Herboren vrijheid

De koude winter is voorbij, de tijd van kilheid, ego en afstand is aan het sterven.  De bloemen komen op en er komt langzaam weer meer kleur in de wereld, op zo nu en dan een storm na is de lente aangevangen. Ik zit thuis met een voet in het gips en ben als ik niet aan het werk ben mij aan het bezinnen, nog flarden in mij aan het helen die niets met vrijheid hebben te maken. Ik ben in het afgelopen half jaar wijzer geworden dan mijn hele leven voorheen, ik wist niet dat deze diepere kern bestond. 

Ik wil jullie meenemen in mijn reis van het afgelopen half jaar omdat ik nu iets besloten heb, eigenlijk wens ik ook dat de betrokkenen hierin dit lezen en ik heb als wens dat het uit komt zoals zij willen en wensen.

Ik wil nu bewust persoonlijk zijn om het begrijpelijker en inzichtelijker te maken ook omdat het ik het gevoel heb dat op dit moment het de enige weg is om deze mensen te bereiken. 

 

Het is voor mij nu tijd om "naar huis toe te keren", hiermee bedoel ik dat ik in mijn volle potentie mijn eigen licht zal dragen en belichamen. Ik voel dat het tijd is bepaalde dingen los te laten, ik weet dat mijn deel van het werk erop zit. Ik heb alles gedaan wat ik kon om een paar mensen puur met energie ook naar huis te roepen, ik als hun voorganger zal de weg verder plaveiden voor de wegen hoe deze voor ons zijn bedoeld. 

Na een tweelingzielproces van twee jaar diende een zeer lieve man zich bij mij aan, nu precies een half jaar geleden. Hij heeft mij zeer diep in mijn hart geraakt en ik ben hem heel dankbaar voor zijn directheid en eerlijkheid naar mij toe. Ik had toen, al die tijd gedacht dat ik klaar was voor deze ultieme intieme relatie, echter ik had mij echt vergist. De kracht van deze man is zo sterk dat hij het zelfs voor elkaar kreeg om mij omver te blazen, iets wat niet veel voorkomt, zeg maar gerust nooit is voorgekomen.

Door de enorme aantrekkingskracht onderling werd er zeer diepe heling in mij en hem aangeraakt en ik mag wel zeggen hem nog verder wakker geschud te hebben, ik voelde dat al direct als een enorm compliment. 

Vanaf het eerste moment wist ik dat het mijn taak was hem ergens heen te brengen en te helen in al zijn pijnstukken, uiteindelijk om hem te bevrijden uit zijn duisternis, hij aanvaardde de uitdaging en daar gingen we. Helaas kreeg ik al snel te horen dat ik niet meer welkom was, echter kwam deze veroordeling duidelijk vanuit zijn duisternis en ik voelde bij elke afwijzing hoezeer hij dit echt helemaal niet meende. Ik heb dit enkele keren aangekaart en nog enkele pogingen gedaan om met hem te verzoenen, echter zonder resultaat. Ik koos bewust eieren voor mijn geld om hem even de ruimte te geven die hij nodig had. Ik wist dat op een dag het tij zou keren....

 

Na een facebookblokkade wat mij echter weinig doet, maar wel weer angst om hem te verliezen triggerde besloten nog dieper los te laten. De angst om hem te verliezen is vanaf het eerste moment aanwezig geweest. Niet alleen hij dient te helen, ook ik. 

Onze liefde bleek vele vele levens oud en gegrift in de algehele oorsprong te zijn, dit verklaart ook waarom het zo enorm heftig is. Ik heb besloten van mijn kant af alles volledig schoon te maken, ook de karmische lessen die hierin berusten. Er bleek een groot verband met mijn tweelingziel te zijn, naast dat deze mannen, slechts elkaars bestaan wetende, broederzielen zijn, hebben ze alle rollen gespeeld en waren wij drie altijd in dubio.

In visioenen, heling en zielstukken kwam naar voren dat ik met hun beide een enorm karmisch patroon had liggen. Naast het feit dat ik nooit kon kiezen tussen beiden omdat voor beiden de liefde zo enorm diep was, heb ik hun beiden harten in vele levens gebroken. Letterlijk hun harten gebroken, het geen keuze kunnen maken heeft ons allen uit elkaar gedreven, keer op keer.  Ook nu werd ik weer voor die keuze gesteld, het bleef keer op keer terug komen inclusief de schuldgevoelens naar beide mannen. Mijn gidsen vertelde het los te laten, gewoon te laten lopen dan kwam het goed.

Juist vlak na deze verkaring brak er iets in mij, de innige connectie in de vijfde dimensie met deze laatste lieve man heeft mij doen voelen waar ik werkelijk sta, ik wist dat het gevecht wat wij eeuwenlang hadden gevoerd energetisch in mij nog steeds plaats vond. Dat ik juist de bron was die dit gedoe en getouwtrek, ook nu qua energie nog steeds zelf in stand hield.

Ik besloot hun beiden even van mij af te zetten en lekker door te gaan in mijn missie en werk en alles zou wel van de grond komen, hierdoor liet ik de focus eraf vallen en gaf ik het de kans om helder te worden. Ik heb letterlijk met veel schuldgevoel en met mijn handen in het haar gezeten hoe dit er nu verder uit ging zien, naast gemengde gevoelens over de missie met "tweelingziel" had ik ook gemengde gevoelens over de liefde, met wie dan? en hoe?  De hel bestaat echt, hou van twee mensen net zo veel en je hel is op aarde ontstaan.

 

Door het loslaten en het de kans te geven meer tot mezelf te komen, door regelmatig hele dagen puur met mezelf te zijn en niet online te komen. Door even de focus naar binnen te leggen, in stilte te liggen, met de spirits te praten, zielstukken op te halen, ancesters om hulp te vragen. Sijpelde zoetjes aan de antwoorden binnen en kon ik er met mijn ego gedachten tussenuit. Dit schepte een vrij denken en puur bewustzijn en ik gaf mezelf de kans om te voelen, ik weet niet alleen te blijven dus ik hoef niet een poging te wagen volledig zonder intieme partner zijnde. Wel beseffende dat ik heel veel tijd om te wennen nodig heb om aan deze nieuwe soort relatie 5d/3d te wennen. Dat gaat niet als voorheen met de ene op de andere dag intrekken, er moeten eerst processen worden voltooid. Je raakt elkaar zo diep aan, dat het slechts kan voltooien als je beide in volledig bewustzijn bent. Dat is een pad te bewandelen, voor ieder op het eigen tempo.

Ik realiseerde me dat de man van mijn dromen mijn vrijheid in rituelen, mits begrip mij volledig zou vrijlaten daarin en ik mij niet belemmerd zou hoeven voelen, dat alles goed zou zijn. En hoe het leven er fysiek uit gaat zien, ook al is het iets wat ik allicht weet, het doet er niet toe. Het zal zich namelijk vanzelf vormen.

 

Redelijk vlak na dit besef was er opeens telepatisch contact, heel voorzichtig. Ik herinner me zeer duidelijk te horen; 'Wanneer ik je ontblok, is alles goed' , in de context, ik vind het oke om contact te hebben.

Ik had meteen dit vertrouwen en kon hierdoor meer loslaten, ik ben weer verder gegaan met mijn leven en de inzichten en de groei stevende voort, ik weet dat hij vanaf ergens rond die tijd mij bewust terug communiceert. Verder was er weinig innerlijk contact ook, op wel de pure liefdesenergie na.

Ik stond mezelf vervolgens toe de confrontatie aan te gaan wat ik nu met deze mannen moest doen nu, ik kon ze beide laten lopen, naast de misleiding te hebben ontvangen dat de laatste een narcist zou zijn, wat pure bullshit is omdat het een door duister gecreerd iets is in hem en niet eens echt was maar mij ingefluisterd werd, besloot ik hem voor dat moment los te laten.

Dezelfde dag nog (synchroniciteit) zag ik een artikel over narcistische kenmerken, ik besloot het eens aan een test te onderwerpen en puur met mijn hart te gaan lezen. Daarna werd ik boos, ik voelde dat het niet waar was. Ik wist wie hier schuldig aan was... 

Dus ik weer verder...in twijfel... hoe dit ooit te overwinnen?  Ik kreeg veel voor mijn kiezen en ben langzaam aan gaan begrijpen wat duisternis met mensen doet, hoe het ze inpalmt en misleid en hoe verfijnd en sluw het soms kan werken. Ik ben er zelf ook slachtoffer van geworden....  Maar omdat het mijn taak is om hem het licht te brengen, geef ik niet op.

Al scheur ik een enkelband, het is een mooie tijd om tot diepe bezinning in mezelf te komen en de energetische krachten van de wisselwerking van licht en donker nog beter te kunnen en te mogen doorzien.

 

Ik achtte mijn kans op een leven met hem zeer klein, dacht dat hij nog een hele lange weg zou moeten lopen. Dus ik legde mij er feitelijk al bij neer, dat wat er ook zou gebeuren het mij allemaal niet meer uit maakt hoe het loopt. Ik dacht; ach ik zie wel wie het wordt, kan mij het ook verrotten. Ik dien hem naar het licht te brengen dus dat zal wel gebeuren, dan is hij gewoon maar werk.

Even dacht ik de "tweelingziel" ook nodig te hebben voor de krachten om deze te verenigen, ik was hem dankbaar toen hij mij dat ook zei te willen doen voor me. Ik voelde me gezegend, wat kon er nog fout gaan?

Een week later ongeveer besefde ik mij dat hij zelf zijn eigen kracht veel te hard nodig zou hebben voor zichzelf en had besloten om hem te vertellen dat ik het alleen af zou kunnen als dat moment zou komen, omdat ik zou voelen dat hij zelf zijn kracht te hard nodig zou hebben. Ik voel dat ook hij nog een stuk mag doen om werkelijk in zijn eigen authentieke IK kracht te komen en voor zichzelf veel sterker op mag leren komen en zijn wensen meer naar de wereld mag uitspreken. Zolang hij deze schulp niet uit is, ga ik hem niet vragen voor zulke krachtige helingen. Ik heb dit echter nooit hoeven vermelden door de omstandigheden die daarna volgde, maar ik wilde het nu toch even gezegd hebben.

Even voor de duidelijkheid, mijn tweelingziel is omgedoopt tot zielsverwant en er bestaat geen tweelingzielverbond meer omdat alles is geheeld en uitgewerkt samen, er heeft een ontkoppeling plaatsgevonden die alle heftigheid/intensiteit eraf heeft gehaald. Zodat ik mij meer kon richten op mijn werkzaamheden, door zijn zeer diepe onverwerkte en ongeuitte emoties kwam dat allemaal bij mij terecht terwijl hij dat zelf mag oplossen (wel met mijn hulp eventueel, ik ken ze helaas van haver tot gort en heb daar ook al mijn zorgen over uitgesproken)

 

Door verbinding met deze innige diepe nieuwe connectie heel ik mezelf dieper en dieper, wederom met reden tot zorg richting de ander die ik even los diende te laten. Ik kwam er dieper en dieper in en kreeg inzichten over Atlantis (hier ook gedeeld) en door hem naar de bijbel geleid te zijn ook daarover veel inzichten ontvangen. In deze tijd kwam ook Jeshua (entiteit van Jezus Christus die door velen van ons spreekt) tot mij. Juist omdat hij mij hier naartoe had verwezen en voelde dat zijn verhaal hierin ligt. Ik wuifde het weg, maar ik was eigenwijs, ik dacht dat zijn duisternis weer bezig was in dat moment en misschien was dat wel zo maar het bleef mij toch triggeren om verder op onderzoek te gaan. Ik had een channel met mijn eigen gidsen en die gaven mij een kleine reeks aan bijbelse namen. Ik vroeg; wat moet ik hiermee dan?   Later in diezelfde week bleek het een cryptische puzzel te zijn en iedere naam had zijn eigen boodschap. Met wikipedia erbij dus dat samen met een van mijn zielsverwanten in vrouwelijke vorm, deze gaan ontrafelen. 

De namen die tot mij kwamen waren; Tomar, Jonah, Isaak, Faruk, Lucas

Ik noteerde waar mijn ogen naartoe gestuurd werden en terwijl we alles bespraken kwam de volgende uitkomst eruit:

 

Tomar: Stad in Portugal, werd direct verwezen naar de tempeliers en hun logo. Duidelijk was meteen de duisternis en de dwang omgaande met het volk en de moorden die gepleegd werden voor "geloof". Deed mij direct denken aan de occulte waarover hij vertelde, aangaande duistere zaken waar niets van klopt. Ik vermoed dat dit iets te maken heeft met zijn verleden. De orde van God, de herovering. Hij kan hier vast meer zelf over ontrafelen? 

 

Jonah: Oude benaming voor een duif, de duif staat voor vrede, profetie en liefde. Blijkt onze gezamenlijke verzoenende gids te zijn.

Jonah vertelde ook: Tries to escape the Divine Mission, wat wederom naar hem verwees.

 

Isaak: Letterlijke betekenis; er is iemand aan het lachen gemaakt. Ik zag de duivel lachen, zijn duisternis. 

 

Faruk: Verwijzende naar een persoon die strijd tussen goed en kwaad belichaamt en of in andere aanwakkerd. Iemand die dat bewust doet. (zijn duisternis versus mijn licht/ zijn eigen duisternis versus licht/ mijn eigen duisternis versus mijn licht)

 

Lucas: Staat letterlijk voor geneesheer. Waarbij bij mij meteen het kwartje viel wat er hier aan de hand is, eigenlijk het hele plaatje. Iemand naar het licht brengen is slechts een enkele (hoofd)factor.

 

Na dit ontrafelt te hebben kwam Jeshua mij tegemoet en sprak door mij heen. Ik vroeg hem hoe ik die man toch naar het licht kon brengen, ik heb nachtenlang gehuild en gewanhoopt want deze lieve man is nu mijn grootste zorg. Ik dacht dit nooit alleen te kunnen winnen, tot ik mij realiseerde dat er niets viel te winnen. Maar hoe?

Jeshua gaf mij zijn licht toorts in deze nacht en beloofde mij te vergezellen zolang als ik hem nodig zou hebben. Ik vroeg aan hem of ik hem mocht voelen, hij kwam nader en liet mij zijn licht voelen recht naar binnen. Ik voelde mezelf door een nog zeer dunne versluiering van mezelf zakken recht naar binnen. Een zeer zachte en vredige energie overspoelde mij zeer voorzichtig. Ik heb waar ik eerst in wanhoop huilde, gehuild van ontroering in wat ik voelde. 

Ik voelde dat ik nog een stukje had te doen om daar in te kunnen en mogen verblijven, ik ben door deze liefde direct naar Jeshua geleid.

Vele malen heb ik in de kerk voor hem een kaarsje gebrand, ik ging wekelijks en ook thuis  brandde mijn licht voor hem blijvend, ik riep Jeshua steeds weer aan om mij te helpen met deze voor mij zeer zware missie.

Tot ik op een dag in de kerk zat en hem weer vroeg. Ik vroeg hem of ik de hulp mocht ontvangen om hem hieruit te kunnen helpen en dat ik er alles voor zou doen wat nodig zou zijn, ik vroeg alle spirits en heilige om hulp.

Toen kwam Jeshua weer en zei; Je hebt zelf die kracht.  En weer overspoelde die liefde mij, ik heb een half uur zitten huilen in de kerk en besloot vervolgens alle shit op die plek achter te laten.

Bevrijd liep ik naar buiten toe, thuis brandde mijn kaars tot kracht tot hem, inmiddels in een medicijnwiel gelegd met de intentie zijn zuivere hart te beschermen. Ik deed alles wat ik kon om zijn hart blijvend te roepen ook als ik even niet in hem "aanwezig"  was.

Het hart van de kaars staat symbool voor de ziel, dus legde ik deze connectie letterlijk naar hem toe.

 

Na ik enkele dagen hoofdpijn had gehad van de krachten die er in mijn huis rondwaarde begon het te wennen. Na een weekje of twee had ik het afgebroken omdat het wiel niet meer hem was van dat moment. Ik liet het verder begaan.

De kaars bleef branden.

 

Alles ging door in heling en inzichten, zielstukken halen. Nu kwam ik erachter dat ik ook op afstand nog mijn energie aan het weggeven was aan hem en vele anderen. Telkens doodmoe, met enkele fitte piekdagen was ik eigenlijk gesloopt. Mijn ziel deed pijn alsof er tienduizend messen in doorsneden en steeds als ik voor mijn messenblok stond zag ik mezelf het scherpste mes naar binnen steken. Ik werd er kriegel van en besloot mijn lerares maar eens te informeren over deze nare ervaring, ik moest meteen denken aan de negatieve entiteiten, van hem en mij eerder. Waar ik feitelijk in mijn lichaam nu geen last meer van kan hebben door dat ik een sealing heb gehad. Er klopte dus iets niet, naast dat het ook in mijn veld kon hangen wat mij wel kan beinvloeden. Maar ik kon er de vinger gewoonweg niet op leggen, ik had al een afspraak staan gelukkig een paar dagen er na dus er werd even naar mij gekeken.

Ik bleek wegens mijn enorme karma gemaakt in vorige levens, het harten breken, nu zelf letterlijk gebroken. Mijn ziel werd diep gekerft, dus ik heb een healing gekregen in mijn diepe zielsbewustzijn omdat karma in te wisselen. De woorden van de lessen vielen binnen en mijn ziel is voor een stukje even opnieuw opgebouwd. Ik heb nog een week met deze diepe pijn gelopen maar voelde mij al gelijk een ander mens, veel vrijer en meer ruimte om me goed en fit te voelen. Echter thuis bleef dit gevoel aangewakkerd worden, keer op keer, in eerste instantie was ik mij niet zo bewust er van. Maar ik bleef steeds in een zeer afhankelijk opstellende emotie vallen. Ik hoefde maar iets te denken, of aan hem te denken, wat ik uiteraard bijna geen seconde van de dag kan laten omdat hij er gewoon "is" bleef iets mij maar pakken.

 

Na weer wat werk gedaan te hebben, zelfheling om mezelf nog completer te maken en niet meer in die emotie te vervallen heb ik ook weer wat mensen behandeld en alles werd steeds helderder. 

Ik sta elk jaar in purmerend om daar sessies te geven en dat was afgelopen maart ook zo, ik was die dag helderder dan ik ooit geweest was. Ik was volledig eenheid met alles om me heen en het was een prachtige dag vol ervaringen, wat ook na de sessies doorging.

Na een gezellig avondje daarna met een vriendin en leerling van mij, nam die avond het duister de overhand zowel bij mij als bij haar gebeurde hele duistere dingen. 

Ik liep over het winkelcentrum naar huis en voelde en zag en entiteit met een mes mij achtervolgen, zij trof een gesloopte fiets aan.

Ik kwam thuis en ik zag voor mijn raam een duistere schim/entiteit, ik was zelfs bang om naar binnen te gaan en bleef even onderaan de trap staan om moed bijeen te rapen. Ik dacht; Een uitdrijving, nu nog, alsof ik niet al genoeg heb gedaan vandaag. Maargoed vol goede moed alle spullen uitgepakt, de salie de ruimte gegeven en mijn trommel nog even flink aan het werk gezet. Ik ben die avond mijn hele huis nogmaals door geweest, na het verlaten van mijn ex.

 

Tevreden ging ik zitten en ik heb die nacht goed geslapen. De week die erop volgde bracht weer nieuwe inzichten aan het licht. Ik voelde mij gelijk veel beter en lichter worden, ik merkte geheel aan het zware gevoel te blijven hangen. Maar daar kwam ik nu pas achter omdat het weg was.

Omdat mijn lieve jongen in mijn systeem had gezeten, op momenten van volle duisternis, stond ik zelf, gehuld in zijn schim nog voor het raam naar hem uit te kijken en uit te zwaaien.

Ik nam weer volledig even afscheid van deze connectie en was weer "alleen".

Ik zag ook in dat ik nu volledig in mijn zielskracht diende te komen, zodra de kaars nu zou uitbranden zou ik geen volgende meer branden. Die kaars brandde al letterlijk in mijn hart voor hem, ik achtte de fysieke kaars niet meer nodig. Ik kon het nu op eigen kracht.

 

Dit gaf mij de kans om meer energie te leren kennen. Wanneer geef ik weg en ontleen ik kracht aan de ander? wanneer blijf ik bij mezelf? Hoe doe ik dit?

Ik constateerde al snel dat bij mij een enkele gedachten aan iemand mij direct naar de persoon toe brengt, maar dus ook mijn energie gelijk gaat "geven". Dat is goed, maar als je eigen batterijtje niet aan wordt gevuld gaat dat niet goed. Geven zonder te ontvangen, dus zonder balans is geen optie. Dat valt ook gelijk weer onder de noemer, grenzen trekken en de wil te ontvangen.

Nu was ik mij net gewaar geworden dat ik zelf ook geen ster ben geweest in het ontvangen van liefde. Voelde mij altijd gevleid als iemand mij iets gaf of iets goeds over mij zei. Ik had altijd het gevoel dat niet waard te zijn, en ja, ook ik stak niet graag mijn hoofd boven het maaiveld uit. Het gezien willen worden is er nooit geweest eigenlijk.

Deze lieve man die al drie jaar naar mij uit keek, heeft de liefde in zijn ogen. En ja die geeft met zijn ogen, ik had moeite het te ontvangen, net als hij dat van mij heeft. Ik weet dat hij zoveel moeilijke dingen heeft meegemaakt en nog steeds meemaakt door zijn duisternis dat als iemand hem onvoorwaardelijk geeft hij terugklapt in zijn schulpje. Maar het blijkt dus dat ik net zo deed, alleen op mijn manier.

 

Door de intentie neer te zetten bij mezelf te blijven en door kracht en licht aan de spirits te vragen, is het licht nu toegankelijk, altijd waar ik maar nodig heb. Maar vooral die eerste, het bij jezelf houden van je kracht, brengt je juist dichter tot de ander. Dus niet het geven in de energie, tenminste niet als de ander ook niet geeft.

Maar ook het geven gaat in het verbinden in balans met ontvangen wanneer beide partijen hier open voor staan en beide in het bewustzijn kunnen "zijn", we zijn dan ons pure ik, ons ware zelf. En waar de liefde tussen twee pure zielen elkaar raakt, is de zogenoemde "Kundalini" aanwezig. Het ultieme nulpunt, het niets, de overgave.

Het weten van de waarheid onderling, is een basis waarop deze relatie gebouwd wordt. Maar niet zonder zelf en heel en zuiver te zijn, mijn lieve lieve leerlingen, vrienden, liefde. Innerlijk is er echter altijd die harmonie, die rust en eenvoud te vinden mits een enkele partij de ander daartoe weet te brengen. Als de wil daartoe is in de andere kant.

 

Door dit te balanceren, mij uit mijn moederrol te halen naar de "vrouw van" zet ik mezelf neer in de kracht die ik puur en wel zelf ben. Toen ik besefde merendeel van de tijd nu daar te kunnen staan ben ik om werk gaan vragen. Ik zou een man mogen dragen vanaf dat moment, eigenlijk gebeurd alles eerst puur in de energie vanuit de vijfde dimensie voor dat alles fysiek kan manifesteren. Andere wegen werken nu niet meer.

Ik kreeg vlak hierna weer visioenen en kreeg heel duidelijk door dat deze laatste man mijn uitverkoren man is, mijn ware liefde, mijn ultieme man en vanaf dat moment ben ik heel heel heel heel diep gegaan.

Ik moest dit verwerken, maar ik liep ook met de vraag wat hij dan heeft wat ik dan niet gezien zou hebben. Veel verder dan onze innerlijke liefde en een boel gedeelde interesse kwam ik niet. En het leek mij niet zo dat we alleen maar steeds in vrijpartijen zouden moeten schieten, wat had ik gemist?

Als ik vraag krijg ik antwoord.

 

Na een ontblokking op facebook volgde er al snel telepathisch meer gesprekken onderling met elkaar. Ik zocht voorzichtig contact en wilde zeker weten dat het zuiver vanuit zijn hart was. Ik probeerde erachter te komen wat hem dreef tot het weglopen van mij, wat hij voelde en hoe ik er mee om zou kunnen gaan. Ik wilde hem hoe dan ook geen pijn doen of verkeerde dingen zeggen dus was heel erg voorzichtig, ook nog een beetje bang om hem uit het oog te verliezen.

Dit was de week voor pasen en in die week nam de liefdesenergie na een langere tijd afwezig te zijn geweest langzaam weer terug. In deze week scheurde ik mijn enkelband, wat deels als uitschakeling was bedoelt maar is mislukt en dat bracht mij in een diepe weg tot mezelf. Met en zonder hem...

 

In afzondering, angsten om weer te vallen, omgeven met duistere misleidingen en zeer lichte piekmomenten die alles omver bliezen ben ik dieper in mijn eigen krachten komen te staan. Juist de vele wanhoop momenten, de tijd met de spirits, het geluk niet over straat te hoeven en daar van alles op te pikken, geen huishouden kunnen doen, is diepe bezinning in mij gekomen.

Hoe vaak ik niet in wanhoop op de trap tot stilstand ben gekomen, huilende het allemaal niet meer te weten en niet meer te willen vechten voor die liefde, niet meer te willen vechten voor de man van mijn dromen, niet meer te willen vechten tegen karmalessen en alle shit die er mee gepaard ging. Krabbelde ik langzaam op, mijn kracht kennende als genezer gaf mij de uitdaging ook mezelf te genezen. De regelmatige gesprekken met hem binnenin gaven mij hoop en kracht naar hem toe en na de eerste week stond hij een stukje heling naar hem toe, toe. Wat uiteindelijk eentje was voor ons gezamenlijke leven. Ik kwam tot inzicht de patronen verder te mogen doorbreken tussen ons in vorige levens door samen zielstukken te halen, hij was gretig wat mij goede hoop gaf.

De tweede week zijn we samen heel diep door deze heling gegaan, ik voelde zijn wanhoop door mij heengaan, door elke cel van mijn lijf door elk bloedvat. Ik huilde mee..

 

Dit vond twee dagen na de heling plaats voor de eerste keer, ik voelde hem breken in mijn energetische armen. Hij mist me, dat weet ik. Ik weet dat hij niet zonder mij verder wil en hij bleef maar zeggen niet te weten hoe en het niet te kunnen...en eigenlijk niet goed genoeg zou zijn.

Ik troostte hem en zei; Je hoeft niks te kunnen! Ik wil jou slechts als jou, ik wil alleen die duisternis niet en die haal ik bij je weg. Ik wil jou je pure ziel, daar hou ik zielsveel van en ik weet niet eens waarom! Maar JIJ jou pure ware zelf en verder niets is perfect voor mij. Er brak iets door, ik voelde hem letterlijk in mij zakken en een rust keerde in ons, de energie was zo puur als nooit tevoren. Ik weet dat deze nacht de definitieve ommekeer voor hem is geweest nu.

Na deze nacht volgde er nog enkele dagen, in diezelfde wanhoop vanuit hem, weer even terug in dualiteit en voelde ik hem deels toch weer wegrennen uit deze energie. Ik trok al gauw de conclusie dat de tweestrijd die er altijd is geweest in mij, hem vele levens gekwetst heeft. Ik bleef naar de toenmalige tweelingziel rennen en liet hem weer zitten, omdat ik niet kon kiezen. 

Dit had voor hem als gevolg, nu nog steeds, dat hij zich niet goed genoeg voelde bij mij. Ik ben die supervrouw en hij een niks. Maar dat is niet waar en ook nu duwde hij mij weer naar de "tweelingziel" . Alsof hij zei; 'daar hoor jij thuis, niet bij mij' 

Hij heeft zich altijd een mindere gevoeld omdat ik te laf was te kiezen, ik heb nooit een dergelijke keuze echt vanuit mijn pure hart gemaakt.  Echter door onze afscheiding ben ik mij duidelijk gaan realiseren de "tweelingziel" niet meer als zodanig bestaat en ik bovendien die liefde niet meer in de vorm van een liefdesrelatie voel voor deze man. Ook zijn met hem alle stukken opgelost en ingelost en bestaat er hier door geen "verplichting" meer om de liefdesrelatie aan te gaan en is er dus ruimte voor "vrije wil".

Ik voel dat de liefde voor deze man, velen malen dieper in mijn ziel zit gegrift dan wie ik ooit in mijn leven heb gehad. Ook wordt mij telkens het beeld getoond dat hij de "laatste" man in het rijtje is van al mijn mannelijke soulmates waarmee ik nog niets heb afgerond. Wat in theorie of praktijk betekend dat ik met hem het allemaal mag "afmaken". De rest is of al inmiddels afgewezen door mij, of de kans is voorbij. Last but not least.

Ik weet een nog zeer lange tijd met deze man te hebben.....

Kortom; de keuze is voor mij al gemaakt.   Weg karmisch patroon, weg de reden voor hem om zich een mindere te voelen.

 

En natuurlijk dit zou geen transformatieproces en heling zijn als zich na deze constatering nog dingen voor deden die de weg bemoeilijkte. De weg van de sjamaan gaat over hel en hemel en we moeten alles leren wat er te leren valt. In mijn geval over relaties.

Na het doorbreken van de energie merkte ik meteen meer eenheid op en een vriendschappelijke draagkracht, zie het als een fundering van een huis. Zonder fundering kunnen we geen stevig huis bouwen. De leidingen liggen er, maar wat dan? hoe bouw je die muren op?

 

In het begin van mijn opleiding was mij verteld dat ik pas dit zou ontvangen als ik zou leren dat liefde iemand vrijlaten betekend. Nu heeft deze man gewoon de afdwingende kracht om zijn vrijheid op te eisen en doet dat niet bepaald softie. Niemand hoeft te weten waar hij is en hij doet zijn eigen dingen en wil vooral zijn eigen proces doorlopen. Dat is een sterke eigenschap zolang hij zijn grenzen erkend, hij weet dat.

Ik heb hem in gesprekken en ook wel telepathisch energetisch wel met een zekere push hierin doorgeduwd, maar tot zekere hoogte, tot nu. Het was belangrijk om in zijn bewustzijn te zijn om hem te helpen groeien, vooral om in te zien wanneer de duisternis hem overneemt. Deze inzichten zijn van belang omdat hij in mag zien dat waar hij nu in verkeert een gevang van energie is, zijn emoties beinvloed, zijn welzijn beinvloed, hem in een constante werkoverdrive neerzet en dat het hem wil bezitten om bij zijn geluk weg te halen. Aan hem de taak nu, te erkennen dat hij niet alleen is, maar ook dat hij duister hem niet langer dient, hem niet zal bevredigen en niets meer dan eeuwige spijt en berouw zou geven. Terwijl de liefde letterlijk op hem wacht en hij zover tot het licht is getreden nu, dat er geen weg meer terug is. Nooit meer dat oude, nooit meer dat duister....

 

Door onze innerlijke gesprekken na enkele uitbarstingen in hem en mij te hebben plaatsgevonden heb ik kennis gemaakt met hem op zielniveau. Zijn volledige ware ik mogen zien, voelen en aanraken. In een paar nachten zelfs zeer diep. Ik kan alleen maar huilen van zeer diepe ontroering als hij als zijn pure ik, mij binnendringt. Ik schenk hem nu het vertrouwen en de ruimte, ik zal hem ontvangen met open armen omdat ik nu eindelijk zelf realiseer en voel dat ik de ware heb gevonden en ik in staat ben de liefde te ontvangen die ik zelf uitdraag en waard ben.

Hij wil vrijheid, maar ik voel slechts de drang om hem dat te schenken. Hij mag inzien dat de duisternis niet meer nodig is, dat het een gevangenis is vol leugens en misleidingen en hem destructie van zijn ziel toedient. Mijn liefde heeft hem nu al de kracht geschonken in te zien wie hij is, zijn ware ik begint langzaam te groeien en krachtiger te worden, wat synoniem staat aan zichzelf zien en zijn kracht te vinden. Elk inzicht brengt hem dichter tot zijn ware hart...

Deze engel zal ik opnieuw vleugelen, want ik kan zo'n mooie gedaante alleen maar vrijheid schenken... ik spreek elke dag de wens uit dat hij vrij mag zijn. En ook al leven we straks misschien samen, kooien zal ik hem nooit, hij is dat niet waard.

 

Hij is een gelijke en zijn zachte liefdevolle energie streelt mij soms snachts toe als ik mij weer zorgen maak. Juist dan heb ik neiging tot vastklampen, maar hij verteld me dat het goed zal komen. Hij omarmt mij innerlijk en zegt spijt te hebben, wat ik heb allang heb vergeven uiteraard.

Ik weet/besef/realiseer mij nu meer dan ooit dat ik innerlijk in de energie alles heb gedaan wat op afstand mogelijk was voor hem en ik hem het licht daar al heb mogen brengen, zodra bij hem de keuze tot heling komt zal zijn versluiering geheel oplossen en zijn ware zelf voor altijd "zijn". Zijn snelle leervermogen en innerlijke gevoeligheid geven mij dankbaarheid en hem de kracht om met mij samen zijn laatste pijnstukken binnen relatief snelle tijd te verwerken en te helen, zodra hij deze keuze zal maken. Ik weet dat innerlijk de keuze al gemaakt is.

 

Ik kan nu huiswaarts keren, volledig in mijn eigen licht. Ik laat hem nu even los puur zodat hij voelt dat ik hem echte vrijheid zal schenken, ik let wel op of er niet nog een afzakker komt de duisternis in. Verder heeft hij alle ruimte om te gaan en staan waar hij wil, voor mij is het nu tijd mijn licht met een zoveel mogelijk mensen te delen en mijn missie verder voort te zetten. Ik heb mij er bij neergelegd eventuele relatie toch niet standaard zal verlopen, naast dat hij zijn tijd wil, wil ik dat nu ook. Ik heb de 'stapje terug" weg in zijn waarde leren kennen, "traagheid"  ook. Eindelijk voel ik wat de waarde is van rustige bezinning, van liefde ontvangen, van dingen aan mensen geven die ik zelf heb geleerd en hoe uniek ik in mijn werk ben. De liefde voor mijn werk is rijkelijk en vloeit even diep als mijn onvoorwaardelijke liefde die ik mag verspreiden.

Ik laat mezelf vrij uit deze innerlijke helingen omdat ik nu volledig vertrouw op de man(nen) zelf dat ze weten wanneer ze kunnen komen. Het lot zal ons allen weer samenbrengen daar kan ik blindelings op vertrouwen. Met wie ik een missie heb zal ik zelf gaan opleiden en mijn liefde zal ik helen zodat hij werkelijk vrij kan zijn in zijn hart.

Ik wens niets liever dan ieder mens de vrijheid van de ware liefde te schenken, ik wens niets liever dan mijn ware liefde vrij te zien in volle glorie. Het licht zal zijn nieuwe leven belichamen...

 

Ik ben al vrij, ik doe niets liever dan het ieder ander schenken.

Na totaal 2,5 jaar met mensen in mijn systeem gelopen te hebben, energetisch op afstand, ga ik dat het komende half jaar zoetjes aan loslaten. Totdat alles volledig is voltooid in volle glorie. Ik zal na drie jaar weer op mezelf kunnen zijn zonder constant te moeten waken, zonder constant op mijn hoede te moeten zijn. De inzichten zijn er nu, ik kan mijn reis verder vervolgen.... In innerlijke rust, vrede en vertrouwen....

 

De spirits zullen ons allen verder dragen... Aho