Nu iets over mij

Lieve volgers, likers, trouwe lezers, lotgenoten, lieve mensen boven alles & lieve vrienden en vriendinnen.

Ik wil me even heel kwetsbaar opstellen tegenover jullie. Niet om zieltjes te winnen of af te stoten. Ik wil in het algeheel mijn gevoel en gedachten met jullie delen. Ik voel deze behoefte om dit van mij af te schrijven, maar hoop ook vrienden te bereiken via deze weg.

Ik doe dit oprecht vanuit pure liefde en ik hoop nergens op, slechts een beetje berouw misschien. Ik voel me niet zielig, wil al helemaal geen aandacht trekken of meer volgers hebben. Nee, ik wil gewoon oprecht mijn hart en denkwijze met jullie delen en dat is ook echt alles. Alles vanuit de eerlijkste puurheid die je kan krijgen. Het is geen overdreven sentimenteel gedoe, als je dat wel vindt heb je denk ik nog veel te leren. Want alles waar het in het leven om gaat is dit. Een luisterend oor, lezend hart. Begrijpen hoeft niet, voelen kun je het wel. Dank voor je interesse in ieder geval, ik ben dankbaar voor iedereen die mij volgt en op mijn hulp vertrouwd. Jullie maken mij zo groot als ik ben, dat geeft mij heel veel vertrouwen.

 

De afgelopen drie jaar is mijn leven een gigantische achtbaan geweest van emoties en gebeurtenissen, ik heb het vele malen vervloekt maar als ik zie waar dat mij heeft gebracht en nu brengt. Ik ben verwonderd, ik heb een flow in mijn leven gevonden waar ik nu slechts dankbaarheid voor voel.

Ik voel en weet dat er veel mensen zijn die mij nog van eerder in mijn leven kennen, mij nu volgen en regelmatig verbaasd naar mij kijken. Ik hoor ze denken; Wat is zij allemaal aan het doen?  en nieuwsgierig zoeken deze mensen soms toenadering. Ik weet dat mijn facebookposts gewoon tekenend zijn voor wat ik voel, dat andere lotgenoten ook precies weten waar ik doorheen ga. Ik uit mijn gevoel open online, eerst altijd vanuit frustratie en vanuit die frustratie wilde ik mensen iets duidelijk maken. Dat werkt uiteraard averechts, stoot af, enzovoorts. Ten tijden dat ik mij daar bewust van werd kon ik langzaam mijn gedrag ombuigen, mezelf de vraag stellen; is dit wat ik wil?

Ik kwam er gaandeweg achter dat het niet is wat ik wilde, maar gewoonweg die vriend miste die naar mij luisterde, iemand waarbij ik altijd terecht kan, iemand die om me geeft en een arm om mij heen zou willen slaan in moeilijke tijden. De kern waarom dat steeds of mislukt, of van zeer korte duur is, dat is mij nu wel duidelijk. Diep in mijn hart hoopte ik altijd op goedkeuring van andere mensen, ik maakte me daar min of meer afhankelijk van. Vroeger wilde ik me altijd al bewijzen, ik deed alles om 'gezien' te worden. Juist helaas op een manier die wederom averechts werkte (zie je, heeft verband is hetzelfde?). Juist daardoor stootte ik mensen af, trok de verkeerde aan en werd juist niet gezien. Het was altijd vechten tegen de bierkaai. 

Je snapt het al, facebook is een middel om gezien te worden. De meeste zien het ook wel, ik ben ook vaak en veel online. Niet om gezien te worden trouwens.

 

Sinds ik de tweelingzielengroep beheer heb ik vaak zowel in de groep als daar buiten vaak online zeer goede gesprekken met mensen, met lotgenoten. Ook heb ik vaak zeer veel inspiratie tot schrijven en ook dat maakt het dat ik veel online plaats, mijn stroming kan soms heel snel gaan en dat zie je gelijk aan mijn posts. Ook help ik vaak mensen online, juist door de constante informatie stroom die ik ontvang zonder moeite en helderwetend en helderhorendheid is het ook een makkie om iemand via de chat wel enkele vragen te beantwoorden. Dit doe ik niet meer, omdat ik in het mensen helpen, juist door deze groep ook tegen mijn eigen grenzen aan begon te lopen. Vanaf de start van de groep ging alles razendsnel en de eerste twee maanden van de groep waren direct een razend succes. Nu wordt ik door mensen gezien die mijn kunnen niet in twijfel trekken, maar overspoeld worden is dan weer het andere uiterste. Het slokte mij min of meer op. 

Nu maanden later, door gesprekken af te wijzen, later te beantwoorden en grenzen te trekken in van wanneer iets tot een consult zou behoren heb ik mijn rust en balans daarin hervonden en de regie weer in eigen handen kunnen nemen.

 

Veel mensen van mijn eigen vriendengroep herkennen mij niet meer terug, het contact lijkt verwaterd en is het waarschijnlijk ook. Tegenover jullie wil ik zeggen dat het mij spijt. Het lijkt voor jullie misschien alsof ik het lekker makkelijk heb met mijn wajong en een zee aan tijd, maar wat ik geestelijk heb moeten doorstaan had niet gekund via een andere weg. Ik lijk lui tegenover jullie, maar dat ben ik juist totaal niet. Ik werk ook voor de maatschappij, net als jullie allemaal. Alleen ik doe het op mijn manier, ik help mensen die dingen meemaken net als ik en blijkbaar ben ik daar heel goed in.

Ik heb soms zeeen van tijd, dat klopt inderdaad. Maar die gaan meestal gepaard met orde op zaken stellen, zelfheling en dingen opknappen waar ik niet aan toe kom op andere dagen. Mijn leven is niet meer zoals dat van jullie en zal het ook nooit meer zijn, echter staat het altijd vrij om contact met mij te zoeken als je die behoefte voelt. Verwacht echter van mij niets waar ik niets voor voel om te doen, dan is een nee gewoon een nee. Ik doe alleen nog dingen waar ik blij van wordt. Dat is niet egoistisch maar heel redelijk, dat zou ieder mens moeten doen.

 

Perfectionisme, dingen altijd goed willen doen. Drang om snel te willen, dromen willen waarmaken en tegen muren aan lopen. Ik sprak altijd groots over alles in mijn leven en over wat ik wilde bereiken. Uiteindelijk heb ik het juist in het kleine gevonden, daar lag een les voor mij. Het mooie hier aan is juist is dat ik mijn vermogen beter en beter leer kennen. Daaruit blijkt juist wel een ongekende grootsheid te komen, wat een metafoor!

Ik wilde het niet zien van mezelf, daarom werd het ook door andere niet gezien. Maar wat draag ik veel licht met me mee! Dat helende liefdevolle licht, als vanzelf raak ik mensen aan in hun diepste kern. Sommige mensen schikken er voor terug, hoe zuiverder mijn licht wordt, hoe meer ik weg blaas. 

Ik voel me heel dankbaar, om dit te ontdekken heb ik al heel veel diepe pijnen en hellen doorstaan en heel veel gezien. Ik denk dat daarom er ook zoveel mensen zijn die afstand nemen, ik doorzie ze. Mensen moeten weten dat ik nooit over ze zal oordelen, wat ik ook in je zie en wat je ook hebt gedaan. Je bent een mens en ook jij verdient liefde. 

Echte liefde beangstigd mensen het allermeest, terwijl als ze in zichzelf goed zouden kijken dan zouden ze weten dat ook zij de waarde toegekend mogen krijgen om echte liefde te verdienen.

Elk huisje heeft zijn kruisje, elke ziel heeft zijn zonde.....maar met liefde kan alle karma en pijn uitgezuiverd worden. Kijk naar mij!

 

Ik vindt het jammer dat er mensen zijn die heel hard voor mij wegrennen. Degene die het hardst weg rennen, kennen de grootste en diepste pijn in zichzelf. Mogen zichzelf eens goed aan kijken, waarom ren je voor mijn liefde weg?  Lijk ik teveel op jou misschien?

Ik ren je niet achter na, ik wil dat je slechts zelf tot de ontdekking komt dat wat de reden van het wegrennen ook is, jij mij juist ziet zoals ik ben, is het niet? 

Ik weet wel, dat degene die het hardst van mij vandaan rennen, degene zijn die mij inderdaad goed zien, moge je het gerust stellen dat ik slechts rustig wacht tot jij in deze spiegel durft te kijken om de angsten in jezelf eens grondig aan te willen pakken. Je moet het wel willen, maar mijn hart gaat naar jou uit.

 

Degene echter die om mijn aandacht tanen, trouwens meestal dezelfde. Naar mijn idee, te vaak en te veel. Ik geef toe dat ik ook zo was, tot iemand grenzen te over, En nu misschien zelfs nog!  Het is pijnlijk. Ik heb nu mogen zien dat ik dat zelf deed om dat ik bang was vergeten te worden en jahoor heb je hem weer, niet gezien te worden. Angst voor verlies, uit het oog verliezen. Dat kan heel diep zitten en bij mij zit dat het ook. Wordt nog steeds aan gewerkt maar het is een zeer diep en pijnlijk proces.

Vergeet ook niet dat wij lichtwerkers, een overgroot deel ook tot de heksen behoorde in eerdere tijden. Als we ons kop boven het maaiveld uitstaken werden we gewoon ritueel verbrand en verhangen en omdat tegenwoordig mensen nog steeds een oordeel over ons hebben wagen we ons er soms niet aan. Maar dat ligt diep, het waren ooit psychische kwellingen, dat mag geheeld worden. 

Mensen die veel aandacht van mij willen, bekende en onbekende...het houdt niet op. Ik denk dat ik een naam begin te ontwikkelen, echter het is aan mij om ook daar een grens te trekken. Ik bepaal met wie ik verder wil en wanneer, wederom regie in eigen handen. Voelt het voor mij niet goed dan stop ik er gewoon onaangekondigd mee. En momenteel door mijn stijgende spirituele energie, tsja.....er zullen mensen zijn die hun verlies moeten incasseren, het klikt niet meer.

Gelukkig is er een handjevol waarmee het zeker altijd blijft klikken, die mensen omarm ik nu des te meer. En tsja, echt maar een handjevol...

 

Mijn ontwikkeling gaat snel, per week, per week, per uur soms.

Maar ik sta graag stil en kijk graag even achterom.... wetende dat begin volgend jaar er echt voorbereidingen omtrent mijn eigenlijke missie en doel op aarde gaan zijn. Het is te mooi om waar te zijn, maar ik heb richting en ken mijn missie..

Waar ik vandaan kom is een hele verre reis tot hier geweest, dat besef ik vandaag de dag wel. Vaak en veel moest mijn perspectief veranderen om te kunnen zien wat ik vandaag de dag zie, wetende dat het morgen weer anders kan zijn.

Echter is het wel altijd groei, altijd komt er meer liefde me toe, meer liefdevolle mensen die naar mij uit kijken....en ik kijk slechts met verwondering achterom. 

De diepe put waaruit ik ben gekropen en de hoogte waartoe ik nu soms kan stijgen, diepte en hoogte worden nog steeds dieper uitgewerkt. Diep is heel diep, hoog is heel hoog en ik voel mijn hart groter worden, mijn liefde breid uit voor iedereen die ik ken maar ook wie ik help en nog niet ken, voor de wereld en voor het leven.

 

Ik heb mezelf overwonnen en overtroffen, telkens weer. 

De boeken die ik schrijf en heb geschreven zijn slechts een kleine afspiegeling van wie ik ben. En wie ik ben is tekenend voor mijn missie en mijn werk, mijn werk dat ben ik en ik ben heel bijzonder en dat mag gezien worden.

Mijn taak als voorloper is het bewustzijn vergroten van iedereen die ik aanraak, aan kijk, en wie naast mij komt lopen en wie niet laat ik los.

Wie er voor kiest naast mij te lopen, weet dat ik altijd je diepste kern zal raken, zelfs als dat niet de bedoeling is, dat is mijn uitwerking nou eenmaal...ik ben een healer, dus elke handeling die ik uitvoer berust in het vergroten van jou bewustzijn van jezelf richting je hart. Dat kan soms pijn doen, maar moge het je hoop geven dat ik altijd liefde ben en jou pijn dus ook verzacht.

 

Wie er ook naast mij loopt, zal met mij de tijd van zijn leven beleven. Met mij is het nooit saai, ik ben een levende spontaniteit vol ongein en liefde...mijn licht schijnt groot.

Mocht ik zelf in zware stukken zitten hoef je me niet eens snappen, je hoeft er alleen maar gewoonweg te zijn.

 

Ik realiseer me steeds meer wat ik ga doen allemaal, het is groots. En wat nu nog klein is, is prima. Waarom? Omdat snel groot niet goed kan zijn en omdat ik het aan moet kunnen.

Ik praat weer groots....klopt. Maar ik zie nu eindelijk een beetje wat ik kan, wat ik schep.

 

Ik schep met al mijn gedachten een wereld zo vredig en mooi, in jullie allemaal. Ik schep geluk en welvarendheid, ook voor mezelf. Want ik realiseer me eindelijk dat ik mezelf mag zien, wat ik ben en wat ik zal doen.  De krachten die ik in mezelf ontdek....kan ik verder weinig over zeggen, elke dag vindt ik mezelf mooier.

 

Ik ben heel dankbaar voor alles wat mij toe is gekomen en waar ik vandaan gekomen ben. Mensen die mij niet meer kunnen volgen, of willen volgen, die kunnen beter hun eigen weg vervolgen. Mensen die ik inspireer, wees dankbaar. 

 

Mijn pijnlijke helingreis tot nu toe heeft geen windeieren gelegd, vergeet echter niet dat een healer altijd eerst alle pijnen moet doorstaan voor dat hij/zij die kan benoemen en andere daarin kan bijstaan. Zonder persoonlijke ervaringen is een healer niets waard.En in dit geval betekenen persoonlijker ervaringen, ook dingen die ik via andere mensen door hartverbindingen heb ervaren. Soms is het even zien en doorvoelen waar een ander doorheen gaat voor mij net zo goed een les, ik hoef niets eens alles zelf te beleven om er van te leren.

 

Ik vindt het jammer dat er mensen zijn die mensen als mij veroordelen om een paar woorden, niet wetende wat er achter dit alles zit. Ik betreur sowieso zeer dat ik nog steeds door vele niet serieus wordt genomen. Maar eigenlijk is dat de aandacht al niet eens waard. Dit komt door andere mediums en healers die wel in het oplicht circuit zitten, ik huil om het duister wat daarachter verbonden ligt.

Deze mensen verdienen geen publiciteit. Het is het niet waard.

 

De aarde wordt overspoeld met duistere praktijken door onbewuste mensen die niet weten wat ze daarmee aanrichten, het heeft niet alleen invloed op alles hier maar ook de geesteswereld.

Waarop de geesteswereld de aarde weer beinvloed en dat gaat hand in hand. De wolken die er momenteel hangen doen pijn, veel dingen worden ontmaskerd door deze energie. Dat is het enige positieve er aan.

Diepste geheimen worden onthuld, eindelijk mag het. En dit is nog maar het topje van de ijsberg.

Moge we met de donkere dagen een kaarsje branden voor alles en iedereen die lijdt, zo ook moeder aarde.

 

Ik brand een kaarsje voor wie het nu moeilijk hebben, met zichzelf, de wereld en misschien mensen en situaties om jullie heen. Ik denk aan jullie.

 

Ik mis totaal mijn doel waarom ik dit schrijf. Ik wil eigenlijk alleen maar dat jullie je realiseren dat ik, of ik nu kan toveren of niet. Een mens ben van vlees en bloed, mijn voorkeuren veranderen en zelf niet oordeel of mensen niet loslaat omdat ik dat zo leuk vindt. Ik volg mijn gevoel en daar voor hoef ik mij niet te verantwoorden of te excuseren.

Liefde is mijn enige antwoord, directheid soms ook als het moet en je niet naar me signalen luistert.

Ik schreeuw soms om die liefde terug te ontvangen, maar soms iets minder geven brengt alles al in balans......ik ben nu eenmaal vrijgevig maar mensen zien mij daarom ook niet meer staan en altijd ja zeggen doe ik zeker niet meer.

Nu is het tijd voor mij.... even lekker egoistisch zijn en even met niemand rekening houden.

 

Sociale media, waar ik veel te vinden ben zou ik ondanks dat graag afzweren en weer terug naar de eenvoud van natuur en simpelheid gaan. De behoefte tot stilte is er dan ook vaak en veel, dat is de keerzijde van dit verhaal. Blijkbaar ligt het wel in mijn werk om veel online te werken, mijn bereik is daarmee wel groot geworden. 

Ik uit dus wel ook mijn gevoel, nu op dit moment is de enige ententie nog het bewustzijn vergroten, Ik hoop met mijn persoonlijke belevingen en ervaringen andere mensen bewuster te maken en toch een beetje inzicht te verschaffen.

Ondanks dat, gaat die arm om mij heen van iemand die van mij houdt voor alles en zou daarvoor alles het liefste achter me verbranden, ook ligt een deel van mijn missie in dat gevoel delen, openbaar mezelf kwetsbaar opstellen. Meer mensen zouden kwetsbaarder mogen zijn, hoe eng ook, net als ik gewoon tonen wat er door je geen gaat. 

Ik ben niet meer bang gekwetst te worden, ik weet dat dat slechts het gebrek van de ander is, niet van mij. Mij doe je niet zo gauw pijn en ik heb niks te verliezen, zelfs mijn reputatie, gebouwd op puurheid en mezelf krijgt niemand omver. Omdat niets wat ik doe met mijn ego wordt gedaan, niets. Dus er valt weinig omver te schoppen. De wortels van mijn boom staan net even te diep te geworteld...je kunt proberen de boom om te zagen, maar hij loopt toch weer uit.

Iedereen laat op facebook zijn ego zien, op enkele uitzonderingen na, iedereen verbergt zich achter dingen die hij/zij doet. Werk en leuke dingen, en o wat is iedereen (on)gelukkig!!   

Alles wordt verborgen achter een lading foto's van uitstapjes en feestjes, maar diep binnenin vergaat iedereen van de pijn van een leven of een situaties waar ze niet in willen zitten. Maar nee, niets aan de hand hoor......

Huisje, boompje beestje, bla bla...

 

Kwetsbaarheid, natuurlijk hoeft het niet openbaar en volg mijn voorbeeld vooral niet op. Dat zou namelijk je reputatie kunnen breken, toch?

Wat dan nog? je leven is toch al een puinbak en misschien tijd voor verandering?

Het ego valt toch in elkaar dus je hebt niets meer om op te leunen....

Ik ben puur, mij kun je niet breken. En dat leer ik mensen dus.....zelfs als ik niet bij ze ben raak ik ze aan.

Tijd om alles anders te gaan doen....tenzij je niet durft.

 

Terug naar de eenvoud en het kampvuur, knus bij elkaar uithuilen en praten met muziek en stiltes en mooie levensverhalen.....

 

Ik omarm in wie ik ben en wat ik kan, het is mooi, bijzonder en zeer fijn om te voelen in mezelf. Ik wil dat alleen maar delen met wie daadwerkelijk net zo veel om mij geven...bless you

Een arm om me heen en een luisterend oor, want ik mag ook gehoord worden en gesteund worden op mijn pad. Net als jullie allemaal. Bij het kampvuur in de natuur....

 

Liefs Nuria