niet meer te bieden, aan niemand...

Het is nu puur "ik"  en mijn dienstbaarheid aan de liefde, dat is wat ik iedereen geef die mij passeert, of blijft ,natuurlijk.

 

Elke healing die ik mag geven is een verademing, een nieuwe ervaring en ik besef meer dan ooit dat ik leef om te healen. Mijn healers leven heeft een nieuwe laag gekregen.

Natuurlijk blijf ik uitdrijvingen een vervelend klusje vinden, maar naarmate ik lichter wordt merk ik hoeveel makkelijker het wordt om het te doen en mijn vervulling is de blijdschap van de mensen na de behandeling.

Dat ik daarna "voldaan" moe ben is prima.  

 

Eerder voelde mijn werk vaak als een last. De healingen in de diepte dat ik ze meestal geef zijn best wel intens. Niet alleen voor de client maar ook voor mij. 

Maar op dit moment realiseer ik mij hoeveel gelukkiger ik wordt van mensen te helpen, elke healing brengt me nog dichter tot de liefde die ik nu al voel en het is inmens diep!

Ik voel zoveel gelukzaligheid, ik voel het leven.... en toch mis ik iets.

 

Het is zeker geen gemis vanuit het "nodig hebben"  of afhankelijk zijn. Het is wel deels de menselijke behoefte aan een maatje. Ook al koester ik de man van mijn leven zeer diep en gemeend in mijn hart, ik mis hem wel.

Ik deel iets met hem wat ik met geen woord kan omschrijven, iets wat mij zeer diep ontroerd, zeer diep. 

Eindelijk kan ik bij deze kern komen, eindelijk nadat ik alle rotzooi op heb geruimd. Dit is nieuw voor mij en ook best wel een beetje eng en toch ben ik niet bang meer. 

Het is meer dat ik het eng vindt omdat ik niet weet wat het allemaal precies doet, ik mis de feedback op dit moment. 

 

Het feit al dat ik vol bleef houden, ook op de momenten dat de liefde voor mij niet eens voelbaar meer was, is niet alleen omdat ik 'wist'  dat ik vol moest houden. Het was meer...

En omdat het meer was, kon ik nu eindelijk die diepte bereiken. Die diepte die ons gezamenlijk licht, van ziel tot ziel belichaamd en het kost mij nog een beetje oefening om erin te verblijven. Maar ik heb zoveel overvloed op dit moment in mijn leven aan alles wat ik maar nodig heb (en zelfs niet perse nodig heb) dat ik de overvloed in liefde maar wat graag weer wil delen met iemand.

 

Ik voel voor het eerst weer echt de behoefte om als het nodig is mijn huis te delen met iemand. En dan niet alleen maar om iemand te "redden". Nee, omdat ik het daadwerkelijk voel ook zelf te willen. En dat is een enorme stap. 

Ik heb het idee dat ik eerder wel zei wat ik wilde, maar het niet zodanig meende als nu...

Het is net of ik totaal iemand anders ben geworden, maar dat is niet waar. Ik ben eindelijk echt mezelf in pure volwaardigheid van dat woord.

 

 

Ik merk wel dat ik veel getest wordt, dat zal altijd zo zijn omdat ik tenslotte wel een beetje scherp mag blijven. Ik ontken geen gevoelens meer, maar ben ook niet heel zeker van wat dan wel. Soms is mijn innerlijke struggle, toch nog een stukje ego wat met mij aan de haal gaat. Dan kan je denken aan dingen als; ' denken dat je inzichtenreeks compleet is' , 'ontkennen van het ongeziene' , ' denken dat iets goed is of niet gemerkt wordt terwijl dat wel zo blijkt te zijn' .

Eigenlijk op het eerste gezicht "kleine dingen"

Echter deze week ben ik te weten gekomen, geheel onschuldig per ongeluk wat mijn energie doet als ik er niet op bedacht ben dat iemand het opmerkt. Ik hoef maar een kleine denkfout te maken en wordt gelijk geconfronteerd met mijn eigen energie, met wat ik doe alleen al met mijn gedachten. Dat is de menselijke scheppingskracht in de oneindige mogelijkheden van de nieuwe tijd. Dat is natuurlijk mooi, maar ik had er nooit zo bij stilgestaan hoe krachtig ik doorwerkte door alleen maar die gedachten. Of 'even ergens een lichtje neerzetten'. De gevolgen waren even groter dan ik had overzien.

Voor mij een les dat nooit zomaar weer te doen, maar ook een eye-opener om nog zorgvuldiger met mijn gaven om te gaan. En zeker ook in wat ik zeg en denk en 'even in energie doe'. 

De wereld veranderd voor ik er erg in heb, vlak voor mijn voeten. Ik heb er geen controle meer over en dat is prima zo. Ik heb er alleen nooit bij stilgestaan hoe krachtig ik zelf ben en mijn wereld om mij heen begint nu bewijzen terug te brengen van dat alles. En dat beangstigd mij dan weer ergens; Wat nou als ik dit of dat niet goed heb gedaan?  Twijfel is mijn nieuwe fase in al deze testen. Mijn fysieke bewijzen krijg ik wel, soms helaas of onverwacht.

Fouten herstellen van je eerdere  karma is al een dingentje, fouten maken en dan weer herstellen ook. En alles loopt door elkaar, soms weet ik niet meer wat ik gisteren heb gedaan en wat morgen komt, dat zie ik dan wel weer. Alles gaat als een stroom door me heen, ik hou alleen nog vast wat ik zelf nodig heb en de rest gaat de prullenbak in. Mijn hoofd is wel leeg, soms tot leeghoofdig aan toe. Maar ik begrijp nu dat dat nou eenmaal een gevolg is van alles loslaten en volledig in je ziel gaan leven. Zonder agenda zou mijn hoofd letterlijk in bed blijven liggen.

 

Ik dwaal af, in vol genot trouwens. Ludivico Einaudi ontroert en ontvoert mij, diep in mezelf. Ik schrijf in trance verder. Muziek die vanaf mijn tweelingzielproces al veel impact heeft gehad trouwens. Mijn creativiteit heeft gevoed, tot op de dag van vandaag.

Het kind in mij wat naar Trancemuziek luisterde is weer wakker geworden en heeft Dj Tiesto uit de kast getrokken deze maand en die kon het nog waarderen ook. Ondanks de drang naar verstilde muziek, mantra's, Native american en liefdesliedjes. Wie ben ik dan nu?

 

Het klinkt misschien allemaal chaotisch, maar er gebeurd nu zoveel in mijn leven. Alles loopt zo voorspoedig dat ik iedere dag meer geluk en vervulling in mijn hart voel. Ik laat nog wel tranen vloeien, een diepere hartpijn waarachter nog meer vervulling op mij wacht huil ik in stukjes uit.

Ik wil deze liefde voor geen goud missen, mijn ziel is vervult met het goddelijke licht en de zachtheid die ik om mij heen voel wordt elke dag een beetje groter. Na elke healing voel ik meer vrede en rust in mij, een liefde en rust die ik aan elke volger mee wil geven.

De innerlijke rust en verstilling wordt meer dagelijkse realiteit, mijn hart is voor ieder die mijn pad kruist. Kort of lang, het maakt niet uit.

 

Het maakt mij niet meer uit hoe deze winter eruit ziet, wat ik met de kerst ga doen en waar ik ben met de jaarwisseling. Alles veranderd voor mijn ogen. Ik denk elke seconde dat ik leef in liefde aan mijn maatje terug, in vergeving en hartstocht wens ik hem naast me, hij is de meest spirituele krachtigste man die ik ken, die mij begrijpt, ook al ziet hij dat zelf misschien niet zo. Ik zal niet voor hem spreken, hij mag zijn eigen woorden spreken. Ik spreek puur vanuit mezelf als ik zeg dat ik intens diep van houdt en ik weet dat hij een belangrijk plekje in mijn hart en proces heeft aangeraakt, eigenlijk wel de allerbelangrijkste. Hij gaf mij mezelf terug, mijn geluk terug, door ondanks de pijn die hij mij gaf ik hem dankbaar ben. Elke seconde denk ik aan hem, puur in liefde, niet uit behoefte. Puur vanuit wie ik ben, nu. Hij verdient deze gelukzaligheid in zijn leven terug en ik hoop alleen maar dat hij zichzelf die kans wil geven om dat te ervaren. 

En ik hoop dat ik een gelegenheid mag hebben, om al mijn gemaakte fouten bij hem in te lossen en te herstellen, vanuit de liefde die ik nu mag ervaren zou dat voor mij het grootste cadeautje zijn wat er nu mogelijk is.

 

Dit is een nieuw begin en nieuwe herstart van mijn leven. Woorden die ik niet fysiek uit kan spreken zal ik innerlijk spreken. Ik laat me leiden per dag, elke dag zit vol verrassingen en kleine cadeautjes.

De zon deed me vanochtend goed na alle regen dit weekend. Pijn maakt plaats voor geluk, elke dag wat meer.

De zachtheid waar ik eerder zo bang voor was, doet zoetjes aan meer en meer intreden en ik voel me steeds vrouwelijker. Krijg meer behoefte aan fysieke dingen en ben steeds meer bezig met ook lichamelijk helemaal "heel'  te worden met aangepaste voeding en sport. Ik krijg steeds meer energie en wordt elke dag levendiger.

 

Ik ben gelukkug zo, het is goed. Ik accepteer alles zoals het komt, met en zonder maatje. Ik heb hem niet nodig meer voor mijn geluk, ik doe het allemaal zelf. Wat ook al een cadeautje is natuurlijk.

Eigenlijk kan het niet meer stuk, ondanks stukken pijn die ik af en toe nog flink diep doorleef. Maar dat is gewoon een stukje ego wat zich verwaarloosd voelt. Het is allemaal goed, allemaal losgelaten.

Een nieuw hoofdstuk begint voor mij nu. Ja, ik vind het best spannend en een beetje eng omdat ik niet weet wat me precies gaat overkomen en altijd die bevestiging maar zocht.

En een maatje is fijn naast je, ik mis het fysieke liefde delen nu wel meer dan ik ooit heb gedaan. Maar nu ik weet dat er slechts een enkel dekseltje op dit potje past, is mijn zoektocht gestaakt. Dan maar alleen, er valt niets meer te zoeken.

 

Mijn wereld is bijna compleet, bijna. Maar voor nu voldoende compleet om mezelf toch compleet te voelen. Elke dag is een geschenk en genot in elke verbinding die ik maak.

De wereld der eenheid is zo slecht nog niet, het is wel wennen en erg confronterend. Er rest mij niets anders dan alles nog dieper onder ogen komen, wat de gevolgen ook zijn. Mezelf volledig opzij zetten, dienstbaar zijn voor de mensheid. Meer heb ik niet te geven.

Ik ben integer en eerlijk, er rest mij niets, alleen mezelf. 

En wie is 'ik'?  Een ziel, een Sjamaan, een healer. En dat is ze voor iedereen, altijd. Nooit vrij van haar taken, wel kent haar leven wat rust momenten waarin ze tot haarzelf mag komen en haarzelf nooit zal vergeten. 

Zij kent en erkent haar grenzen, waar ze tegelijkertijd het hele universum leert kennen.

Zij is tevreden en accepteert waar ze nu is, ook al doet het pijn.

 

Liefde en dienstbaarheid is al wat rest.

Dit is het dan, mijn nieuwe begin...

 

(afbeelding) Hangend aan een gouden kruis in overgave, in verbinding met alles en iedereen wat leeft en kan liefhebben (5d - eenheid- zachtheid) 

 

Aho

 

Hawacipi Wakyaja 

(Dansend in de Nacht)