Over heling en Atlantis

Mijn laatste blog was alweer even geleden tot mijn grote schrik. Dat komt door dat ik de afgelopen weken flink ben bezig geweest en nog steeds met het opzetten van een speciaal begeleiding/opleiding traject voor tweelingzielen en voorbereiding voor de daarbij behorende cursus die start op 21 april, volgende maand. Meer informatie daarover kun je vinden op www.tweelingzielenhealing.nl  , ook voor niet tweelingzielen trouwens is het mogelijk een traject te volgen bij mij waarin ik leer jezelf te helen en je help spiritueel te ontwikkelen.

Dat even gemeld te hebben.

 

Ik ben nu geinspireerd omdat ik, als we het toch over heling hebben. Zelf weer een stuk heling bij mezelf heb gedaan begin van deze week. Aanvankelijk werd er daarna weinig aangeraakt, tot gisteravond.

Ik keek naar de film 'Your Name', Japans getekende film. Ik heb normaal niets met dat genre maar de insteek van het verhaal sprak mij enorm aan. Het gaat over een meisje en een jongen die van lichaam wisselen, ze missen elkaar en gaan naar elkaar op zoek. Naast dat het natuurlijk enigzins lijkt op wat tweelingzielen ook met elkaar kunnen waren er meer aspecten die over tijdlijnen en dimensies gaan in die film. Ik raad je echt aan als je de kans hebt deze film te kijken, het ook te doen.

De film raakte iets aan heel diep in mij, heel diep. Naderhand heb ik lopen huilen kei en keihard, weer een duizendste dood. Ik riep mijn spirits om hulp, ik kon er de vinger niet opleggen in eerste instantie. Deze huil was zo diep en zo pijnlijk, denk aan een kind wat van je sterft, wat voel je dan?   Ik 'niet-moeder' begrijp dat zelfs nu.

Ik realiseerde mij nog niet dat ik mezelf in Atlantis, mezelf in de alleroudste mythe tijd nog niet had gevonden. Ik heb wel afgelopen maanden wat kleine flarden aan informatie gekregen daarover maar  ook maar zeer nihil. Daarnaast kwam ik er net achter dat het blijkbaar vrouwendag is vandaag, deze week draait astrologisch gezien om ervaringen vanuit het Atlantis tijdperk en als klap op de vuurpeil gaat mijn afstandhealing in de tweelingzielen healing groep  ook nog eens over een healing vanuit dat tijdperk. Het is allemaal niet toevallig, toeval heeft nooit bestaan. We maken sychroniciteiten mee, leven in een flow, dat is normaal als je leven in overeenstemming is met je ziel.

 

Wat het mooiste hiervan is, is dat ik na deze heftige ervaring de healing voor vandaag heb kunnen schrijven.

Vanuit ons zielgeheugen is deze tijd gewist, daarom herkennen wij haar niet. Wat ik wel weet is dat ik de eerste keer getuige hiervan mocht zijn in een afstandsessie tussen mij en mijn geliefde op het medicijnwiel. Ik zag 'het begin der tijden' en wij waren met drie en maakte toen de afspraak met elkaar dat wij ons van elkaar zouden loskoppelen, omdat wij elkaar anders in een ander tijdperk niet meer terug zouden gaan vinden. Wat feitelijk logisch is, als je namelijk al eerder automatisch verbonden zou zijn, die liefde als normaal zou beschouwen, dan zou je niets meer leren van je fouten en ook nooit naar wegen zoeken om dingen beter te doen.

Dat is waarom tweelingzielen bestaan, de drang om elkaar te vinden en die eeuwige zoektocht in de mens aanwezig is om 'de ware liefde' te vinden, tot het meest obsessieve gedrag aan toe.

Ik heb de schepping gezien, Atlantis als zijnde een andere planeet. Atlantis bestaat nog steeds maar in een andere dimensie waar wij mensen gewoonlijk niet kunnen komen. Vroeger waren er meerdere planeten zoals de aarde, die zijn er nog steeds, echter liggen deze zover uit ons bereik dat de ruimtevaart hier nimmer zou kunnen komen. Al ontwikkelen ze nog zo snel, het zal ze in geen duizend jaar lukken. Omdat wij deze reizen niet fysiek maken met dure technische middelen waarvan de wereld kan eten, zoveel geld wordt er aan verspild. Nee, deze reizen zijn gratis want liggen in ons vermogen om door dimensies heen te reizen. We reizen tenslotte ook weleens terug of vooruit in de tijd (ik tenminste wel). 

 

Atlantis herinnerd ons aan een zeer liefdevolle tijd, The Garden of Eden kennen we allemaal wel, vanuit de Bijbel. Waar Eva een appel nam, wat een metafoor is voor het feit dat de mens zijn verantwoording niet nam, de verleiding niet kon weerstaan en daarom is 'gevallen' en 'verscheurd' van ware liefde vandaan.

De hele appel heeft nooit bestaan en Adam en Eva zijn slechts een metafoor voor het mannelijke en vrouwelijke geslacht. In Atlantis was men niet per definitie mannelijk of vrouwelijk maar kon men beide geslachten aan doen, men was meer 'neutraal'. Ook de gaven die wij nu in onszelf ontdekken, het helderziend zijn en voelen, horen, astrale reizen. We konden dit allemaal allang al, maar zijn het slechts "vergeten" door alle "conditioneringen" op aarde. Wij komen ter aarde en worden meteen gebombardeerd met dingen die hier normaal zijn, een vroedvrouw, een speen, een wieg, vaste slaaptijden, voedsel, mama die tegen ons praat. En alles wat goed of fout gaat in die tijd is meteen al tekenend voor het leven wat we hier gaan leiden.

We worden ouder we moeten verplicht naar school, we moeten alles per se doen op de manier zoals onze ouders en leraren leren dat het moet etc en zo ontwikkelen we onze eigen conditioneringen en gewoonten en wij denken dan vervolgens dat dat de juiste manier is?  We doen onze ouders na en van generatie op generatie doen we onze ouders na, of dat nu schadelijk is of niet.

Door deze patronen en gewoonten zijn we heel ver bij onze bron van oorsprong vandaan gegroeit, het meest schadelijke aan dit alles is nog dat ons ego ons wijsmaakt dat alles goed is bij ons en wij ons gedrag normaal gaan vinden. Komt er eens iemand met een ander idee dan vechten we tegen dat idee, omdat we bang zijn dat het andere einde van de horizon, het onbekende wat buiten deze patronen ligt gevaarlijk kan zijn of niet goed is voor ons. Dit omdat wij op aarde worden groot gebracht met de angst, van alles dat wij niet kennen. Terwijl juist dat zuivere contact met die bron, terug kijken naar hoe alles op Atlantis was ons hart meer verrijkt dan wat dan ook.

Het doel van 'De Nieuwe Aarde' ligt vast in dit concept, dit concept draag jij mee als lichtwerker om je weer te herinneren zodat we met z'n allen dit kunnen neerzetten op aarde, zodat iedereen die er leeft in overvloed en liefde kan en mag leven. Weet je nog?

 

Zonder afscheiding van dit, zouden we er niet naar op zoek zijn. Zonder scheiding van elkaar zouden wij nooit kunnen groeien in alle nodige eigenliefde die hiervoor nodig is. Dus eigenlijk is de oplossing heel simpel. Ook nog zo'n menselijke niet dienende eigenschap; moeilijk denken.

Soms voel ik mij ook helemaal niet meer onder de mensen horen, ik lijk zelf ook wel een ruimtewezen tussen andere rare ruimtewezens, dit is niet raar, dat hoeven we niet van onszelf te ontkennen. Hoe raar andere mensen het misschien ook wel vinden, of vinden dat ik in het gekkenhuis thuis hoor. Het laat mij koud, ik heb al zoveel gezien. 

 

Als wij onszelf helen, waar mijn traject bij uitstek enorm geschikt voor is. En op zoek gaan naar delen in onszelf om te herinneren dat wij zelf die liefde zijn en andere mensen dat niet op hoeven te vullen. Kunnen wij ook weer verbonden worden met Atlantis, mythische wezens die ook daar zijn, onze andere delen die wij proberen te bevredigen door ze door andere mensen die waarvan wij denken dat ze van ons houden, wat echter maar ilussie is zolang je bij elkaar bent omdat je bang bent dat je alleen zeer eenzaam wordt (wat ook een ego gedachten is vanuit gescheidenheid en incompleetheid). Ik maak graag mensen compleet omdat ik weet hoe fijn het is compleet te zijn, mijn hart is vol en gevuld van liefde. De pijn die daarvoor te trotseren is, is groot en vereist moed. Maar als je die moed kunt opbrengen om voorbij die gescheidenheid en pijn te kijken, pijn te omarmen als je grootste vriend, zal je nooit meer gescheiden zijn. En natuurlijk je moet er wel wat voor doen, alleen de pijn omarmen voldoet zelfs niet meer. Soms moet je krachtige helingmethoden gebruiken om de pijn vanuit je diepste zelf op te roepen. Gevolgen hiervan zijn uiteindelijk meer vreugde en meer verlichting, meer contact met de bron maar ook met onszelf. Want wij zijn de Bron.

 

Atlantis helder blauw, helder groen. Zachte liefdevolle energie en heelheid in onszelf. The Garden of Eden, het land waar wij de verleidingen niet konden weerstaan. Hier op aarde bewijst onze levensstijl inderdaad dat wij sommige verleidingen niet kunnen weerstaan, materialistische verleidingen om onszelf beter te maken, denken we. De meeste mensen horen hier thuis, de aarde is een dumpplek voor zielen geweest die inderdaad alleen maar toegaven aan alles wat het ego verlangt, helaas nog steeds.

Daarom zijn wij hier vandaag met z'n allen op aarde neergezet, omdat de wereld, moeder aarde, een betere plek wil zijn. En iemand moet het tenslotte doen.

 

De ontwaakte vrouw is een toonbeeld van eenheid met universum, de maan, de aarde, de zon, de engelen en spirits en incarnaties uit andere tijdperken. Zij belichaamt liefde, liefde is vrijheid. De ontwaakte man is naarstig op zoek naar vrijheid, vrijheid is zijn liefde het is allemaal eenheid. Ons hart belichaamt liefde en vrijheid, mannelijke energie en vrouwelijke energie verenigd in alle ontwaakte mannen en vrouwen zodat de krachten in bundeling zeer sterk zullen zijn. Maar zij kunnen pas goed verenigen en samenwerken als beide realiseren dat alle gedachten die niet hart-dienend zijn slechts tot dwaalsporen leiden, ons verder brengen van de bron. De bron zit in onszelf, in de compleetheid van het man en vrouw zijn in jou. Als dat in balans is in jou, is de man met de vrouw al verenigd. Vanuit dat punt is het paradijs alles wat wij zelf scheppen vanuit dat moment, in direct contact met de bron in onszelf, ons hart, onze ziel dus, ons ware zelf. Hier herstellen wij contact met Atlantis, Atlantis is de bron, de bron van de kennis die wij nu nodig hebben om op aarde onze wereld tot leven te laten komen, hemel op aarde. 

 

Love and Light 

Licht & Liefde