Kracht

De kracht van liefde, paardenkrachten, krachten gebundeld en soms alleen. Krachten die op de proef worden gesteld door queeste, missies, meerdere ja, allemaal door elkaar aan het lopen. Mijn missie als tweelingziel, healer, sjamaan, het loopt, de taken liegen er niet om, gelukkig worden mijn oproepen om krachten te bundelen eindelijk serieus genomen. Ik voel me verantwoordelijk voor iemand in het bijzonder, mijn missie is hem naar 'het licht brengen', bezeten en zich daar bewust van heeft deze man een weg naar zelfliefde te lopen en eindelijk is de tijd aangebroken dat ik deze man mag helen.

Afgelopen maandagnacht heb ik een heling op de beste man uit mogen voeren, eentje die heel heftig was, met de noodzakelijke kristallen kon ik er pas goed in komen omdat zijn kostganger veelal de doorgang belemmerd. Dit keer was het mij gelukt. Ook door aankoppeling met een aantal zielsverwanten uit mijn zielengroep heb ik alle krachten kunnen bundelen. De energie was zodanig sterk en ik heb zoveel geincasseerd en gekatapulteerd dat mijn lichaam gisteren reageerde met een halve griep, vandaag gaat het alweer wat beter met mij maar mijn lichaam heeft duidelijk een goede klap gehad.

 

Mijn opoffering in liefde is groot, soms te groot. Nu dit nog leren doseren. 

Ik weet dat er veel mensen zich soms afvragen: waarom doe je dat allemaal? je moet toch niks?

Ja en nee. Natuurlijk is het een keuze om iets uit te voeren of niet. Maar ken je dat gevoel van dat je nog iets "moet" doen omdat je anders niet de rust in jezelf vindt?

Dat gevoel, met een push van energie krijg ik zodra ik een opdracht krijg tot iemand te helpen. Elke handeling daarin wordt geleid, ook wanneer ik naar iemand toe moet, iets moet melden etc.

Alles om iemand te helpen en zijn of haar pad op te leiden. Soms zijn die taken heel erg verantwoordelijk, keuze is er slechts in wanneer, maar dat meestal ook niet omdat goede timing soms essentieel kan zijn.

 

Ik transformeer veel energie, ik ben meer een katalysator die soms nog even moet leren richting geven. De krachten die er echter soms door mij heen worden gekatapulteerd kende ik zelf ook nog niet. Naarmate mijn groei vordert en mijn lijf zuiverder wordt, mijn ziel meer vrij is van lasten blijft alleen die kracht van mijn essentie nog over. Geloof in jezelf en wat je bent, een healer, zijn essentieel om tot dit punt te komen. Sjamaan "wordt" je ook niet, maar ben je omdat je het gewoon bent, omdat je het al eerder bent geweest en dus nog steeds. Healer ben je, daarom leer je zelf je essentie te leren kennen en te onderzoeken, maar een healer zonder zuivere energie verliest echter aan kracht.

 

Mijn mooie poetische versen over liefde zijn maar een klein deel van mijn pad en succes. Door deze diepe pijnen heb ik wel tot mijn eigen essentie kunnen en mogen komen. Dankbaarheid alom, mijn creatieve ik is de bron tot meer, altijd.

Het leven is een versje, maar in dat versje zijn de nodige pauzes nodig. Wetende dat ik allicht komende week nog een keer een krachtige healing uit moet voeren is op krachten komen nu essentieel.

 

Paardenkracht noemde ik in het begin. Paarden zijn mijn passie altijd al geweest, voor ik healer werd had ik mijn eigen pony Moonlight. Een prachtige zwarte black beauty welsh pony, helaas heb ik hem door ziekte moeten laten gaan. Voor ik het teken kreeg dat het goed was, twijfelde ik lang of het zover was of niet.

Ik wist dat hij voor mij de weg naar liefde zou vrijmaken, plek zou maken voor het leven wat ik nu leidt. Hij is mijn gids, mijn krachtdier en staat mij bij, bij de vele trancereizen die ik zelf maak voor mijn eigen heling wordt ik elke keer in liefde vergezeld. Voor dit zover was verscheen hij in een droom als een groter paard, hij zou voor mij terug komen in een groter formaat. 

Ik rijdt nu wekelijks op de manege, ik was daar als kind aan huis vroeger en ik kom daar nu opnieuw 'thuis'. Vanuit deze plek waar ik als kind heb leren paardrijden, waar ik mijn eerste dromen had aan een eigen paard, mijn eigen paardenbedrijf (wat leidde tot een healingpraktijk). 

Dit weekend gebeurde er iets bijzonders.

 

Ik begaf me naar een plaats in de stal waar jaarlingen (1-jarige) staan. Naast mij liepen wat kinderen te kwebbelen en mijn oog viel meteen op een paard wat wat meer achterin stond met een geruite kol, een vos (roodbruin). Ik schrok, ik keek naar hem en hij naar mij en er leek iets te gebeuren, de kinderen gingen weg en ik bleef nog steeds verschrikt staan. Ondanks het feit hij geen blauwe ogen heeft, ik herkende die blik uit duizenden!

Zal hij geincarneerd zijn hier op de manege voor mij?

Zal toch niet waar zijn?

 

Ik sta verstard, ik kan nu geen paard hebben. Mocht het inderdaad zo zijn, vertrouw ik het universum. Hij zou voor mij terug komen dat was iets wat zeker was. In 2017 hier geboren?

Ik stond perplex. Er was ook iets aan zijn gedrag wat ik herkende en meteen kon terugkoppelen.

Ik besef nu, dit dier heb ik in een visioen gezien.....die ruitkol, een vos. Ik denk een jaar geleden ongeveer, half jaar kan ook...mij nog afvragende, komt hij als een vos terug?

 

Paardenkrachten verenigd nu breekt mijn klomp. Zowel als geestesgedaante wordt het nu wel heel erg dubbel. 

Het is een schrale troost op dit moment, toch begeef ik mij verder en laat ik nog even los. Als dit paard mijn incarnatie van Moonlight is en hier met mij verenigd zal worden op een dag, dan troost ik mij. Ik ben hem nooit kwijt geweest.

Eerst zal de liefde aanvangen waar hij plaats voor heeft gemaakt, daarna zullen we zien wat de paarden gaan doen. 

Liefde is de kracht waarin dit alles tot stand is gekomen, liefde is waarin dit verder zal voortzetten. Mijn geloof in deze incarnatie, de liefde alles begint nu te kloppen. Het is bijna eng hoeveel je met dat geloof zelf kunt scheppen en tot stand kan brengen. Ik heb hier om gevraagd, visioenen gehad, antwoorden lijken dit jaar allemaal uit te komen.

 

Het klinkt bijna eng, het is eng geen weerstand te ervaren in de dingen die je het liefste wilt. De reden dat hier mensen vaak bang voor zijn is omdat ze gewend zijn weerstand te ervaren.

Afgelopen maanden heb ik van duistere krachten veel weerstand gekregen, tot nu begin 2018 alles langzaam aan op de plek lijkt te vallen waar het hoort. Voorspelling na voorspelling komt zoetjes aan uit, sommige dingen een beetje te snel. Ook ik ben aan veel weerstand gewend, wanneer al die muren ineens weg vallen en de weg vrij lijkt te komen verstar je soms van angst. Vooral als je niet weet wat er verderop op die weg ligt. Ik weet in grove lijnen wat mijn toekomst is, maar in die details en verfijning die ik niet weet liggen de verrassingen voor het oprapen. Verrassingen die op het verkeerde moment lijken, maar dat niet zijn. Alles heeft een reden dat het nu is wat het is, alleen kun je zelf de schepping aanvaarden van wat komt, hoe eng dat ook is.

Weerstand is er omdat wij als mensen gewend zijn vanuit de 3d fysieke wereld altijd tegenslag te ervaren, dat is omdat de mensen die zich niet bewust zijn niet meelopen op de algehele universele stromingen (ook sommige bewuste mensen niet). Wanneer je die energie leert gebruiken en gelooft. Bovenal dat kun je de mooiste dingen tot de waarheid maken.

Het is voor mij nog wennen als die dingen sneller uit komen dan verwacht, sowieso als ze uit komen. Ergens verwacht ik soms geen antwoord terug, wetende dat het niet gebeurd als dat niet de bedoeling is, of pas vele jaren later, maar niet nu.

Weerstand vertelt ons allicht dat we de verkeerde kant op lopen, veel mensen zijn het dan ook gewend de verkeerde kant op te lopen, ze hebben nooit anders gedaan.

Maar omdat het zo vertrouwd voelt in die weerstand, ergenis, irritatie, verveling, twijfel of angst te zitten vergeten we dat als we ons bewust worden van de bron van die weerstand alles als sneeuw voor de zon verdwijnt, soms vereist dat actie van ons zelf en soms is alleen die bewustwording genoeg.

Dat we verstarren als de weg ineens wel voor ons open ligt is iets wat er onder ogen mogen komen, we zien niks en springen weer van een klif af. De enige die weerstand veroorzaakt ben je zelf.

 

De kracht en onze paardenkrachten verenigd is vertrouwen in elkaar en wat de bedoelingen zijn van wie wij zijn, kunnen we alleen maar ontvangen en verkrijgen als we de weerstand laten wegvallen die we voelen. Dan is kracht de enige vervolgoptie.

Dan is liefde alles wat er over blijft, wie wij in essentie zijn. Die healer, die sjamaan, dat paard, alles wat we zijn, dat zijn we dan gewoon, zonder weerstand, zonder tegenwerkende kracht.

Want alles is in essentie wat het is en al wat is dat is liefdekracht, de enige plek waar wij onszelf kunnen zijn en zullen zijn.

Liefde, Licht en Kracht