Innerlijke struggle

In een struggle van dualiteiten en extremen, kom ik mezelf tegen gekluisterd in een leven waarin het tempo ineens tien keer lager ligt dan ik oorspronkelijk gewend was. Onder het 'de trap op klimmen' of mij door het huis bewegende en vaak even stil vallende van verdriet, pijn, angst, kom ik tot veel inzichten, niet allemaal even leuk en even boeiend. Ik lees regelmatig de Tzolkin energie van de dag, meestal pas achteraf, nu de laatste tijd weer eens wel als ik net aan de dag begin. Vandaag is een dag van transformatie, bij mij in zijn puurste vorm.

 

Ik werd wakker met de gedachten nog losser te willen van de gedachten een man. Echter wat ik ook doe, ik wordt er steeds weer naar eentje terug geslingerd, hier kan ik niets aan doen. Wel wordt het gevoel steeds minder en kan ik mij steeds meer richten op wat ik wil, op mijn leven en alles wat staat en valt met mijn missie. Ondanks dat enkele mannen daar onderdeel van zijn, wil ik daar niet mee bezig zijn. Ik heb mezelf er alleen maar mee en met die gedachten besluit ik te willen transformeren in mezelf wat daar nog op ligt.

In dualiteiten gesproken, waar ik ook nog veel in verkeer en waarin de extremen momenteel steeds groter worden. Lichter wordt lichter, maar duisterder wordt ook steeds duisterder. Ik probeer naar de buitenwereld een visie neer te zetten, maar door de vele aspecten waar ik mee werk is dat lastig. Ik heb doelen, maar kan vaak moeilijk richting bewaren, ik slinger soms ook nog alle kanten op en ben niet altijd in staat hetzelfde op dingen te reageren, al zou ik dat wel willen. Ik dien stabiliteit te laten zien, dat de minder begaafde spirituele mensen op mij kunnen leunen en van mij kunnen leren, maar ik geef toe ook maar een mens te zijn.

Mensen zien mijn healing "trucje" maar vergeten dat ik naast Sjamaan ook maar een mens van vlees en bloed ben, ook tekortkomingen heb. Ik voel me meestal heel klein en nederig, hoe meer ik verlicht wordt hoe minder ik te maken wil hebben met andere mensen en wat ze denken en vooral niet wat met hun ego te maken heeft. Ik wil omgaan met mensen die eerlijk zijn, eerlijk naar en over zichzelf zijn en hun ware ziel laten zien. Ik zie wat nep is en wat gemanipuleert is, wie bezeten is en door entiteiten een leven krijgt toebedeeld en het doet mij verschrikkelijk veel pijn als ik bij die mensen niks kan en mag doen. Zonder eigen toestemming mag ik niets, op afstand al helemaal onmogelijk omdat niet alles op afstand geheald kan worden. Mijn lijden berust vooral in het toekijken naar hoe het leven van andere mensen kapot wordt gemaakt door iets waarvan ze niet bewust zijn, mijn lijden gaat niet over mezelf. Ik heb verdriet over andere mensen die gebroken zijn, niet over mezelf. Terwijl ik gebroken ben, opgesloten in mijn huis en niemand van die gebroken mensen zich door mij wil laten helen. Ik heb zoveel liefde in mij! het frustreert om mijn ware aard niet aan iemand te kunnen geven. Ik heb zoveel te geven.

 

En dan stel ik mezelf de vraag. Kan ik met mezelf leven nu?   bovenstaande extremiteiten te zien niet. Ik ben niet helder hierover naar mensen en niet naar mezelf. Ik ben niet stabiel omdat ik me kracht laat ontnemen uit dingen die ik nu niet kan veranderen. Pijn of niet ik heb een visie en een doel waarom ik hier ben. Mensen moeten maar leren dat ik ook net als zij ben, ook angst en verdriet ken en juist ik verlang naar wat ik aan de wereld geef!

Ik raap mezelf bijeen en besluit mijn zielstukken op te zoeken, wat ik toch echt zelf alleen maar kan helen. Ik besluit ondanks de herrie van buitenaf met grasmaaimachines en mensen die veel geluid maken toch in trance te gaan en de antwoorden op dit moment te zoeken. Ik moet voor morgen nog een presentatie afmaken maar dat kan niet zonder deze transformatie voort te zetten.

Ik roep de spirits op en begin op mijn drum te slaan. Langzaam wordt ik rustiger en dwaal rustig af de stilte van mijn ziel in waar ik de antwoorden krijg te zien. Ik zie dat ik mij momenteel begeef in een eeuwenoud patroon tussen drie mensen waarvan er eentje denkt niet voorbestemd te zijn omdat ik voor de ander kies, terwijl ik zojuist van richting veranderd was, dat dat allen nog pijn bezorgt op dit moment. Ik begin te huilen, ik wist dit al maar ik kreeg er nu een antwoord op wat ik zou moeten doen. Ik besluit dit te verwerken en dit patroon te doorbreken voor ons alledrie. Daarna zie ik een ring, ik zie mijn huwelijk. Mijn heilige huwelijk en ik begin weer te huilen, maar meer van ontroering. Hij is wie ik denk dat hij is. Ik pak de ring en begrijp dat dit heilige huwelijk al velen malen eerder niet mocht slagen, ik heb de ring terug. Mijn ziel gereed om het nu het wel af te maken, ik heb namelijk geen keuze nu in mijn laatste incarnatie. Tevens de laatste incarnatie van dit gehele huwelijk, het moet nu wel slagen want het is de laatste kans. Dus het moet wel voorbestemd zijn, wat er nu ook voor nodig is. Mijn huwelijk zal een voorbeeld zijn van twee extremen, twee totaal verschillende mensen die op zielniveau gelijke zijn.

Tevreden keer ik terug uit deze inzichten, intussen roepen de ancesters (voorouders) mij en ik besluit ondergronds de deur naar hun ook nog te nemen. Zij geven mij het laatste stukje in de puzzel, het antwoord en de oplossing voor dit heilig huwelijk en ze geven mij kracht om nu door te gaan met wat ik doe. De richting is bepaald, ik hoef allang niet meer heen en weer te slingeren maar slechts naar hun te luisteren.

Ze geven duidelijk aan dat ik er op kan vertrouwen en nu mijn werk het speerpunt zal zijn voor alles, dat weet ik, dat is ook zo. Ik mag daarom deze tekst ook met jullie delen, ik mag openhartig zijn en ik mag kwetsbaar naar de wereld zijn. Dat is mijn kracht. Er zijn maar weinig healers op dit moment die zichzelf zo kwetsbaar laten zien. Dat het afschrikt ligt aan de mensen zelf, die schrikken ook van hun eigen gevoelens daarom komen ze niet bij mij. Ik kijk alleen maar eerlijk naar mensen, eerlijk betekend op zielniveau. Wat een egostukken men ook heeft, ik zie wie je binnenin bent en binnenin op zielniveau zijn we allemaal eenheid. Of we nu een heilig huwelijk met elkaar hebben of gewoon vrienden zijn, ik zie jou in je ware aard. Ik spiegel.

 

En zo spiegel ik ook mezelf. Terug uit mijn trance dank ik de spirits en ik heb weer kracht om door te gaan. Ik kan uit de dualiteiten stappen, kracht putten uit wat mij wordt gegeven. En ergens hoop ik gewoon dat er nog mensen zijn die mij als mens zien en niet alleen maar als heilige goddelijke sjamaan. Ik ben een healer, ik ben een sjamaan en bezit inderdaad de connectie met de goddelijke wereld, eentje die wonderen kan verrichten. Maar ik doe niet aan wonderen, ik doe slechts aan mezelf van mijn beste kanten laten zien en ook ik leef met struggle en valkuilen, ben nu eenmaal niet perfect. Wel probeer ik de beste versie van mezelf te zijn en te worden zo goed en kwaad als het kan. Ik vindt het ook spannend voor groot publiek, ik ben niet bang voor fouten omdat die niet bestaan. Wel heb ik binnenin soms de angsten dat ik niet op de juiste manier goed overkom op mensen, ze het niet begrijpen.

Maar dan staan de spirits weer naast me, spreken mij toe of door me heen en ze geven mij richting. En dan weet ik het weer; o ja alles komt goed en ik hoef me nergens zorgen over te maken.

Met angst kijk ik naar die donkere klif beneden. Even wil ik van gedachten veranderen en voor ik het weet spring ik omlaag die diepte in. Mijn parachute gaat open, ook al weet ik niet wanneer.

Mijn leed is geleden, mijn richting is helder.  

 

Mijn leven gaat nu trager dan ik gewend ben, alles begint opnieuw. Het is goed zo, ik zal dragen wat ik kan. En de gedachten aan die man, ach wat niet kan verdwijnen zal ook niet verdwijnen, dan zal ik het komen zoals het komt. Maar nu eerst ik, ik heb een heleboel te doen. Mijn leven als sjamaans healer staat nog maar in de kinderschoenen. En met stuk voetje kan ik nog steeds helingen uitvoeren, nog steeds spreken voor publiek en er is geestelijk niemand die mij iets kan wijsmaken. Ik doorzie zelfs telepatisch egostukken in iemands persoonlijkheid, ik weet wat echt is en wat niet. Er is geen houden meer aan.... als ik maar van mezelf houdt, ik weet tenminste dat ik wel eerlijk en echt naar mezelf ben. Dan is de dualiteit ook meteen weer verdwenen. Ik ben eenheid met mezelf en het universum. Mijn gids slaat een arm om me heen en zegt; Kop op meid, je kunt het. Dankjewel dat je eindelijk naar ons wilt luisteren.

 

Een traan rolt over me wang; Het leven hoeft niet perfect te zijn. Ik ben niet alleen. 

Liefde, licht en kracht.