"Zonder ego"

Dit keer geen leuk verhaaltje, dit keer gewoon 'Ik' en dat eigenlijk ook niet. Ik heb vorige week een blog geplaatst over het schulden inlossen naar mensen en wat ik inzag waar ik fout zat. Ik heb dit verwijderd want; Dat was slechts het begin.

Ik heb vorige week een karma zielsreis gekregen waarin ik inderdaad heb ingezien, ik krijg deze helingen regelmatig tijdens mijn lessen. De hele les stond vorige week in het teken van het punt waar ik nu in mijn leven sta en tevens over hoe ik dat naar anderen ga uitdragen, plus waar ik nog verbeteren kan.

 

Ik heb er sindsdien voor gekozen, naast het verontschuldigen, het inzien waar ik mensen pijn heb gedaan, om versneld door te willen stromen in het loslaten van mijn eigen ego. Dat wat er nog van over was, hoe verfijnd en vernuftig het mij weer van de liefde vandaan hield. 

Dit keer spreekt er geen grootse healer, maar een kleine en liefdevolle vrouw die zich open en kwetsbaar opstelt en nergens meer doekjes om zal winden. 

 

Ik heb de afgelopen week mede met hulp van dagelijkse meditaties die assisteren in het neutraliseren en keren van energie en met het lopen van het medicijnwiel voor innerlijke balans maar ook het door laten stromen van energie de intentie heel helder gezet in zowel het loslaten van het ego als in het vernieuwen en egaliseren van mijn liefde, zo ook die tegenover mijn soulmate.

Mijn dag vandaag liep ook niet bepaald zoals gepland, nadat ik vanmiddag na een wandeling had besloten het medicijnwiel te pakken met een methoden en intentie om dit stukje wat ik in mezelf zag te helen en richting hem ook. Ik typ hier met een brok in mijn keel en een gloed vanuit mijn hart deze tekst. Wat ik niet kan overdragen via de persoonlijke weg zal ik hier vast voor een deel uit de doeken doen. 

De pijn in mijn hart is groot op dit moment, de liefde die ik niet heb gegeven omdat ik gewoonweg niet beter wist dan wat ik deed doet mij pijn. Dat ik de man van mijn dromen zo de bons heb gegeven, hij het grootste slachtoffer is van mijn gedrag. Het doet pijn, want ik weet nu hoeveel pijn het hem persoonlijk heeft gedaan. Ik dacht vorige week dat ik het wist, maar nee... Ik denk zo vaak dat ik het weet, maar ik weet eigenlijk helemaal niets. 

 

Ik heb net staan huilen als een klein kind, de tranen die kwamen vanuit zo diep. Ik besef misschien nu pas wie hij zuiver binnenin is, heb ik dit vaker gezegd?  Ik kan begrijpen dat ik inmiddels niet meer geloofwaardig over kom, maar ook waarom hij weg is gegaan. Ik geef hem groot gelijk, als iemand zo betweterig tegen mij had gedaan, plus ook nog eens die dwang die erin lag, plus...nouja die energie alleen al. Ik vindt niet gek dat alles is geploft, ik ben zelf mede schuldig. Naast het feit ik gewoon doodsangsten had om hem kwijt te raken hoor, ondanks dat is het niet goed te praten. Ik begrijp heel goed dat hij weg blijft.

Ik ben dan wel innerlijk de connectie aan het herstellen tussen ons, ik weet zeker dat hij dat op dit moment wel opmerkt. Dat de connectie helende is en ik iets helder had gezien op het wiel waar ik later een fysieke bevestiging van kreeg door een foto (niet de eerste keer) weet ik dat alles helende is. Ook bij hem pijn doet. Ik wil dat hij weet dat ik hem alleen maar wil steunen in zijn proces, maar ook dat ik inzie dat het fout was omdat ik niet inzag waar ik mee bezig was. Ik heb zijn heldervoelende vermogen enorm onderschat, hem behandeld als voetveeg. Mijn draaideur gedrag praat niets goed, dat weet ik. Ik wil alleen maar dat hij weet dat ik hem nog steeds steun en van niemand meer op deze wereld houdt. De diepte van deze liefde is onbeschrijfelijk, zo ook de pijn van de ongeheelde en onuitgesproken vergiffenis.

De grootste reden voor ons patroon van herhaling is mijn ego tegen hetzijne, dit soort relaties functioneren nou eenmaal van ziel tot ziel, zuiver en oprecht. Al het andere daarom heen, alle maskeringen van het dagelijkse leven werken een relatie als dit alleen maar tegen. Dan kun je tegen elkaar gaan knokken, maar je beter terug trekken en zelf nog even door de pijn heen gaan. Tot beide bereid zijn om van ziel tot ziel te communiceren, anders blijven de botsingen en patronen alleen maar standhouden.

Een soulmate als dit, is als goud. Alleen ik zag het nog niet blinken door mede mijn eigen stoflaag, of moet ik zeggen beton wat ik er zelf op gooide?

Eigenlijk deden we het richting elkaar.... de glans van ons ware zijn totaal blokkeren met verwijten, ego tegen ego...boem weer een bom ontploft. 

Ik begrijp heel goed wat hier gebeurd is, mede daarom heb ik er voor gekozen mezelf geheel opzij te zetten. Versneld ja, hoe eerder ik die blokkade van mijn ego kwijt ben, hoe eerder ik weer tot zijn ziel kan communiceren. Echt oprecht eerlijk vanuit mijn hart, zonder hem te kwetsen of op de kast te jagen. En zijn vertrouwen was al niet zo geweldig, net als dat van mij. Ik weet dat we allebei veel pijn en teleurstellingen kennen in ons leven. En ik ben moe, ik ben heel erg moe van dit allemaal. Ik ben zo moe dat ik gewoon vrede wil sluiten, een einde aan dit proces samen wil, los van elkaar, waarin we beiden vrij zijn. Zonder nog te denken aan 'wat er nog nodig is' voor we los van elkaar kunnen. Ik weet wat er dient te gebeuren, maar zo lang dat niet gebeurd ben ik ook gebonden aan deze binding. Het is mijn les en lot, maar ik geef me wel weer over. Wat kan ik anders?   Alles staat en valt met zijn keuzes, ik ben alleen maar de heler. Ik heb niets te vertellen, ik heb geen controle, ik ben niets. Ik ben alleen maar een schakel tussen hemel en aarde die de energie kanaliseert. De spirits houden van mij, geven mij die liefde en draagkracht. Het enige wat uit mij vloeit zijn deze woorden, nederig en klein....meer wil ik ook niet. Laat de woorden maar uit mij vloeien, dan vindt ik de flow van de liefde weer.

 

Het ego achter laten in alles wat je niet bent, het doet pijn. Wij mensen, een stofje..ons lot verkozen voor we hier kwamen en dan nog eisen stellen en ontevreden zijn omdat je de man van je dromen niet kan krijgen?  Er zijn mensen die honger lijden en geen huis meer hebben, de aarde is aan het kapot gaan en wij maken ons druk om de liefde?

Het klinkt zo basaal...

 

Liefde is echter wel de enige draagkracht. Liefde is het enige wat deze aarde zal helen, in alle facetten. Liefde van soulmates en tweelingzielen is de drijfveer voor de veranderingen die dienen te gebeuren. Alleen ultieme ware liefde zal deze krachten in zich hebben, alleen dat heeft deze krachten om de wereld te veranderen.

 

Ik heb gezworen om hem niet te verraden, ik wil geen andere man ondanks dat ik hem eigenlijk nog maar amper ken. En toch, ik ben bij hem thuisgekomen. Door hem wil ik mijn ego loslaten en dit verdriet door, door hem wil ik vrij leven en liefhebben, alles liefhebben wat leeft. Door hem ben ik meer gaan waarderen wie ik ben, omdat ik weet wie hij zag. Alleen 'Ik'  ben echter niets mijn schat.....

En toch heb jij mij deze lessen laten inzien, jij bent het waard om gevrijwaard te worden van je duistere schaduwen. Je hebt mij die van mij in laten zien.

Ik kan alleen maar licht en zuiver zijn zonder 'mezelf' overal tussen te zetten, zonder eigen wil. Zelfs zonder jou te willen. Ik heb je geketend terwijl je vrij veel mooier bent. Het is mijn wens jou te bevrijden in wat jou nu gevangen houdt, zodat ik zelf ook vrij kan zijn.  Maar nog meer omdat ik nooit meer om iemand heb gegeven.... ziel tot ziel, gewoon "zijn" met hem. Dat is mijn droom, mijn enige droom. 

Maar zelfs dat zet ik opzij, omdat ik weet wat ik je heb aangedaan, ik hoop nu alleen maar op vergeving. dat voldoet.

 

Ik begrijp nu ook wel dat hoe ik met jou ben omgegaan geen schoonheidsprijs verdient, mijn ego...ja mijn ego. Tegen die van jou....

Jou innerlijke kracht echter doet mij in jou geloven, niemand is ooit sterker geweest bij mij in de buurt en niemand zal ooit sterker zijn als jij, vanuit jou zuivere hart kan jij de wereld voor mij dragen mocht het ooit nodig zijn. Mocht je ooit de vrouw van je leven terug willen.

En toch, ik begrijp het ook als je mij niet terug wilt. Ik heb het verpest. Ik begrijp het zelfs als je me niet wilt vergeven...

 

Ik heb zoveel ingezien deze middag. Ik schrijf nog met deze pijn, de diepere heling van het loslaten van het ego..

Ik ben alleen, mijn pad is alleen. Ondanks de vele spirits om mij heen voel ik mij vaak alleen. Ik ben er aan gewend geraakt, ik ben er niet heel gelukkig mee eigenlijk. Maar dat is gewoon ook doordat ik weet dat er een man voor mij is uitverkoren, dat zal altijd op de achtergrond een rol spelen. Zo leuk vindt ik het niet om alles te weten, echt heel eerlijk had ik het liever niet geweten. Ik wil geen verwachtingen kweken en daarmee mijn lot nog moeilijker maken dan het al is voor mij.

Ik help veel tweelingzielen en andere spirituele mensen, maar zelf ben ik eigenlijk heel eenzaam. Mijn dagelijks veranderende zienswijze en uberhaupt denkwijze wordt maar door een kleine groep gewaardeerd, maar nog minder door mannen in het algemeen.

Mijn pad is eenzaam, zelfs in partnerschap zal dat zo zijn. Ik ben nu eenmaal niet doorsnee en zeker geen gewone healer.... En toch daar heb je hem weer, mijn ego...toch is het waar.

De waarheid is niet altijd leuk om te horen, de waarheid kan enorm veel pijn doen en mensen kwetsen. Maar ik kan niet anders dan de waarheid spreken en eerlijk zijn, ik heb namelijk een bloedeed gezworen toen ik Sjamaan werd.

Wie mij niet gelooft, mag dus ook aan zichzelf gaan twijfelen...

 

Mijn waarheid is deze pijn, maar ook dat ik het er voor over heb. Zodat ik weer liefde in mijn leven kan toelaten, zo lang mijn ego blijft botsen met andere ego's zal ik de plank misslaan. 

 

Ik geef het op....dan maar verdrinken in mijn eigen tranen. Eenzaam....Ik begrijp zijn keuzes wel, ik had hetzelfde gedaan.

Toch zal ik niet met een ander gaan, ik kan het niet...echt niet. Nog liever een non worden.

Ik mis hem...mijn hart mist hem. De diepte is te diep om te negeren, had ik maar....

Maar nee....te laat.

Vergeving, ik vergeef hem. Ik vraag niets terug... ik verdien het niet...

Mijn enige redding is als hij dit anders ziet.. of alleen maar wil vergeven...

Het spijt mij...

 

When I look in the mirror, I see the carves in my face and soul, when I look at me and my soul. You turned my on, have learned to be patient with myself and others. You have my soul, I feel our binding everyday. I feel pain, I thought it must be you, but I was wrong. It was all of me, the pain I had shoot out to you. Words can be undone, past can not made when it is broken. The now can just prepare and heal, the future can just made by love.

 

Moge liefde en licht ons leiden.

Naar huis,,