Lezing Ego&ziel

Lieve allemaal,

 

veel bombarie en een stevige vooraankondiging, toen de datum verschoven. En nu vandaag ik wil wel, maar ik wordt door iets tegen gehouden, het is een gevoel. Een gevoel te moeten zeggen waar het op staat.

 

De ego en ziel lezing die ik vanavond had gepland, wint het niet van al het werk wat ik voor tweelingzielen doe. Het ego ziel verhaal is een basis ingredient om het spirituele bewustzijn te verhogen. Waar het niet, het lijkt niet voor mij bestemd dat verhaal ellenlang te vertellen en al helemaal niet om het nog vele malen te herhalen in lezingen en workshops.

Het is niet dat er geen liefde in ligt en er zijn altijd mensen die er van kunnen leren, natuurlijk. Maar het is heel simpel, lees alstjeblieft Eckhart Tolle zijn boeken, dan ontwaak je vanzelf en zal je het verschil weten tussen wanneer je ziel en je ego jou weer in dualiteit en eenheid heen en weer slingeren.

 

Ik ben het zelf zat om nog langer energie te stoppen in een ilussie die inmiddels toch al is doorbroken. Het feit ligt hem in de stijgende energie van deze tijd, maskers worden nu toch onthult. 

Mijn taak ligt bij tweelingzielen voorlopig, dat is mij helder. En als we het dan toch over ego hebben en ziel en het verschil daartussen kan ik in volle oprechtheid zeggen dat ik volledig vanuit mijn ziel functioneer. Ik heb geen facade, geen masker, ik zeg wat ik voel en denk. Mijn denken is volledig in eenheid met mijn hart gebracht door een ellenlang en pijnlijk proces waar ik nog steeds in zit. Het is mijn taak om vicieuze cirkels te doorbreken, bij mij, mijn tweelingziel en bij andere tweelingzielen zodat oude karmaverhalen die telkens zijn herhaald te doorbreken en schoon te maken. Ook die karmaverhalen berusten in ego, het ego waarmee mensen door de eeuwen heen geleefd hebben dient niet langer, heeft geen enkel nut meer.

 

Ik heb met mijn eigen tweelingziel en zijn vrouw ouwenlang eenzelfde soort patroon doorleeft, ik weet dat het niet gewaardeerd werd maar ik heb die cirkel nu doorbroken. Dat spijt mij, sorry. Er restte mij geen keus. Daarover geen details.

Ik ben het moe om uitzichtloos in cirkels te draaien, mijn leven moet verdergaan en dat kan alleen door dingen te doorbreken. 

 

Waar het mij tevens om gaat hier is het feit dat als ik weer ga vertellen hoe je het ego herkennen kan door alle lagen van je ontwikkeling, dat dan wel ik dat toch weer voed. Ik wil niet datgeen voeden wat uiteindelijk toch helemaal aan de kant wordt gezet. Jij als mens weet wanneer je vanuit liefde handelt en wanneer je iets doet uit verdediging, omdat je bang bent dat?

Het is mijn taak, al zelfbewuste mensen, nog zelfbewuster te maken. En kijk nu eens naar jezelf? Als je de confrontaties blijft ontlopen met jezelf door te vluchten in werk of een  leven waarin je alleen maar pijn voelt, zonder je af te vragen of je dat nog wel waard bent, dan kom je toch geen steek verder?

 

Ik heb het opgegeven aan dode paarden te trekken, aan mensen die niet willen luisteren en aan mensen die te eigenwijs zijn om naar zichzelf te kijken. Mijn doelgroep zijn de verder ontwaakte spirituele mensen, ik ga niet meer zelf naar mensen toe, de juiste mensen komen naar mij toe.

Ik ben het ook niet langer waard om gratis ellenlange lezingen te geven en verhalen op te hangen voor niks, want voor niks gaat de zon op. Mijn kennis wordt wekelijks zo niet dagelijks groter, mijn zelfbewustzijn ook, het is kostbare kennis, de wereld waard. Kennis die de wereld daadwerkelijk doet veranderen, het kost mij tijd en moeite omdat te delen en daar hangt gewoonweg een prijskaartje aan.

 

Ook ben ik het niet langer waard door mensen aan de kant gezet te worden, genegeerd of anderszijds te worden afgeschreven als, ja wat dan ook, iets wat ik niet ben.

De feiten zijn simpel. Ik ben Nuria Rosa, ik ben een lichtwerker een sterrenmens, blauwe straal, blue ray healer en heel belangrijk, zelf tweelingziel. Ik vermoed afkomstig van Atlantis of dergelijke plaats. Ik ben wie ik ben en ik hou echt ontzettend veel van mezelf op dit moment, ik ga voor de waarheid en niets meer en niets minder.

Ik kan er niets aan doen als je denkt dat ik gek geworden ben of zo, mooier gezegd dat ben ik niet.Ik heb werelden gezien waar menig mens wenst geweest te zijn. Helaas staat tegenover ook veel pijn van gescheidenheid door vele levens heen, dat is mijn lot omdat ik een tweelingziel ben en er ook ooit voor heb gekozen mijn ziel in twee te splitsen. So be it, eigen schuld dikke bult.

Dit valt niet te ontkennen, maar juist door alle pijn leer je als mens en ziel jezelf zien en kennen.  Ik voelde mij eerder nooit gelukkig omdat er altijd iets bleek te ontbreken in mijn leven.

 

Een aantal partners versleten waarbij ik slechts bij eentje kortstondig het gevoel van ware liefde, dat wat ik kwijt was, kon ervaren. Toen dat in duigen viel begreep ik alles.

Er ontbrak altijd ware liefde in mijn leven, dankzij mijn tweelingziel weet ik dat hij ontbrak. Want hij heeft mij dat gevoel gegeven na veel getouwtrek. Nu weet ik wat ware liefde is en heb dat in mezelf gevonden.

 

Ware liefde betekend automatisch karmavrij en egovrij, laat dat helder zijn voor iedereen. Ik voel elke dag de liefde in mij en het maakt het beste in mij los. Inmiddels heb ik nieuwe vrienden gemaakt in de tweelingzielen community, we zijn er om elkaar te helpen, eigenlijk om elkaar te helpen bij elkaar te komen. Maar vooral onszelf te helpen om bij elkaar te komen, het is geen droom, het is geen ilussie het is gewoon pure waarheid. Want samen zijn we liefde. Omdat we liefde zijn kunnen we liefde in de wereld brengen en al onze kostbare kennis waarvan een deel in ons zielgeheugen opgeslagen ligt, naar buiten te brengen. Je kunt denken dat het nog langer moet duren, maar nee, dat is je ego. Want nu zijn we al allemaal bij elkaar aan het komen, mannen en vrouwen en daar ligt onze missie, in de al-eenheid.

 

Mensen die hier ver buiten staan vinden dit allicht klinkklare kletskoek, die doen hun best maar. Zij ervaren niet wat wij ervaren en kunnen er niet over meepraten. Ik hou echter voet bij stuk.

Ik heb al teveel bevestigingen gehad en alles lijkt tot nu toe netjes volgens het universele plan te lopen, hoe eenvoudig. Dat betekend niet dat ik op een wachtstand sta en alles laat gebeuren, daar is geen tijd voor. Mijn werk berust in mijn eigen energie en gedachten beheersen en liefde te zijn de hele dag. 

Liefde voel ik, mijn hart voelt groot en gloeit zo nu en dan warm. De gedachten aan mijn zielsmissie maakt mij gelukkig, ik hoef het niet alleen te doen en ik heb nu al zoveel mensen blij gemaakt. Dat doet me goed.

 

Volgens mijn tweelingziel moest ik meer liefde voor andere mensen hebben, hij had volkomen gelijk. Alleen de liefde naar hem zou de wereld niet helpen. Dankjewel.

En ik blijf eerlijk, je erkent je zielsmissie in de dingen die je je hele leven al wilt doen. Je komt alleen maar op dat pad door te doen wat je wensen al zolang zijn, pak dat gewoon door en je komt vanzelf terecht waar je moet zijn.

Dat betekend meestal niet dat alles in 1 rechte lijn gaat, juist brengt het ene je naar het volgende toe, de weg erheen is het spannends. Op dit pad kom je hobbels tegen die je niet had voorzien en er komt misschien angst naar boven omdat je niet weet waar je aan toe bent. Maar het meest ultieme aan deze reis is wel dat je leert te vertrouwen en in overgave te gaan, juist die overgave, het niet weten wat komt leert je omgaan met je grootste angsten. En kijk ze maar aan, waarom zijn ze er?  Als je weet dat het in een ilussie berust die jou onterecht van  je zielenpad af probeert te houden, waarom zou je er dan nog langer naar luisteren?

 

Ik heb geleerd om voet bij stuk te houden en eerlijk te zijn, juist naar mezelf toe. Ik ben bang voor de tandarts (al dan niet geweest), ik ben bang ooit een gaatje te hebben. Er zijn mensen die al tig gaatjes hebben gehad en nu hun schouders ophalen.

Maar ik hooggevoelig als wat, moet niet denken aan een boor in mijn mond.

Nu moet ik voor het eerst in mijn leven in mijn eentje naar de tandarts, heb nooit wat gehad en loop zelfs bij een speciale tandarts maar ik stel mijn afspraak weer uit. Waarom? Ja geen zin in. Niks geen excuus ik ga heen.

Ik heb nooit gaatjes gehad en heb een sterk gebit, natuurlijk is het niet irrationeel om te denken dat ik ooit een gaatje zal krijgen, zeker gezien mijn zoetheidconsumptie van de laatste tijd.  Toch weerhoud mijn ego mij, want wat als? Inmiddels heb ik veel engere dingen meegemaakt en gezien, die het daglicht niet verdragen. Waarom dan nog bang voor een gaatje? 

Nou goed beter voorbeeld kan ik even niet geven, mijn ego is voor mij nu lucht, geen aandacht er meer in want dan wordt het groter.

 

Daarom ook geen lezing, ik wil mijn aandacht stoppen in liefde. Dat mensen voelen en ervaren wat het is om volledig in zelfliefde te staan en daarmee met liefde in de wereld om ze heen. Als ik van alles over het ego ga uitkauwen mis ik dat punt, het heeft geen zin meer. In de nieuwe tijd die nu gaande is heeft sowieso iedereen die in het ego leeft weinig poten om op te staan.

Relaties die berusten in geld, woning, werk of status en dus ego stukken zullen allemaal straks niet meer bestaan, waarom denk je dat er zoveel mensen alleen zijn tegenwoordig?

Het is prima, tweelingzielen zijn het nieuwe voorbeeld voor de liefde, ik wil alleen nog maar die liefde verspreiden, dat is mijn taak. En ik ben er trots op, trots hoeft geen ego te zijn als je het vanuit die liefde volledig tot jezelf kunt zeggen.

Laat dat verschil helder zijn.

 

En als je met iemand praat, je voelt je hart gloeien. Weet dan dat je vanuit je ziel communiceert en liefhebt. Dat je compleet bent, je niet meer hoeft te zoeken wat je altijd kwijt was. Want je hebt de weg naar onvoorwaardelijke liefde gevonden, verlichting, de weg naar het licht is hetjouwe.

Nee ik weet waar ik over praat, ik heb de weg bewandeld. Ik hou van ons, ik hou van jou.

Bedankt voor het lezen, ik hoop dat mijn punt hiermee gemaakt is. Ik hoef dat wat niet meer bestaat, ook niet te voeden. Het ego is uit ons midden, als je jezelf de liefde waard vindt kun je alles wat verband heeft met onwaardig gedrag niet langer te tolereren en je eigen grenzen trekken.

 

 

Ik moet ook zeggen. Mijn tweelingziel reageerde verontwaardigd toen ik op mijn eerdere website stopte met schrijven van de blogs. Ondanks dat ook hij vaak in de verhalen werd betrokken en dat wist, hij vond dat ik niet moest stoppen. Gek he, nu begin ik weer een blog? Het bleef wel even knagen dat ik stopte. Omdat de drang om dingen aan mensen uit te leggen en te vertellen toch echt gewoon mijn aard is, hij heeft het begrepen. Bij deze, ik begin dus weer. Hij kent mij beter dan ik, daar durf ik mijn hand voor in het vuur te steken. Ons innerlijk contact, bovengemiddeld goed vertelt mij dat het nu tijd is om gewoon eerlijk te zijn naar elkaar. Zo binnen zo buiten, geen dingen meer die er niet meer toe doen. Elkaar binnenin aanraken heeft mij altijd getriggerd de beste versie van mezelf te worden, wetende ik hem in de ogen keek een week geleden, hij dat ook heel hard geworden is. Mijn inspanning was al die tijd de moeite waard en nog steeds. Sorry dat ik zo open ben en dit in een blog zet, het is aan ons zelf om aan de wereld uit te dragen wat de wereld moet weten. De wereld moet weten dat jij en ik een gelijke zielsmissie hebben waarvan wij beide de ins en outs inmiddels wel weten.

Ik doe dit niet voor hem, ik doe dit voor mezelf.  Het is zijn keuze om opnieuw met mij te beginnen als hij wil. Hij is welkom, altijd. 

 

Gisteren kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk vijf weken niet mijn praktijk in kan. De mensen die ik afgelopen tijd heb mogen helpen waren alleen maar tweelingzielen. Wonderlijk genoeg had ieder persoon een probleem of een vastloper op iets waar ik zelf op dat moment mee zat. Deze week heb ik er nog eentje en ik weet dat die healing berust in het laatste wat ik nog moet weten voor ik verder kan gaan. Die vijf weken zijn niet zonder reden, er gaat gewoon veel veranderen. Ik accepteer dat het niet anders is en het healingwerk gaat weer op een laag pitje, het tweelingzielwerk voor nu gaat over een andere boeg. We slaan nieuwe wegen in en ik zal zelf persoonlijk ook nog wel veel op mijn bordje krijgen om te leren.

Dit alles is sychroniciteit, wie op zijn zielepad loopt vindt deze synchroniciteit in alles terug. Je weet dat je de juiste route loopt. En ook dat kan best pittig zijn, van opgeven is echter nooit sprake omdat je gewoonweg weet wat je doet en waarom.

 

Ik hoop dat deze lezing leerzaam was voor jullie ;) dankjewel voor het lezen. We gaan nu alles gewoon anders doen als hier voor dat is mij duidelijk.

Hoe?  ik laat me leiden en jullie horen snel weer van me! Jullie hebben vanavond vrij en ik ook.

 

Happy evening lieve mensen

Licht, liefde en kracht van Nuria