Samen Hart

Hij legde zijn hand op die van mij, de vlinders gierde door mijn lichaam en mijn hele energie steeg, ik kreeg het warm.

Hij kuste me, ik wilde meer en meer en voelde zijn ziel in mij verzinken, we konden niet meer stoppen. De energie gierde overal waar het maar kon gaan, ik voel nog zijn kussen als ik ze terug haal, ze zijn zo intens dat er een storm ontketende...

 

Hij kwam in mij, heel voorzichtig en teder en precies zoals ik het fijn vindt, we konden niet meer stoppen, genoeg bestond niet en de energie bleef nog maanden na gieren door onze lichamen, onze energie, ons hele systeem. We waren ineen gesmolten...

 

Ik kende hem al, maar nooit goed gezien. Hij zag mij, mijn missie maar vond zichzelf onderdoen.

Duistere krachten bezochten hem, hij zou niet meer bij mij in de buurt mogen komen, angsten tergden mij. Ik dacht dat ik geheeld was, maar ik was nog nooit zo bang en ik voelde een zeer diepe zielenpijn en ik wist niet van wie...maar het deed pijn. Ik voelde hem, zijn verdriet, zijn afscheidingspijn en mijn klauwen werden weer aangezet, ik hield hem stevig in mijn greep, hij vluchtte....ik heb hem nooit zo hard zien rennen, wel naar mij toe, niet van mij af.

 

Ik vocht met het duister, ik trotseerde het met mijn liefde en kracht. De ontketende energie van eerder vormde een bron om mee te werken om hem terug te zetten in zichzelf en mezelf in mijn werk te kunnen houden. Ik ben getergd, bang gemaakt, verweten, kreeg een hoop valse ellende en woorden naar mijn hoofd, ik ben uitgescholden, belachelijk gemaakt en zelfs geblokkeerd, zelfs in mijn hart naar hem toe.

 

Ik fluisterde snachts naar hem, dat hij bij mij veilig zou zijn. Ik mijn keuzes had gemaakt en er nog slechts een iemand voor mij zou bestaan. Soms kreeg ik antwoord, soms alleen een snauw terug. Maar ik wist dat elke snauw, niet van hem was, maar wie hem overnam. Ik prikte door, soms in enorme wanhoop, moest soms herstellen na nachten oorlog met het duister. Ik was moe, zo ontzettend moe! Wanneer hield dit op?  

Ik werd nog meer getergd, zelfs overdag...

 

En toen scheurde ik mijn enkelband, ik was uitgeschakeld. De connectie was bar, ik voelde hem slecht en ik voelde mij ook slecht. Ik was zo bang hem nooit meer te zien, ik was zo bang voor alles wat mij te wachten stond. Ik kon niet meer ik was op, na twee jaar processen wat aanvankelijk zeer weinig is, maar zo kei en keihard gewerkt....wat kon ik nog doen? mijn trucendoos was leeg....ik kon niet meer. Was ik hem dan kwijt?

 

Bezinning, vier weken lang zo afgezien. Lichamelijk beperkt zijn en veel pijn hebben is niets voor iemand die vooral gewend is aan emotioneel zeer diepe pijnen, die kan ik beter hendelen dan lichamelijke, Ik ben dan opeens best wel een watje.... ik was terug gezet op mijn plek, letterlijk. Ik die altijd zo hard rende, kon nu alleen nog maar strompelen. Niet alleen lichamelijk....

Het was zwaar, nu is die pijn er nog deels...het helpt mij herinneren rustig aan te doen. Als ik te snel ga kan ik geen mensen meenemen, nu pas ik het aan, nu doe ik rustiger aan. Ik heb geen keuze, ik doe een stapje terug...

 

Ik wist voor hem, mede voor hem dit te moeten doorstaan.  Ik heb gehuild nachtenlang, de pijn was hels en wanhoop zeer groot, zou ik die man nog zien?  Als ik mazzel had mocht ik hem voelen, maar duisternis gooide vaak roet in het eten. Dan smaakte het bedorven, niet zuiver....nog meer pijn.

Mijn ziel scheurde weer uit elkaar, dieper dan het ooit in mijn tweelingzielproces gedaan heeft.... de pijn helser en helser...maar opgeven was geen optie, nooit.

Ik heb een taak te vervullen en ik weiger die connectie ook maar een moment in de steek te laten....nooit laat ik hem in deze pijnen achter, hoe hard hij ook zou schoppen.

 

Ik voelde zijn angst en zijn enorme verdriet, hij miste mij als de hel. Ik hem ook, zijn warme armen om mij heen. Ik mis zijn energie in zijn fysieke vorm naast me, waarom nou?

De herinneringen waren voor hem pijn, ik heb ze verzacht tot fijne herinneringen. Zijn verdriet, zoveel onverwerkte pijn en schuldgevoelens, ik wilde hem alleen maar in mijn armen sluiten en een gelukkig leven geven. Ik wilde hem troosten, al zijn pijn overnemen.

Hij begon telepathisch terug te praten, ik voelde zijn blokkaden, zijn schuldgevoel en zijn wens dat hij mij helemaal niet wilde verlaten. Hij stond af en toe toe dat ik iets van hem mocht helen en stapje voor stapje begonnen we een overeenstemming te bereiken. Ik ben voorzichtig met hem..

Ik mocht onze samen-stukken die niet compleet meer waren, compleet maken en langzaam ontstond de ziel-eenheid van ons opnieuw, stapje voor stapje...

 

Die nachten er na voelde ik hem breken, zijn hart volledig verscheurd. Hij miste mij zo ontzettend en bleef volhouden dat hij het niet kon met mij, maar eigenlijk wel wilde. Hij vocht met zichzelf, de dualiteit is bij iemand nog nooit zo heftig groot geweest. Duister en licht trok hem letterlijk uit elkaar in een enorme gescheiden tweestrijd. Ik huilde mee, ondraaglijk verdriet, mijn kussen volledig nat van de tranen....

Ik zei hem; jij hebt die kracht, jij kunt het wel. Ik wil alleen maar jou, de echte jij! Niet die donkerte die niet van jou is, gewoon de pure echt jij!  En hij brak nog meer en in gedachten vielen we elkaar in de armen, een knuffel.....kussen volgde en energie was weer terug...een momentje.... Ik was er doorheen, ik had de duisternis in zijn hart de bons gegeven met mijn liefde voor hem...

Ik dacht dat het voldeed... nee later bleek van niet...dit was het begin van een ontketende kracht die zou volgen..

 

Het duurde maar en duurde maar, wat moest ik nog doen?  ik ging aan het werk en mijn missie vorm te geven en langzaam viel er af en toe weer iets in om te doen ook naar hem. In gesprekken binnenin verzoende we met elkaar, maar de nodige woordenwisselingen waren er nog. Langzaam werd hij milder, als hij met een dubbele tong sprak duwde ik de donkere zijde weg en verbrak de verbinding. Dat ging zo een tijdje voort...

Ik kreeg mijn vierde gids helder naar voren en voelde me gesteund, het werk kon beginnen.....

Ik mocht een paar oudere healingmethoden meepakken voor een boost en er ontketende meer duidelijkheid over zijn pijnstukken, ik had zelf inmiddels ook weer de nodige healingen achter de rug om dingen van mezelf verder te herstellen...langzaam ging het steeds beter maar het hart bleef maar blokkeren...

 

En toen kreeg ik opdracht om de grote angel te vinden in dit verhaal.....

Ik ging op reis en vond stukken van hem die hij miste, ik vond delen die bij ons samenzijn hoorde en er nu niet waren.... ik vond de startfase van deze donkerte in hem... ik reisde terug naar het verleden op een parralelle tijdlijn en vond daar alles en iedereen die een rol had in dit verhaal....

Ik vond hier iedereen waarmee een karmisch verhaal was gedurende mijn proces, iedereen leefde ook daar op die tijdlijn in de schotse hooglanden en via magie van de Craigh Na Dun (Runen bij Lochness) vond ik een ingang tot dit leven. 

Karma moest worden ingelost en de patronen worden verbroken, daders moesten worden opgepakt en weggevoerd en liefde moest weer samenkomen, gerechtigheid zegevierde...

De hele tijdlijn had voor een opstopping gezorgd, in mij en hem, in alle betrokkenen en in de hele wereld erom heen.... alles kwam samen op dit punt...

 

De energie die vrij kwam hier door was enorm, IS enorm en de liefde die ik en hij onze harten meedragen wordt hierin meegenomen. Langzaam keert de vrede terug, de rust terug en de pijn verzacht.

De hele zielengroep leunt op deze energie op dit moment, er komt alleen maar liefde vrij en vele blokkaden worden opgeheven. Ik zie dat ook hij een climax bereikt en bij alle betrokkenen het doek valt...het is voorbij.

 

De laatste stukjes werden aaneen gesmolten en alle duisternis begint weg te vallen om ons heen, ook hij voelt mild en neutraal aan. Vredig en sereen, liefde en rust... wat heb ik gedaan?

 

Na een heksenketel ontketend te hebben, een heksenjacht op mijn naam te hebben gezet. Een tijdreis heb gemaakt en tot inzicht ben gekomen van wat er allemaal mogelijk is, ben ik tevreden. Ik ben weer heel moe, maar nu niet van het vechten, nu van de overvloed, het harde werk en ik voel me voldaan.

Ik denk aan hem, ik weet dat het goed is zo, we delen ons hart samen... 

 

Ik kus hem in gedachten, hij valt in mijn armen en zegt dat het hem ontzettend spijt en hij dit niet had gezien. Dat er licht is gekomen in zijn leven en hij alles snapt wat ik eerder zei.... Hij wil die uitdrijving, hij wil die eigen liefde, hij wil mij...

Hij kan zich geen leven zonder mij indenken...hij wil dat niet, hij die de wegen van de hel kent, mijn werk kent en mij kan dragen en net zo sterk als mij is, hij heeft zichzelf, zijn eigen licht gevonden. Hij, die man in mijn hart, kan de hele wereld aan met of zonder mij....

 

Ik kus hem weer, meer en meer, ik voel dat hij terug is en mijn energetisch werk is gedaan..

Ik knuffel hem weer net zoals die eerste dag, ik versmelt weer met hem, de energie begint te gieren en ik ben niet meer te stoppen...ik heb hem zo lief dat ik er alles voor op zou geven,,,,alles.

Hij zit weer in me, zijn hart is heel, mijn hart is heel HIJ is het.......voor altijd.

Bekrachtigd in de oneindigheid, mijn grote liefde... en ik dacht nog zo mijn toenmalig tweelingziel. En ook die heb ik lief met alles wat ik heb, innig en zacht als hij is. Maar deze man...deze kracht, onverwoestbaar en sterk als een rots, is mijn man...

 

Ik kus hem weer en ik bedank dat hij dit allemaal voor mij heeft doorgemaakt, ook zijn proces is niet zomaar iets. Ik dank hem dat hij dit er voor over heeft om bij mij te kunnen zijn, ik hou hem vast, ik omarm hem en zeg; Ik laat je nooit meer gaan, ik wil nooit meer een ander..... Hij bevestigd met een zachte lieve stem, zijn hart voel ik meetrillen in de energie, ik voel het kloppen... Daarna slaat hij zijn vleugels uit, ik ben niet bang hij mag vrij gaan.... zijn vleugels zijn om te vliegen, niet om te ketenen. Ik laat hem vrij en los, vlieg lieve engel...

 

In vrijheid en liefde smelten we samen, we kussen elkaar oneindig in licht en in donker. Opgeven is geen optie, nooit geweest, de energie giert weer als een gek... wij zijn heel in deze liefde....

Hij houdt me vast, knijpt me samen teder en krachtig....hij zegt; Ik hou van je, dankjewel dat je me nooit hebt opgegeven. Hij kust me vervolgens zonder te stoppen en zijn ziel smelt volledig samen in dat van mij....

 

Love and Light