Open deuren, geloof & vertrouwen

De lange titel doet al vermoeden. Mijn stilte op het blog verraad mijn terug getrokken bestaan op dit moment. Ik zit in dubio of ik alles nog wel voluit moet vertellen, anderszijds voel ik geen keuze meer te hebben, mensen leren van mijn zienswijze, ik ben een spiritueel leraar, een sjamaan, dat mag gezien worden. Het mag gezien worden hoe ik de wereld bekijk, ik ben het waard bekeken te worden en mij uit te spreken naar de wereld. Het is een onderdeel uit mijn takenpakket, het is een onderdeel van mijn missie. De voor mij simpele manier van schrijven, het delen van mijn beleving brengt de wereld naar een hoger level.

Er rest mij even niets anders dan toch door te gaan waar we waren gebleven.

 

Onder het genot van Peter Gabriel, onder andere het nummer In Your Eyes, Blood of Eden en Don't give up is er de afgelopen dagen veel bij mij losgekomen. 

Er is een ontwaakte man in mijn leven gekomen die mij nu toont wat ik waard ben, bij hem voel ik de energie die ik nodig heb om verder te groeien. Hij spiegelt mij waar ik nog mag leren, maar laat mij ook zien dat ik fysiek nu toch echt de behoefte heb aan een man, dat ik dat echt daadwerkelijk mis en dat raakt pijn aan.

Ik weet dat vele van jullie nu zullen zeggen; waarom ga je dan niet met iemand? dat ligt niet zo simpel in de tweelingzieldynamiek. Ik wou dat het zo eenvoudig was, maar alles met andere mannen wordt door het universum soort van geboycot, omdat je voor je einddoel mag gaan, die ene.

Als het zo simpel was, was dat echt wel gebeurd, geloof me. Ik moet mannen afwijzen, niet om dat ik dat leuk vindt. Maar het voelt ook niet goed. Voor dit proces was het anders. Ik kan wel mannen als enorm goede vrienden hebben, maar ik moet het zoeken bij de ontwaakte mensen, met een hoge vibratie. Anders zijn de gespreksonderwerpen sowieso maar karig en zal er geen klik zijn, ik trek alleen hoge vibraties aan, dat is gewoon zo.

 

Er worden nu deuren geopend in mijn leven, heel langzaam. Maar ook vinden er nog steeds sluitingen plaats. Ik besefte me dit weekend ineens hoe klein mijn vriendengroep daadwerkelijk is, de pijn hier van is diep. Omdat ik vooral weet dat er een aantal onder hen is die nooit zullen begrijpen waarom mijn leven doet wat het doet, waarom ik doe wat ik doe en niet waar ik doorheen ga. Soms is het net alsof mensen mij verwijten dat ik dit doe, ze in de steek laat. Maar dat is niet zo, dat dienen zij in zichzelf te ondervinden, waarom dit gebeurd.

 

De deuren die open gaan zijn; nieuwe vrienden, andere levensstijl, andere levensomstandigheden. Maar ik kan er weinig van zeggen, want alles is blanco. Ik wist eigenlijk altijd veel over wat kwam, maar nu blijkt dat slechts giswerk. Het universum verstrekt mij geen informatie meer omdat 1. Ik mijn mond voorbij praat 2. ik moet leren in overgave te zijn en te blijven.

Maar juist de veranderingen die nu gaan komen zijn levensveranderend, dat weet ik zeker. Bij de meeste mensen zal dit een enorme angst triggeren, ik vind het wel spannend omdat alles op deze manier een verrassing wordt. Had ik eerder nooit aan gekund, nu zit ik er middenin, niet wetende wat mij morgen overkomt. Deze levensstijl dwingt bij mij af verwachtingsloos te zijn, in mijn kracht te blijven en vooral niet op te geven en te vertrouwen. Ik weet dat alles positief zal zijn, maar er komen ook zeer pijnlijke scenarios voorbij die weer zelfheling in mij activeren op de onderwerpen die op dat moment naar boven komen.

 

Ik ben heel erg alleen op dit moment, ook in het tweelingzielcircuit ben ik de gelijkwaardige mensen een beetje aan het verliezen. Ik groei zo snel dat niemand mij kan bijhouden. Nu weet ik wel dat ik een leidersrol vervul hier en daarom voorop moet lopen, daarom gebeurd mij dit. Ik kan het wel aan, maar als ik een mening mag geven; leuk is echter anders. 

Natuurlijk uiteindelijk zal alles leuk zijn, als de meest zware perioden voorbij zijn. Maar juist nu lijkt het weer zwaar te worden.

 

Ik moet nu juist mijn eigen tweelingziel volledig links laten liggen en dat lukt aardig, ook dat doe ik niet om dat ik het leuk vindt om te doen maar om bepaalde dingen daar te triggeren. Het is niet mijn keuze, ik zou willen dat ik gewoon vanuit liefde en rust gewoon contact kon hebben.... (ook dit is liefde, voor hetgeen wat er uit ontwikkelen zal! Begrijp dat niet verkeerd) alles dient helaas een doel hier. En dat is dus onder een andere iets wat vanuit de spiritwereld wordt mee gegeven om een bepaald doel te bereiken. Dat zijn geen dingen die ik zelf beslis.

 

Het enige wat ik op dit moment nog wil is de liefde die ik innerlijk voel fysiek met iemand delen, juist dit niveau liefde bezit maar een beperkt aantal mensen. Daarom wordt mijn vriendenkring aardig uitgedunt, met als resultaat veel nieuwe vrienden en de echte vrienden die over blijven. Dat geeft mij een goed gevoel. Maar de intieme liefde zal moeten wachten.

Dit leert mij nu om mijn eigen energie in balans te krijgen, de man en de vrouw in mezelf, mijn energie stabiliseren, emoties stabiliseren en gewoon maar vertrouwen op het grote plan.

Er komen gekke dingen en conclusies op mijn pad op dit moment en dat maakt het ook wel weer leuk, vreugde naast diepe pijn is een verwelkome afwisseling. Feestjes en uitstapjes helpen mij om het kind in mij volledig op te laten staan en haar stem te laten horen, juist de vreugde, de overvloed, de liefde die ik nu wel ontvang, maken veel goed.

 

Ik voelde de afgelopen dagen ook dat ik waardering mis, juist van de mensen waarvan ik waardering zou verwachten. Juist het mannelijk geslacht geeft mij het gevoel een vrouw te zijn, zodra ik in mijn leidersrol kruip ben ik weer de man, hard en duidelijk. Maar met de mannelijke energie om me heen wordt ik nederig en zacht en ontwaakt de vrouw in mij weer. Ik dien dit nu uit te balanceren, juist in mezelf, niet buiten mezelf. Ik denk dat dat al een aardige topprestatie is als mij dat lukt.

Vaak wordt ik ook juist voor me gevoel niet genoeg gewaardeerd, mensen zeggen wel dat.... maar ik voel dat niet. Dat heeft er mee te maken te mensen vaak vanuit hun ego een antwoord geven, niet spreken vanuit hun hart.... ik voel dat verschil. Dan is er geen charme meer aan, echt niet. Het is nep.

 

Gelukkig zijn er ook mensen die wel vanuit hun hart waardering uitspreken, heel erg weinig. Er zijn ook maar erg weinig mensen die op mijn level echt binnen kunnen komen. En als ik dat voel, schieten de tranen in mijn ogen van ontroering, het niet kunnen bevatten dat ik dat mag ontvangen.

Maar zoals ik al aan het begin zei, ik ben dat waard. Ik weet inmiddels wel dat ik 'bijzonder' ben. 

Maar ik ben niet bijzonder, ik draag in mij wat iedereen in zich draagt, alleen ik weet hoe daarbij te komen en met de energie om te gaan, dat is alles. En ik weet toevallig op spiritueel vlak heel veel omdat ik gewoon een hele oude ziel ben. Ben ik dan nog steeds bijzonder?

Misschien.

 

Deze maatschappij is zo gewend aan acties en interacties met het ego, dat ze interactie met een puur hart zijn vergeten en daarom vinden ze dat bijzonder.

En om dat ik toevallig zo 'puur' ben, een beetje goed ontwikkelt, heldere vermogens op volle toeren heb draaien en elke handeling en wat ik zeg direct uit mijn hart komt ben ik bijzonder?

Iedereen zou direct vanuit zijn ziel en hartgevoel moeten functioneren, probleem hiervan is dat de meeste mensen te eigenwijs zijn hun lessen te leren, veel karma op hebben gebouwd, vicieuze cirkels van leven herhalen en niet inzien, bang zijn voor zichzelf, bang zijn voor de wereld, zichzelf pijnigen met ego strategieen om te overleven. (standaard op 'overleven' staan ipv 'leven')

Daarom ben ik bijzonder, ik evulueer mezelf per direct, maak me los van negatief karma, doorzie levenscycli ...niks bijzonders, wijsheid heet dat ook wel, spirituele wijsheid.

Ook niet bijzonder...

 

Zonder het ego zou de wereld geen oorlog en honger kennen, zonder het ego was er al-eenheid en was dat vanzelfsprekend. Ego is in de schepping van de mens meegegeven om te leren....niet om de wereld kapot te maken. Maar men zou pas leren als hij zijn eigen wereld kapot zou maken en de hongerwinter niet overleeft... zo zie, de wereld en Trump.(ego den top)

Heeft als voordeel dat alles inderdaad kapot gaat, dan gaat de mens eindelijk leren, althans het gros allicht niet. (ik ben niet voor of tegen maar oordeelvrij hierover, het gaat niet om het waarom, maar wat het doet)

 

Kortom, het wordt tijd dat spiritueel leiders opstaan en de wereld toespreken in wat ze voelen. Ik heb geen keuze anders dan mij via deze weg uit te drukken, het is een onderdeel van mijn missie.

De weg naar het hart is een hele lange en ingewikkelde weg, maar we worden er allemaal wijzer en vrijer van uiteindelijk. Het is zwaar soms....ook al is de toekomst mij niet bekend (de directe nu niet) ik ken het resultaat dus ik hou vol.

Op een dag is ook mijn geworstel over en ik ben niet bijzonder, ik ben mijn authentieke zelf en de meeste mensen zijn dat niet, daarom wordt dit onderscheid tussen spirituele en niet spirituele mensen gemaakt in deze wereld.

God zegene het onbekende, vertrouw, je wordt gedragen!

 

Liefde, Licht en Kracht

Nuria Rosa