Deuren sluiten

Gemengde gevoelens, onrust en een zekere vorm van onzekerheid spelen nu parten in mijn leven. Het enige dat ik weet nu is dat het tijd is voor grootse veranderingen in mijn leven. Hele grote cruciale en radicale veranderingen.

Aan de ene kant is het doodeng, anderszijds weet ik heel goed waar deze veranderingen zullen liggen. Vanaf 11-11 als mijn nieuwe boek uit komt gaan er hele gekke dingen gebeuren.

Ik weet grofweg dat het veranderingen zullen zijn zoals een ander huis, een andere levenspartner, publiciteit, werk, weet ik het wat...dingen die impact gaan hebben.

 

Ik heb weinig werk te doen en toch ontzettend veel, mijn huis mag wel weer eens flink ontruimd worden, ik moet veel huiswerk maken voor mijn sjamaan inwijding en verder heb ik gewoon veel klusjes te doen en dingen te regelen rondom mijn komende boekenfeest. Maar mijn innerlijke gevoel, is zwaar en soms zwaarmoedig. Ondanks dat het mijn stukken niet zijn, voel ik ze wel. En eigenlijk ben ik daar goed klaar mee. Wil ik alles goed kunnen doorvoeren moet ik nu deuren sluiten achter me, heel veel deuren en alles laten gaan wat niet van mij is en ook nooit meer zal zijn.

 

Ik erger me aan me eigen ongeduld, oud gedrag van mezelf wat ik niet langer meer wil vanuit mijn ego. Het is er klaar mee gewoon en ik wil nu ook wel weer eens een beetje normaal gaan leven. Mijn leven zal nooit meer normaal zijn, maar ik wil zo graag gewoon een beetje innerlijke rust gaan ervaren. Ik weet dat het in zicht is en de enige manier is ook om dat volledig los te laten.

Er zijn veel dingen die mij niet langer dienen, tijd is relatief ik wil er niet eens meer aan denken wanneer er wat gaat gebeuren, ik wil dat het me gewoon overkomt.

Mijn eerder forcerende gedrag was iets wat door vele levens speelde, controle idem dito. Allemaal dingen die niet langer dienen wanneer je leven in een flow is gegaan. Toch lijk ik te veel gebruik van de scheppingskracht in mij te willen maken, niet nodig. Niet in alles. En bij sommige dingen moet je ook gewoon alles aan het universum overlaten, zij weten wel wanneer die situatie passend is voor jou. Eerder gebeurd het toch niet, al ga je op je kop staan! 

 

Ondanks het tijd los willen laten, krijg ik wel data door dat er dingen gebeuren. En die dingen gebeuren dan ook altijd....

Het is net of ik er niet eens de kans toe krijg om het anders te doen, ik weet te veel. En toch is dat dan de trigger, me toch gedragen of ik het niet weet? Het loslaten dus weer....

Eigenlijk ligt mijn hele puzzel nu wel in elkaar, ik begrijp wat ik moet begrijpen om verder te kunnen, misschien moet ik het hooguit nog doorvoeren in mijn gevoel? Mag ik dan rust?

 

Mijn achtbaan staat soort van stil, eindelijk. Ik wil en zal nu alle deuren dichtgooien, wat verleden was, blijft verleden. Wat niet meer bij mij hoort, is niet langer meer.  Alles wat mij belemmerd van het hoogste goed, laat ik los. Ik leef NU, geniet NU en maak er NU wat van en wat er morgen komt zie ik dan wel.

Even geen overspoeling met theorie hoe dingen werken, ze gewoon ervaren. Even geen lichtheid in den hemelen en dimensies maar even de aarde onder mijn voeten voelen, even 'mezelf zijn' geen poespas, geen klanten, geen werk, even gewoonweg rust en mezelf weer even naar een neutraal punt zetten. Even terug in mijn eigen kracht komen, even geen proces meer in mijn innerlijk, even niets.

Even zal ik geen wijsheden delen, even geen gedoe over tweelingzielen, even geen creatieve uitspattingen, mijn boek is een creatieve uitspatting en verder zal het allemaal wel.

Ik klink misschien of ik alle kanten op slinger, is ook zo.... ik ben zo aan rust toe!  Ik ga het nu nemen, voor ik weer opnieuw wordt overspoelt door mensen.

Ik weet dat ik goed ben in wat ik doe, ik aanvaard ook alle lof die ik krijg, ik zal het waard zijn. Ik ben ware liefde waard en een goed welvarend welzijn, een lieve man om me heen en een vrij leven waarin kan gaan en staan waar ik wil. En die lieve man, het is niet dat ik die nodig heb, maar ik vindt het gewoon fijn als er iemand is, meer niet dan dat. Iemand die je steunt als je door moeilijke dingen gaat en dat ook daadwerkelijk van jou begrijpt, compassie en liefde heeft voor zijn vrouw omdat zij zo is zoals ze is.

Ik heb het niet nodig en vindt alleen zijn ook ontzettend fijn, maar ook met een man krijg ik tijd voor mezelf. Ik sta zelf op de eerste plek, dat blijft zo. Het is ontzettend welkom, dat wel, maar haast heeft het absoluut niet. Het zal mijn pad kruisen vandaag of morgen....Hij eigenlijk.

 

Ja, alles zal nu veranderen. Maar dat kan alleen als ik alles wat in het verleden is gebeurd en met wie ook vergeef inclusief mezelf. Alles loslaat wat was en het nieuwe kans geef om rustig uit te kristalliseren.

Geen wazige voorspellingen meer, zekerheid met dat wat ik nu uitsprak ook uit gaat komen. Ik geniet als ik er aan denk, maar nee, nu eerst hier even al die klusjes opknappen die nog gedaan moeten worden en even rust pakken, veel rust.

De spanning raakt nu van de boog, ik realiseer me dat dit uitspreken nu mijn heling en daadwerkelijke afsluiting van mijn proces is, ik hoef nu alleen maar los te laten, ik weet wat komt, het is goed zo.

De veranderingen zullen vanaf nu rustig aan helder worden, mijn leven gaat totaal over kop en ik vindt het nog fijn ook. Laat maar komen, alles zal ten positieve zijn, ik zal nooit meer dezelfde zijn en mijn leven ook niet...nooit meer hetzelfde.

 

Licht, liefde en kracht

Nuria Rosa