Mijn heling, de verfijning, de uitdaging

Elke dag opnieuw, vaak, meermaals wordt ik getriggerd. Er is geen ontkomen meer aan mijn taken, als ik geen clienten help en mede lotgenoten ben ik zelf heel hard aan het werk.

Sinds enkele weken is mijn "nieuwe tijd" in gegaan, de weg naar fysieke samenkomst. Wat ik hier voor dien te trotseren is niet zomaar iets, de liefde zal de duisternis moeten "overwinnen".

Ik wilde alles voor de zoveelste keer opgeven, ik wilde niet meer!  De energie waar ik mee deal is niet gewoon het verlies van een geliefde of de pijn van een ander verlies,  ja ook wel, maar het voelt niet meer als dat. Dit gaat ontzettend diep en nu wordt ook nog de liefde geblokkeerd door het duister!

Dit heeft niet zo veel meer te maken met jezelf reflecteren, dit is een dun koordje dansen en die vibratie zo hoog mogelijk houden en alles doorzien wat er in het donker tussen twee mensen gebeurd. Het is een hel!

 

Ik wilde gisteren alles letterlijk opgeven, handdoek in de ring gooien. De pijn wordt zo diep aangeraakt en vergroot dat ik leeg wordt gezogen en alles nog erger wordt gemaakt dan dat het feitelijk is. Ik raak soms uit balans en mijn nuchterheid kwijt, ik had gisteren besloten het bij iemand te zoeken die het beter weet dan ik. Maar als Sjamaan dien ik te leren met de Spirits samen te werken en dat tegelijkertijd op aarde neer te zetten, het is geen kattepis. Bang ben ik allang niet meer voor duister gespuis, ik lach erom. Toch mag ik de krachten in dit geval niet onderschatten, ik wordt ook ondermijnd!

 

Ik heb zojuist afgelopen week belangrijk werk verricht, wat heel heftig was maar nodig. Als gevolg daarvan zijn alle lijnen gesloten, fysiek en binnenin. Vervolgens een heling uitgevoerd in alle mogelijke energierichtingen die voor handen waren op dat moment, feitelijk alle lagen op wat wij samen doen en op mezelf. Hem niet mogen helen, zit ik met mijn handen in het haar. Maar ik weet dat het goed komt, een kwestie van veel geduld en een enorm lange adem.

Mijn tweelingzielproces, dat wat ik hier voor heb doorlopen was slechts een opwarmertje voor dit nu, mijn "spirituele partner" eentje met enorme mannelijke en verharde energie (door de duisternis) dien ik te bevrijden daarvan. Na hem dit volledig te hebben gezegd is werkelijk het hek van de dam, helaas was dit echt nodig, het is niet anders. Ik incasseer slechts wat mij toekomt, blokkades gaan wel weer over. Hij reageert vanuit een bezeten houding, maar ook vanuit angst omdat ik zo dichtbij kom en pijn die hem eerder is aangedaan. Niet alleen nu, vele levens. Ik weet wat hij voelt en waar hij in zit en ik heb gewoon met hem te doen want het is een enorm lieve man. 

Nu heb ik alvast in visioenen mogen waarnemen hoe hij is als hij vrij is van de duisternis en pijn en ik weet geen beter cadeau te kunnen krijgen. De weg er naartoe is echter zwaar en meedogenloos.

 

Natuurlijk ben ik hier niet om alleen maar tegen jullie te klagen, graag leg ik uit waar ik mij momenteel in bevindt. Ik dacht namelijk dat alle bronnen waren uitgeput en ik niks meer had en gewoon had verloren. Dat dacht ik gisteren tenminste. 

Als Sjamaan dien je altijd je antwoorden bij de spirits te zoeken en mijn creatieve brein helpt ook enorm mee bij het bedenken van manieren om problemen energetisch op te lossen. Helingen die ik inmiddels beheers, daarin werk ik allang niet meer binnen de hokjes. We gaan altijd op zoek naar verbeteringen en kijken wat we wel kunnen doen als iemand geen heling wil ontvangen, maar wel hulp nodig heeft. Hoe pak je dat nu aan?

Je kunt niet gewoon loslaten en jezelf alleen maar een beetje helen, hier is echter meer moed en vaardigheid voor nodig en zeker het weten wat je doet. Het is magie, mits juist gebruikt.

 

Wij Sjamanen roepen nogal eens onze voorouders aan wanneer wij informatie willen, er bijvoorbeeld ook Sjamanen uit andere tijdperken aanwezig zijn die meer kennis hebben van de hele situatie dan jij op dat moment. Ik kreeg de hint gisteren al, maar aangezien je dan in trance moet en dat met een trommel moet, ga ik niet middernacht zo'n reis maken. Het moest dus even wachten.

Vanmiddag was het dan zover...

 

Naast een leerling van me die grappig genoeg al een deel van het antwoord aan me gaf, ben ik op trancereis gegaan vanmiddag. Ik had eerder in een visioen gezien dat er een eerdere incarnatie was van mijn toenmalige tweelingziel, een oude Sjamaan die deze situatie had voorspeld eeuwen geleden al. Deze man was toen mijn opa en de overgrootvader van deze jongeman, mijn zoon. Mijn zoon werd toen uit de stam gezet, hij was onzuiver (toen al bezeten) en hij weigerde blijkbaar mee te werken. Hij is vertrokken en zei; mam ik red me wel.  De incarnatie, mijn opa, een Elder in de stam, een wijze Sjamaan toen al zei tegen mij; Heb vertrouwen, in zijn laatste leven komt hij een vrouw tegen waar alleen hij oog voor zal hebben. Zij zal hem helen, bevrijden en naar het licht brengen. Haar liefde zal hem helpen.

Ik huilde als moeder, mijn verlies met moeite aanvaardende.

Ik weet dat vanaf dit moment, deze entiteit/incarnatie van mijn tweelingziel al dichterbij ons was gekomen.

 

Vandaag in mijn trancereis naar de voorouders terug wachtte antwoorden op mij. Antwoorden op mijn vragen hoe nu te handelen en welke acties ik moest nemen. daarnaast ging deze oude wijze Sjamaan "met mij mee" naar hier om me bij te staan tijdens de laatste loodjes van deze reis. Hij zal mij gidsen door alle moeilijke momenten, hij heeft eeuwen op dit moment gewacht en mag nu helpen het af te maken, wat blijkbaar zijn taak ook is.

Ik mag meer los gaan laten, meer ruimte geven en intussen de liefde tussen ons weer open gooien. De duisternis heeft werkelijk roet in het eten gegooit en loopt nu tussen ons te stoken en als het niet via onszelf is, dan is het wel via andere mensen. Liefde en puurheid zijn echter de enige antwoorden op dit allemaal, de diepte hier ook tegenover, waar ik doorheen moet om alles op de rit te krijgen is werkelijk slopend. Ik ben trots op mezelf dat ik er nog zo luchtig en krachtig in sta, want ik had ook depressief in bed kunnen blijven, echter daar heb ik geen kans toe. Mijn dagen beginnen steeds vroeger tegenwoordig omdat er zo ontzettend veel werk is te doen!

 

Ik verenig mij met meerdere zuivere zielen en probeer zoveel mogelijk te groeien en mijn werk groter te maken. Neemt niet weg dat mijn persoonlijke healingen op mezelf, nog steeds beetje berustende in de angst omdat verder alle weerstand in mijn leven is weggevallen en toch wel in spanning over alle nieuwe veranderingen steeds dieper en intenser zijn.

Ik steven toch gewoon door omdat alle energie mij door alles heen duwt, ik heb geen keuze en ook nooit gehad. Ik koos hiervoor, alles wat ik eerder niet goed heb gedaan, zal ik nu over moeten doen. En nu dien ik gewoon die discipline te hebben ook, velen tweelingzielen en "bezetenen" hebben deze kennis nodig om zelf te kunnen groeien. Ik heb geen keuze om dingen achter te houden of niet te zeggen, wat de wereld in moet, zal de wereld in komen.

 

Ik wordt elke dag weer geconfronteerd met de breuk die nu is, steeds weer met de pijn die er tussen ligt aan beide kanten van de munt. De misleiding en druk vanuit de duisternis, de liefde die nu opeens gekelderd is naar nul.... 

Het doet pijn, ontiegelijk veel pijn en dat doorsta ik voor de liefde van mijn leven? die nu niet meer zo voelt?

Gelukkig mag ik alles doen wat ik nodig acht en ik laat me elke dag leiden hierin, de gidsen om mij heen, wat er steeds meer worden, staan mij bij en ik groei elke dag weer.

Ik mag niet opgeven en niet stoppen en ik zal nooit meer te stoppen zijn in datgene wat er in de wereld gebracht dient te worden. Het is nodig, voor iedereen, voor alle ontwakende. Ik laat mij de kracht niet meer ontnemen door duisternis, ik steven er recht doorheen met een berg liefde en ga er voor. Alleen een herinnering is niet genoeg, een gevoel ook niet. Slechts actie en handelingen en weten wat je hebt, dat gebruiken. All in vol erin!

 

Nog heel even de liefde herstellen tussen twee mensen die heftiger en intenser van elkaar houden dan sommige mensen zich ooit in kunnen zouden denken. Mijn verfijning berust in het beheersen van alle energieeen tussen duister en licht, om deze oorlog voor altijd op te heffen.

Eind deze week zal de liefde weer staan waar het oorspronkelijk stond, morgen is alles weer een beetje beter.  Nog een beetje heling in dit, nog een beetje bijsturing in dat, loslaten, mezelf dienen, de wereld dienen, de liefde dienen.

 

Nog heel even.... ik weet dat hij het wil en kan. Alleen hij mag dat zelf nog even meer voelen en geloven. Soms in influisteren niet voldoende meer en moet je grotere middelen pakken, maar dat kan alleen als je zelf in je eigen krachten geloofd en niet meer bang bent voor onbekende en duistere plekken. Uiteindelijk gaan we daar allemaal doorheen om onszelf volledig compleet te maken.

Liefde ontheft de man uit zijn diepste duister, gelukkig heeft hij altijd in dat lichtje geloofd en ben ik die vrouw uit die profetie...

 

Nog heel even doorbijten.

 

Liefde, Licht en Kracht