Mijn weg tot liefde

Geen cupido en geen chocoladetaart, geen liefdesverdriet en ook geen tissues. Nee mijn weg naar liefde en eigenlijk naar mezelf mag ik nu eindelijk voltooid noemen. De weg was lang, onvoltooid toen ik begon en nu een weg waar ik nooit van heb durven dromen. Ik heb nog wel een paar 'kleine' vervelende dingen op te lossen die ik voor eeuwig zal loslaten, maar dan kan ik wel zeggen dat het genoeg is geweest.

 

Ik weet nog goed dat ik voor dit proces, zogezegd mijn achtbaan mezelf flink wegcijferde. Ik was er eigenlijk altijd voor andere mensen en deed veel voor anderen, ook als het betekende dat ik mijn eigen grenzen over ging. Dat had ik ook meestal te laat pas door, op momenten dat ik er doorheen zat. 

Daarnaast werkte ik heel hard voor feitelijk te weinig geld en had geen zekerheden in mijn leven. Het enige wat ik wist is dat nu op dit punt in mijn leven van mijn 28e tot mijn 31/32 jaar alles zou veranderen gaan. Daarmee wist ik dat 'mezelf vinden' oftewel zelfliefde en in harmonie met jezelf en je leven komen werd bedoeld. De eenheid in jezelf vinden zogezegd. Verder had ik geen flauw idee hoe of wat.

Bovendien betekent dit, dat ik nu op de helft ben van alle veranderingen. Ik ken de ins en outs van de komende twee jaar waarover ik geen uitspraak doe vanwege de persoonlijke tint erin, maar het geeft rust, ook al weet ik dat het niet gemakkelijk gaat worden.

 

Ik heb de afgelopen twee jaar aspecten van mezelf gezien waar van geschrokken ben en andere die mezelf verdriet deden. Ik weet in het verleden ook mensen gekwetst te hebben met mijn gedrag, ik wilde altijd het beste voor iedereen. Maar dat kan niet altijd, soms lijdt iemand gewoon onder een keuze die jij maakt en dat mag je dan best onder ogen zien.

Ik was niet altijd lief en mijn hart was dan ook niet voor iedereen beschikbaar, ik droeg ook geheimen mee waar ik me voor schaamde. 

 

Maar dit leven wat ik nu lijdt vertelt mij dat angst en schaamte niet nodig zijn, angst en schaamte ontstaan vaak door trauma of door wat je denkt wat andere mensen van jou denken. Waarom zou je geven om het oordeel van een ander? en waarom zou je bang zijn om iets fout te doen? Jij doet wat goed voor jou is, je kunt niet de hele wereld in je eentje dragen. 

Dat was mijn fout, ik dacht altijd alles alleen te kunnen doen. Tot ik me realiseerde dat het niet erg was om bijvoorbeeld familie om de arm te nemen, ook al begrijpen ze jou proces niet, vanuit hun oogpunt kunnen ze altijd zinnige dingen meegeven waar je van leert. Daarvoor hoeft niet altijd alles te worden begrepen.

 

Ik had verder veel moeite met liefde te voelen voor andere mensen als ik ze niet kende, toch weer een oordeel er aan hangen ook meestal. Nu begrijp ik dat dat gewoon angst was om me open te stellen, werkelijk open te stellen. Ik gaf mijn hart niet zomaar weg, innerlijk toch een angst uit een diep verleden om weer pijn te krijgen.

 

Ik ben niet trots op sommige dingen die ik heb gedaan maar door mezelf te vergeven, niet zo streng te zijn en gewoon meer uit mijn leven te halen heb ik dat los kunnen laten.

Mijn liefde voor mijzelf is nu groots, ik loop dagelijks met een smile van het ene oor naar het andere over straat, ik geniet van de zon en wat er allemaal op mijn pad komt.

Ik voel onderdeel te zijn van een groter geheel en daarin mijn kwaliteiten en talenten te mogen benutten, ik zou het nu veel meer mogen gebruiken maar het is ook een kwestie van wennen. Het maakt mij blij dat ik zoveel mensen kan helpen en elke dag gloeit mijn hart weer een graatje warmer.

 

Ik heb snachts vele belevingen gehad, mooie en enge dingen. Ik heb heldere visioenen gezien die nog staan uit te komen, ik heb wegen bewandeld in werelden waar mensen nog geen bestaan van weten. Ik voel mijn verleden in mij en put kracht uit alle lessen die ik ooit heb mogen leren. Mijn wereld staat niet stil en elke dag is een geschenk en de beloning aan het einde van deze rit zal groots zijn. Mijn oppoffering aan de mensheid ook, dat staat buiten kijf. Ik moet hard werken achter de schermen om op de voorgrond het mooiste van mezelf te tonen.

 

Het mooiste aan mezelf vindt ik toch wel, hoe goed ik mezelf alleen red en niemand nodig heb om alle zaakjes te regelen. Ik vraag natuurlijk weleens iemand om hulp, iemand waarvan ik weet dat die het beter weet als ik. Mocht dat nodig zijn.

Ik vindt mezelf mooi, verzorg mezelf nu goed en gun mezelf de fijne geneugten van het leven. Ik werk hard voor de spirits die mij leiden elke dag weer, zij werken voor mij. We helpen elkaar deze wegen te bewandelen. Het is een voorrecht om samen met de geesteswereld mensen te mogen helpen, te genezen en helderheid te bieden.

Ik vindt mezelf bijzonder en ben trots op wat ik in zo'n korte tijd heb mogen leren. Wat ik vanaf 1 januari 2016 heb meegemaakt heeft mijn hele leven een weg geboden die zijn weerga niet kent, ik ben zo dankbaar!   De puzzel is nu compleet.

 

Nu help ik andere mensen om hun puzzel compleet te maken, hun zielsmissie te vinden en hun leven terug in balans te brengen. Wat een voorrecht hier te mogen zijn en de vruchten te plukken van synchroniciteit en de oneindige mogelijkheden van magie. Magie is mijn grootste vriend geworden waar ik zeker niet lichtzinnig mee omga. Als ik mijn energie verander kan ik een ander bij wijze van al een griepje geven als ik het niet goed en verantwoordelijk zou doen, daarom leer ik zoveel. Mijn verantwoording is groot, mijn daadkracht en geloof ook.

Mijn geloof in de ongelimiteerde mogelijkheden van het healingwerk en van mezelf groeit per dag en elk jaar maak ik weer een grote sprong. Een sprong in het diepe zogezegd, wel ongeveer wetende wat komt maar gewoon vertrouwen op wat mijn hart mij ingeeft. En mijn hart staat niet stil, maar klopt heel hard!

 

Mijn hart klopt voor het voorbestemde, onvoorwaardelijke liefde voor mezelf, wie ik ben en wie ik was. Voor van wie ik hou en alle mensen die mijn hulp zo hard nodig hebben, ik geniet van het geven van mezelf aan de wereld. De wereld veranderd nu snel en de enige die kunnen helpen in die veranderingen zijn mensen als ik. De nieuwe lichtwerkers, voor deze tijd aangeroepen mensen om hun missie te vervullen.

Ik hou van mezelf en net zoveel van mijn wederhelft en de rest van de mensheid die nu de hulp nodig heeft. Niks gaat dat ooit nog veranderen, niks en niemand gaat mij iets ontnemen van de liefde die ik voel. Mijn liefde is blijvend, standvastig en stabiel en zal de mensheid leren de vrijheid te geven waar het zo lang op gewacht heeft.

 

Mijn missie is begonnen AHO! 

Licht, liefde en kracht Nuria