Op de golven van de zee

Het is bijna volle maan, een tijd van vervulling, bezinking en realisatie. Het was misschien donker, de blik gericht op de verkeerde kant. Verwijzingen naar het licht, zeer subtiel toch aanwezig. Mijn hart begeeft zich op een keerpunt een weg naar diepere realisatie en transformatie, nog verfijnder zicht op de werkelijkheid en nog helderder dan voorzien.

 

Door enige ruwheid ontdekte ik dat er nog steeds iets in mij niet klopte, hij die kon zien heeft mij laten zien dat ik nog steeds iets dien op te lossen. Morgen zal ik er dan van verlost worden, ik weet; het is de bodem. De diepste diepte waarin wij elkaar ook hebben pijn gedaan.

Pijn heeft veel gedaan, de ruwe zee schampte mijn huid met zijn harde golven, mijn benen verbrand en schurende in het zand en zout deden pijn. De ruwe golven waar ik tegen stand probeerde te houden brachten mij slechts weerstand, het heeft geen zin om te vechten met een ruwe golf en te verwachten dat je in evenwicht blijft staan.

Ik besloot in plaats van mijn rug te keren met mijn gezicht naar de golven toe te bewegen, ze zien aan komen, de confrontatie van de kracht aan te gaan en ik ontdekte al snel dat als ik me dan over de golf heen liet varen ik verder vooruit kwam. En hoe verder ik vooruit kwam, hoe zachter de golven werden. Van ruwe kracht kwam ik in een zacht wolkenbedje terecht. Het water was daar kalmer en warmer.

Ik stond de golven toe om over mij heen te spoelen en begon een reinigingsritueel voor mezelf in het zoute zeewater golf over golf ging over mijn hoofd heen en ik voelde mij golf na golf vrijer worden. 

 

Elke beweging stelde mij in staat helderder te zien, de golven die ik tot nu toe volgde waren de ruwe golven die mij omver bliezen. Ik ben daarover veel te weten gekomen en heb me laten leiden op een duister pad. Niet geheel nutteloos want daardoor werd mij de kern van het probleem volledig duidelijk waarvan ik hoop het deze week helemaal energetisch op te lossen zodat het nimmer meer opnieuw de kop op zal steken. Het stelt mij in staat de kracht te leren kennen van de donkere ruwe golf waar de meeste mensen op deze aardbodem nog dagelijks in verkeren. Vechtende tegen de bierkaai. Ik lijk steeds meer tools in handen te krijgen deze te bestrijden bij wie het mogelijk is omdat ze niet langer duister en weerstand wensen, maar licht en liefde. Voor ik dat zelf ook volledig kan belichamen dien ik de duistere zijde van kop tot staart te kennen. Elke ruwe golf die ik tegen mij krijg is een les zodat ik kan zien waar ik nog dien te verbeteren en mijn zicht dien te verbreden. Alles om wat licht wil zijn, ook daadwerkelijk blijvend in het licht te kunnen zetten, het is een zware taak om al deze ruwe golven op te vangen. Maar aan moed ontbreekt het mij echter niet om ze recht aan te kijken en ermee te dealen zoals ze op mij af komen, zelfs als de kans bestaat dat ik weer uit evenwicht raak en even op de blaren moet zitten.

 

Dat ik te lang verkeer in licht en mij door de zon laat verbranden, is de keerzijde van teveel willen nemen. Je kunt het een boetedoening noemen, je eigen schuld, maar als je geen verantwoordelijkheid neemt voor je eigen daden zodat je volgende keer eerder uit de zon gaat of bij voorbaat al besluit er minder lang in te zitten geeft je meer ruimte. Het is jou keuze of je verbrand, je kent de gevolgen. Je kunt ook volledig in het donker blijven zitten, maar dan is de kans dat je het zonlicht ziet helemaal miniem en eigenlijk zonde want het licht brengt ons zeer veel kracht. Je mag echter niet "nemen" , niet meer dan je nodig hebt, jouw flow bepaalt wel waar jou grens tot "krijgen" ligt.

We "krijgen"  nu overvloedig zon, ben jij bereid het licht wat het bied te ontvangen? ga je genieten? of blijf je binnen achter de geraniums zitten en doen wat je altijd hebt gedaan?

Deze uitzonderlijke zomer dient een doel, namelijk dat wij meer licht gaan waarnemen, niet klagen over licht het is onze bron van ons bestaan!   Ontvang het licht, het licht is liefde en helpt ons een level te stijgen. Neem wat je nodig hebt, ontvang wat je krijgt als je minder kans op 'buiten zijn' hebt en maak gebruik van jou mogelijkheden om optimaal van dit licht te genieten.

Kom je uit je donkere kamer om te "ontvangen" aan licht wat voor jou is bedoelt?  Het zal je goed doen.

 

Ontvangen van flow, liefde en licht valt veel mensen moeilijk. De afgelopen week zie ik ook in dat mijn liefde zich momenteel beperkt, ik mag dat in verband met vreugde brengen. Ik neem het leven soms zo serieus, ook al is mijn taak zeer verantwoordelijk, ik vergeet soms die luchtige duik in de zee te nemen en me mee te laten nemen op de golven waarna ik weer op weerstand en ruwe golven duid. Zo zonde.

 

Onderweg naar huis bracht het lot me vreugde, ik werd geleid naar een boek wat mij tot meer verdieping in mijn werk zou brengen. Iets wat ik op de achtergrond, allang al weer vergeten aan de spirits had gevraagd. Dat was al een mooi cadeautje en daarna kreeg ik een lading vreugde over me heen.

De trein halen daarna leek ook een cadeautje, de bus was sneller en de trein had vertraging. Ondanks mijn poging reed de trein toch weg.

Ik was een uur aan het station gebonden, dan zou de volgende trein pas komen. Ik vulde mijn tijd met mijn inzichten opschrijven, mooie muziek luisteren en begon aan het boek waar ik net zo blij als een kind in mij was. Dit boek zou een helende functie hebben en meteen de eerste paar bladzijdes brachten mij al in vervoering en een inzicht in iemand, mijn hart brak en ik voelde verdriet in mij op komen. Iets wat een ander momenteel meemaakt naar mijn weten, ik nooit in die vorm zelf heb meegemaakt, maar het meevoelen is genoeg om er van te leren voor mij. 

Ik voelde dat ik het boek moest wegleggen, een paar seconde later kwam er een kerel op mij af lopen met een grijns en fonkelende ogen en maakte contact met mij. Ik rook dat hij had gedronken en dacht in eerste instantie'; weer zo'n dronken lor.  Alsof hij mijn gedachten las begon hij dat meteen goed met me te maken, we praatten alsof we elkaar al jaren kende, het was best grappig.

Ik zei hem dat ik al een uur op het station zat en net de voorgaande trein had gemist, hij deed wat lacherig (echt een enorme grijns) en zei; Meen je niet?!  Ik; Ja ik vergeet steeds dat er na acht alleen nog maar vanaf hier een trein per uur gaat. Hij lachte erom en pakte zijn pas gehaalde maaltijd van de macdonalds uit en verontschuldigde zich dat hij om kwam van de honger en even moest eten, want hij had gedronken zij hij. Ik zal er eerlijk in zijn, zegt ie zo. Zonder om de brei heen te draaien. De trein arriveerde en we stapten in, hij ging bij mij zitten en verder eten en we waren in gesprek, nouja gesprek. Hij maakte opmerkingen waarin ik inhaakte en ik lag vervolgens slap van het lachen, we leken elkaars gedachten te lezen.

Ook zat er een moeder met twee meisjes in de trein aan de andere kant van het pad, daar vroeg hij ook dingen aan en de sfeer was heel leuk. Hij had genoeg van zijn broodje en ik gebaarde dat ie die uit het raam kon gooien, die mafkees deed het ook nog. Toen had ik het niet meer. 

Hij zou de volgende ochtend weer naar alkmaar moeten; hij zei; ik reis nooit met de trein. Ik zei; je kunt er wel in blijven. vraag of je mag blijven slapen. De trein stond stil voor ze binnen konden rijden, we grapte nog wat dat ie niet kon kiezen welke kant hij op moest voor de wissel, dat ie nog in overweging was. 

Zijn ogen glinsterde en aan het einde van de rit voelde het heel vertrouwd, het leek bijna wel partnerschap.

Toen de trein arriveerde en we afscheid namen had ik eerlijk gezegd neiging om hem een knuffel te geven, maar dat gebeurde niet. Onze wegen scheidde bij de uitgang van het station. Ik weet niet wie hij is en we hebben geen contact gegevens uitgewisseld. Ik was dankbaar dat hij mij passeerde, dankbaar dat ik die trein een uur eerder had gemist.

Vreugde opende mijn hart.

 

Ik ben herinnerd aan mannelijke zachtheid, mannelijk licht en vreugde. Eindelijk kon ik met meer licht naar mijn zware stukken kijken van de afgelopen tijd, ik kan mijn licht niet laten schijnen als ik te veel op duister ben gefocust maar ik kan het duister niet doorzien als ik er niet naar kijk.  

Als iemand in het donker zit mag ik dat best aanschouwen om het te begrijpen om mij daarna weer op iemands licht te focussen, iemands liefde en kracht vanuit het licht wat liefde is.

 

Deze passant met deze verbinding bracht mij helderheid en luchtigheid, genieten kunnen we tenslotte maar een keer. Als we de boodschappen zien in de ruwe golven kunnen we ze ook zien in de zachte golven verderop de zee. Zowel maan als zon zal ons verlichten om ons pad te belichten, ontvang wat er te ontvangen is en stel je open voor het licht. Hoe donker het ook in huis is, een lichtpuntje is er altijd, dat licht leidt naar huis, naar vreugde, verlichting en liefde die we mogen koesteren. Vergeet nooit dat er voor iedereen dit licht brand, hoe duister iemands leven ook is, maar wil je het zien? niet iedereen wil dat licht zien of er in stappen omdat ze bang zijn voor het onbekende pad. Vergeten hoe liefde in oorsprong is, vergeten hoe vrijheid in oorsprong is en vergeten wie men werkelijk is vanuit het hart, de ziel, de ware waarheid achter iemands bestaan. Als wij toestaan te zien wat het licht ons brengt, in al zijn geschenken, wij openstaan voor ontvangen en ons hart openen naar ons ware pad. Ervaren we dagelijks cadeautjes, als passanten, mooie boeken, inzichten en liefde.

 

Ik voel me gezegend door het licht, de vrijheid van het op zee zijn en niet zien wat er aan de horizon ligt geeft mij een gevoel van avontuur, gezonde spanning omdat je weet dat je die horizon zal bereiken. Alleen de weg er naartoe is een verrassing. Dus ik drijf mee op de zachte golven van de zee, kijk de ruwe die mij onderdompelen aan en vraag om mij goed onder te dompelen, goed uit te zuiveren zodat ik weer helder kan zien waarom ik zo geliefd wordt en waarom mensen mijn licht met liefde omarmen. Nog een heldere blik kopje onder dan maar, reinig het laatste onreine uit mij lieve zee. Ik flow voortaan op de golven van deze goddelijke krachten mee.

De zon en maan schijnen mij toe om de nieuwe horizon licht te geven, zodat ik kan zien wat nodig is om te zien zodat mijn pad stapje voor stapje helderder wordt.

 

Laat je leiden door het licht en de golven van de zee.

 

Licht, liefde en kracht.