De zegening en lessen vanuit pijn

Pijn kent veel gradaties en soorten pijn. Lichamelijke pijn en geestelijke pijn. 

Geestelijke pijn noem ik liever zielenpijn om dat het tenslotte bij de bron van ons 'zijn' vandaan komt. 

Mijn persoonlijke heling kent nu al een vrij lang pad van zeer diepe dalen en hoge pieken, sinds deze maand echter ook in lichamelijke vorm. En zekerheid voor alles laat ik mij nu door de hele medische molen halen omdat bepaalde dingen gewoon niet goed voor me voelen op dit moment. 

Echter, nu is er nog niets ontdekt wat alarmerend of schokkend is, alles blijkt tot nu toe normaal te functioneren. De pijn daarintegen is op bepaalde momenten ondraaglijk en ik kan inmiddels toch echt wel het geestelijke of de zielenpijn onderscheiden van de lichamelijke.

Maar nu blijkt echter steeds meer dat er fysiek niets mis is, dat betekend dus een energetische ophoping van iets. Nu ik daar meer over ontdek kom ik er dus achter dat de enige die de pijn kan genezen ik echter zelf ben. Wederom mijn woorden van eerder, dat alles in de ziel begint, wat het ook is, is nu werkelijkheid voor mij geworden. En dus mag ik daar iets van leren, ik schrijf nu geheel intuitief dit op dus volg mij maar op de voet mee door deze ontdekking.

 

Voor mijn proces

Om dit begrijpelijk te maken zal ik moeten beginnen te vertellen over een tijd voor ik in mijn proces terecht kwam. Ik ken mensen die altijd lichamelijk echt van alles hebben! Maar ook echt altijd wat. 

Ik zelf had echter nooit iets lichamelijks, ik heb wel een enkele keer mijn arm gebroken met skaten omdat ik met mijn skates struikelde over houtjes van de speeltuin. Die houtjes waren blijkbaar voor andere kinderen een leuke manier om elkaar te bekogelen, deze kwamen op het pad terecht waar geskated werd, het gevolg daarvan was dat degene die aan het skaten waren regelmatig vielen over die dingen. De leraren zagen dit niet en dat maakte mij boos, maar ik was te verlegen om iets te zeggen.

Op moment toen ik dus viel en er nog niets mis met mij was, was ik zo boos dat ik met mijn arm op de grond sloeg, toen brak ik dus mijn pols. (moet je nagaan hoe boos ik geweest moest zijn)

Verder wel een beetje gerommel met mijn vrouwelijke organen maar niet echt ernstig, ik was altijd degene die snel overstuur was en emotioneel werd. Altijd heb ik al moeten dealen met mijn overmatige overgevoeligheid dus mijn problemen lagen altijd wat verder dan de lichamelijke klachten. Kortom dus ik was al anders ook daarin.

Ik heb zelf nooit echt heel ernstige ongelukken beleefd, wel bijna, maar nooit helemaal. Ik ken mensen die om de haverklap voor een lichamelijke klacht of ongeluk in het ziekenhuis zitten. Alles heeft een reden, zo ook dat de ene op het lichamelijke veel beleefd en de ander weer meer geestelijk. Beide zou eigenlijk TE zijn, maar in beide gevallen liggen lessen. Vooral wanneer dingen steeds terugkeren en er een zelfde patroon in ligt, dan is het eens tijd om de situatie een spiegel voor te houden is mijn advies. Er kan meer aan de hand zijn dan je met je blote ogen kan waarnemen.

 

 

In mijn proces

Eenmaal in mijn proces waarin de pijn met name in mijn hart onverdraaglijk is geweest ben ik naast dat ik gewend was ook de functie van veel pijn gaan begrijpen.

In de medische wereld wordt pijn slechts gerelateerd aan alarmbellen van het lichaam, ook dat is juist. Maar soms (dus eigenlijk altijd) is het zinnig om verder te kijken dan alleen de klacht.

Alle pijn, ongeacht lichamelijk of niet kent een bron! En die bron hoeft niet per definitie alleen in jou aardse gewoonte te liggen, worden daar wel door getriggerd om naar boven te komen, maar het is niet de eerste keer dat je de oorsprong in het zielgeheugen, oftewel voor vele het onderbewustzijn, kunt terug vinden. Dingen als hypnose kunnen helpend zijn, als je maar inziet waar de bron ligt zelf zodat je het vanuit je zelf kunt begrijpen en doorzien, want dat is wat heling is!

 

In mijn proces ken ik vele tranendallen waarin de pijn van het verscheurd worden ondraaglijk was, ik heb het vele malen vervloekt. Het heeft zeker een jaar geduurd voor ik het echt kon omarmen. Het is heel vermoeiend om constant emoties te verwerken, maar er tegen vechten of het niet willen voelen maken je nog veel vermoeider! En ik vocht er ook wel eens tegen, zeker als het emoties van een ander waren en niet van mij. Ik wilde namelijk dat de ander dat zelf verwerkte, niet ik.

Maar bijvoorbeeld pijn van verliezen voelen vanuit vorige levens, wat veel gebeurd en nu nog regelmatig omdat de weg nou eenmaal tergend lang is, kan verschrikkelijk zeer doen. En ook die pijn kan zich weer uiten in lichamelijke klachten. Tevens kunnen lichamelijke klachten ontstaan vanuit metalen wapens, dus denk aan zwaarden, dolken, kogels, scherven van granaten etc waarmee je in een ander leven om het leven bent gebracht of alleen maar verwond. Dat alles is energetisch in de ziel verweven en neem je mee naar een volgend leven. Dat kun je er allemaal uit halen en daarmee dus ook de bron van de klachten. Maar dan moet je wel weten of dat er zit!  Vaak kun je dit ontdekken via visioenen, maar ook  te voelen vanuit een hogere dimensie. Deze geeft toegang tot de tijd waarin het wapen in je terecht is gekomen. (wat is helen toch een mooi beroep)

 

Ik ben de pijn gaan omarmen, voluit. Juist door de acceptatie en dus het feit dat het gevecht er tegen vanaf gaat versneld dat een helingproces aanzienlijk. Pijn is niet leuk, maar pijn is een bron aan informatie over jezelf. In de pijn die ik nu beleef ontdek ik hoe ik nog meer gevrijwaard wordt van relatieverplichtingen(ongeacht welke vorm), eigenlijk krijg ik er alleen maar meer vrijheid mee. Ketenen losmaken doen pijn, maar maken je een ontvankelijker mens. Je hebt tenslotte niemand nodig om gewoon jezelf te zijn. En jezelf daarmee bedoel ik puur je ziel, niet wie jij hebt geleerd te zijn. Je zult namelijk zien dat dat twee totaal verschillende persoonlijkheden zijn, de pijn maakt je los uit deze eeuwig durende tweestrijd zodat alleen je ziel puur en schoon aanwezig is en alle zogezegd "rotzooi" niet meer 'jou' is.

Dit noemen we ook wel het ego, die rotzooi. Het is tevens de strijd tussen licht en donker die vele mensen nog dagelijks in zichzelf voeren, het is allemaal hetzelfde.

 

 

De zegening in de heling

Ik ben absoluut van ver gekomen en de kracht die innerlijk in mij huist, versus mijn ontvankelijke open houding naar iedereen en de hele wereld voelt als een kerstcadeau. De hel waar ik deze week doorheen ben gegaan leert mij tevens weer dat alles weer staat en valt alleen maar met mij en mezelf. Niemand kan zich nog aan mij binden zonder zelf in datzelfde licht te staan, maar ik bind ook niemand meer. Ik bind mezelf tenslotte nergens meer aan vast. Niet aan het verleden, niet aan vorige levens, niet aan wie ik voor dit proces was en eigenlijk moet ik gewoon zeggen, ben meer IK dan ik ooit eerder was. Alle ketenen qua energie zijn door heling opgelost, daarom kunnen er alleen nog mensen zich aan mij  "binden" puur via het hart. Dus niet via regeltjes die in de fysieke wereld zijn opgelegd of hoe iets "hoort" te zijn, als iemand zich wil verbinden met mij via die weg (dus met voorwaarden, wat dus geen onvoorwaardelijke liefde is, dus ego) die komt bij mij op het verkeerde adres aan kloppen. En dat is precies wat er met je gebeurd als je volledig heel bent uit de "ketenen" van het ego of voorgaande incarnaties, familiekarma en andere kwesties die jou aan iets binden. 

Ik voel nu echt nog een zeer diepe pijn naast mijn lichamelijke pijn, wetende dat ik weer een paar stukken ziel moet gaan ophalen (alsof ik boodschappen ga doen) in de wereld waar dit verlies ligt.

Alle hevige pijn is een stukje 'zielsverlies' , zielsverlies betekend dat je een stukje van jezelf kwijtraakt. Als iemand een diepe zielverbinding met jou heeft is ook hij/zij een stukje van jou ziel, als je dit kwijtraakt kan dit ontzettend veel pijn doen. Je mag je dan realiseren dat de enige die de gaten kan opvullen jijzelf bent, de persoon in kwestie die jou deze pijn bezorgt laat slechts zien wat jij nog aan jezelf mag geven.

Je kunt deze stukken letterlijk ophalen uit een andere dimensie en zo kun je dit weer helen. De bedoeling is en blijft dat jij je hart volledig maakt, dus je zult regelmatig even weer een paar stukken van je ziel mogen helen.

Ik weet nu dat de kans groot is dat ik nu gewoon een zeer diep zielsverlies ervaar en daarom mijn lichamelijke klachten worden aangewakkerd, ze zijn wel zeer gerelateerd aan deze kwesties. Dus ik ga mezelf weer helen op die stukken.

 

Ik weet, voor sommigen zal dit heel moedig en wel echt te simpel klinken. Het gevoel is echter niet eenvoudig, de weg te lopen is heel zwaar. De reden dat ik dit allemaal meemaak is zodat ik anderen ook weer kan helpen. Je kunt pas goed andere mensen helpen als je zelf door alles heen bent geweest en de enige manier om dat te leren is er zelf door heen gaan. 

Die heling kan ook weer veel emoties opwekken dus het zal in delen gaan, elk deel mag weer opnieuw integreren in je systeem en daarmee verklap ik een beetje hoe dit werkt. 

 

Je ziet, in theorie is alles zeer eenvoudig als je maar begrijpt hoe dit allemaal werkt.

De waarschuwing in lichamelijke pijn, zit meestal ook met meerdere lagen verbonden, terugkerende patronen ook. Ook kan het een karmakwestie zijn en dat is een kwestie van doorbreken, ook dit kan pijn doen want achter bepaalde karmastukken kunnen weer zwaar emotionele reacties huizen die je ooit gehad kan hebben op een bepaalde situatie. Het is dan heel moeilijk om uit dat patroon te stappen, echter het doorzien en begrijpen van deze dynamiek leert ons hoe we anders kunnen reageren en functioneert tevens als spiegel om op onszelf te mogen reflecteren wat we mogen leren.

Het klinkt heftig en dat kan het ook zeker zijn!  

 

Dit is echter niet iets negatiefs, het negatieve is juist dat mensen dit soort dingen het stempel negatief geven. Omdat ze niet begrijpen dat ze er iets van dienen te leren. Als je begrijpt dat je het kunt veranderen door te leren zien wat jou les is, wat je alleen met reflectie bereikt dan kun je alles in je leven veranderen, alles.

Pijn is ook niet negatief, van welke aard ook, ziekte idem dito. Het zijn slechts boodschappen van het universum, het probeert jou te vertellen waar jij iets mag leren. Als jij echter niet leert van je fouten, kijk dan niet raar op als iets vaker gebeurd. Dan weiger je blijkbaar om te luisteren. Wat de klacht of oorzaak ook is, doet er feitelijk niet eens toe. Er zijn voor het universum geen excuses waarom jij je lessen niet leert, zij proberen je iets duidelijk te maken en je een bepaalde kant op te duwen. Eigenlijk is dat ook alles wat er gebeurd.

 

Ik zelf ben ook een zeer eigenwijze vlegel, op sommige vlakken ook heel hardnekkig. Daarom krijg ik soms ook klappen,mijn voordeel is echter dat ik begrijp hoe het universum werkt en wat ik voor lessen mag leren. En ook voor mij zijn sommigen zeer hard! Denk niet omdat ik het begrijp het makkelijker heb, nee juist niet. Mijn lessen zijn dieper dan menig mens zich kan indenken. Dagelijks leg ik weer nieuwe puzzeltjes om het hele plaatje in te passen en het is inmiddels mijn tweede natuur. Daarom kan ik zeer snel leren en mijn lessen oppakken en dus doorontwikkelen. Ik weet wat het universum tenslotte van mij verwacht en uiteindelijk komt dat neer op dat alles wat ik leer helen en leer uitdraag naar buiten toe zodat andere daar zelf weer op kunnen reflecteren en leren. Dus ik sta weer met open armen om de volgende pijn te incasseren en de volgende les te omarmen.

 

Deze pijn van nu omarm ik, ook al kende ik deze diepte ook nog niet. Ik heb het zwaar maar geef niet op, het geeft mij juist kracht om meer licht te brengen naar wie het nodig heeft. Vooral als de oorzaak bij de partij ligt die het in mij heeft getriggerd, juist die heeft een overvloed aan licht nodig. Ik kom er wel weer overheen en ga door, al voelt dit verlies alsof ik doodga. Alweer....

We sterven duizend doden om steeds weer sterker te herrijzen, dat is het hele plan. Ik weet dat over een paar dagen het licht weer zal schijnen, dus omarm ik deze dodende en tenslotte stervende pijnen. Mijn geestelijke, zielkracht is nog nooit zoals nu geweest, ik kan alle duistere krachten aan die nu zijn maar ook mooi genoeg is de steun die ik ontvang energetisch sterker dan ooit. Ik heb het niet eens echt nodig maar ik voel me zo gezegend dat ik eindelijk terug mag ontvangen wat ik aan de wereld geef.(daarvoor ben ik iedereen zeer dankbaar die zo gelooft in mij!! Dankjewel!!)

 

De zegening van alle pijn is dus uiteindelijk het vinden van wat wij missen en deze stukken helen in onszelf. We zullen er van leren en er uiteindelijk sterker uit komen. Zeker als zich iets blijft herhalen en dingen als bijvoorbeeld veel tegenslag, het tegen muren aan lopen. Kijk eens echt goed wat er aan de hand is, waarschijnlijk heb je dan iets heel belangrijks te leren op een bepaald vlak, meestal meerdere levensvlakken.

Omarm pijn als een cadeau tot zelfinzicht en zelfheling en geef jezelf de ruimte om alles te begrijpen.

 

Liefde, licht en kracht 

Nuria Rosa