Een andere wereld

Ik voel de aarde weer onder mijn voeten, opnieuw geland.  Alsof ik even ben weggeweest, in een andere wereld, een andere dimensie.

Ik voel me anders, een nieuw mens.

 

Na een jaar soort van weg te zijn geweest, ben ik terug. Ik kan weer sporten zonder weg te dwalen een andere wereld in, ik kan weer leven als ieder ander, met een kleine nuance verschil in hoe ik de wereld beleef. 

Wetende dat ik nooit meer alleen zal zijn. Wetende dat verbinding mij maakt wie ik ben.

Verbinding met mijn wederzijdse kracht, mijn gidsen, de overledenen, engelen en de schepping.

 

De film, The lovely Bones. Een prachtig weergegeven verhaal over een meisje dat vermoord wordt en toe kijkt vanuit de tussenwereld en zo haar vader helpt de moord te ontsluieren. Een realiteit over hoe dimensies werken en in elkaar zitten, in elkaar overlopen. 

Waar ik vanmiddag aarde was, ben ik nu weer even in de hemel. Ik realiseer en voel hoe dichtbij die wereld met die van ons is verbonden, even heel dromerig voel ik hoe makkelijk ik mij verplaats tussen hier en daar.

 

Alleen al door het feit dat ik zo feilloos voel, maakt mijn leven anders dan van anderen. Er zijn weinig energetisch healers die zich zo gemakkelijk verplaatsen tussen alle werelden.

Ik voel de aardse wereld weer helder en besef mijn leven op lichamelijk vlak weer op te moeten pakken, de gewone dingen doen. De dingen die tijden hebben stilgelegen vanwege een proces. Nu mag ik daar even van rusten, wetende dat dat proces is gedaan.

Het voelt raar, mijn beleving is zo veranderd. Mijn waarneming is in anderhalf jaar tijd van niks gesprongen naar alles. Ik kan als ik het niet zou afsluiten iedereen die ik op straat zie kunnen doorzien. Ik zie geen mensen lopen, ik zie zielen met hun onverwerkte pijnen, spijt en verdriet. Ik zie hun verdriet, ik zie hun blokkades, ik hoor hun gedachten en kijk recht door ze heen. Ik zie mensen als een ademzuchtje van de eeuwigheid, ik zie zielen in hun levensduur, hun plek in de evolutie, jong of oud.

 

Ik herken lotgenoten, tweelingzielen, lichtwerkers, blue ray mensen. Ik herken de verdorven zielen, de dieven, de criminelen en de duistere zijdes.

Ik herken de wereld, haar doelen en voorspellingen. Ik herken haar weer en herken de emoties van de mensen er in. Ik adem de verrotte lucht van uitlaatgassen in en wordt elke dag herinnerd aan wat komen gaat, ook al is het nog ver weg.

 

Mijn verlangen naar zuivere boslucht neemt met de dag toe, wetende waar ik thuishoor. Mijn verlangen naar 'huis' ook, mijn verre verre oorsprong inmiddels kennende. Maar ik dien hier te blijven, nog heel lang, om mijn taken te vervullen.

Ik weet waarom ik hier ben, wat ik moet doen, Er zal geen dag voorbijgaan waarin ik hier geen aandacht voor heb, het is mijn lot.

Het is een zware taak met een gewichtige verantwoording, de scheidslijn tussen de levenden en de doden hierin is dun,iedereen gaat dit namelijk aan. We moeten samenwerken met de geesteswereld om dingen gedaan te krijgen vandaag de dag, zonder de energetische krachten en zelfs zonder duistere krachten komen wij mensen niet ver genoeg om te leren wat we dienen te leren. Duistere krachten zijn nodig om mensen wakker te maken, het licht zal het altijd helen.

 

Ik ben dan soort van terug van een lange reis, wetende wat mijn volgende reis zal zijn. Ik ben een mens met menselijke behoefte. Maar in mijn hart en ziel en gevoel, voel ik mij een gids. Een gids om mensen te leiden naar het licht, ze te leren hun eigen schaduw te zien om te belichten wat ze nog mogen helen in zichzelf. 

Ik ben hierin geen uitzondering, niet bijzonder. Iedere ziel met deze taak heeft zijn eigen richting, alle richtingen komen uiteindelijk samen voor hetzelfde doel.

 

In alle voorgaande levens die ik hier heb geleefd heb ik gefaald, ik heb veel dingen overnieuw moeten doen. Nu weet ik eindelijk al deze cirkels doorbroken te hebben, klaar te zijn om het anders te mogen doen.

Het is 'leeg' in mij, leeg en stil en toch vervult.

 

Mijn hart is vervult van liefde, mijn hart is compleet, mijn ziel is compleet en heel. De laatste puzzelstukjes in mijn reis zijn zojuist gevallen, zo ook de woorden die gezegd diende te worden. Het is goed zo.

De leegte die ik voel is die van verlichting, ik ben mijn rugzakje kwijt. De rugzak die ik vele eeuwen mee heb gezeuld en alle gedragingen, vicieuze cirkels en pijnen zijn daarmee verdwenen. Het is een voorrecht om met een hele en schone ziel vrij te worden gemaakt. Ik ben herboren, klaar om opnieuw te beginnen.

Vrijheid en vrij laten zijn mijn nieuwe uitgangspunten voor liefde, voor vriendschap. Zowel voor mezelf als voor de ander, de nuances zijn niet zo groot.

Ik ben vrij, dus de ander ook...

Ik kies zelf, dus laat de ander ook zelf kiezen.

 

De tijd van 'het gevoel hebben beter te moeten doen'  is over. Ik ben goed zoals ik ben, zo de ander ook. Wij zijn in die zin allemaal gelijk en we verdienen gelijkwaardigheid, niet alleen onderling maar in de hele wereld.

De aarde is de enige wereld waar ongelijkheid heerst, maar wanneer wij gelijkheid in onze ziel zijn, kunnen we dat pas uitdragen naar buiten toe.

Gelijkwaardigheid begint in onze ziel, bij het besef dat een ander niet beter is als jij. Of andersom, jij niet beter bent dan een ander. 

Ieder heeft zijn eigen talenten en kwaliteiten en die mogen ten volle benut worden, als je bereid bent deze van jezelf te zien. En ieder talent heeft zijn nut en de aarde iets te brengen.

Pas als wij mensen elkaar gelijkwaardig behandelen, kunnen wij de wereld leren wat gelijkwaardigheid echt is. Op komen voor je rechten is hetzelfde als grenzen stellen voor jezelf, wat jij aan kan en er voor zorgen dat een ander deze niet overschrijdt.

Ook dat is gelijkwaardigheid, ieder het recht geven zichzelf te zijn.

Niemand is beter of slechter, duister en licht huizen in ieder mens. De ene ziel heeft nu eenmaal meer wijsheid opgedaan, iemand met minder wijsheid noemen we al gauw slecht. Maar deze persoon heeft slechts minder geleefd als jij, kent daarom jouw waardes niet en wijsheid niet.

Dit gaat niet om aardse leeftijd, maar zielsleeftijd is alles bepalend. 

 

Zolang ik hier op aarde ben, zal het mijn taak zijn deze zielen te helpen ontwaken. Zielen de weg wijzen naar het pad wat voor hun juist is, daar ligt mijn verantwoording. Ik neem deze op mij, als een kind wat de taak krijgt op zijn kleine broertje te passen.

Met innerlijke vreugde, met kinderlijk genot. Want in deze zware taak ligt gelukkig veel geluk en vreugde en ook humor.

De gidsen en geesteswereld is niet altijd streng, ze geven zekerheid en houvast maar ook leuke momenten, humor en een lach.

Luchtigheid is een noodzaak buiten het werk om, dat krijgen wij lichtwerkers cadeau.

 

Licht schijnt op mij en ik kijk naar boven. Ik zie een visioen, een halo.

Ik ben in het wit gekleed en er verschijnt een engel, deze engel toont mij mijn vleugels, die ik net nog niet had.

Ze zijn wit en heel groot en er lijkt licht vanaf te sprankelen...

Iemand fluistert mij zachtjes toe; Je bent een engeltje

Ik dank en de engel verdwijnt...

 

Met deze beleving en woorden keer ik terug in het hier en nu en ik weet dat niets meer ooit hetzelfde zal zijn voor mij. 

Mijn licht zal schijnen, altijd en overal zal ik de lichtbrenger zijn.

Mijn transformatie is voltooid, er vliegt een blauwe vlinder aan mijn zijde en gaat op mijn hand zitten. Ik kus de vlinder, bedank hem en neem afscheid.

 

Dit is een einde, tevens een nieuw begin. Een nieuw begin van het brengen van een nieuwe wereld. 

Ik ben nooit meer alleen, zal het nooit meer zijn. 

Arm in arm met alle dimensies naast mijn aardse beleving, zal niets ooit nog hetzelfde zijn.

You are free, little butterfly

 

Licht, Liefde en Kracht

Nuria Rosa